بسم الله الرّحمن الرّحیم


ن و القلم و ما یسطرون
امام خامنه‌ای (مدّظلّه‌العالی): اگر چنانچه ما بر روى توان خودمان تكیه كنیم، استقامت آنها در هم خواهد شكست؛ این را بدانند! تا وقتى كه ما چشم‌مان به دست دیگران باشد، دنبال این باشیم كه كدام مقدار از تحریم‌ها كم شد، كدام مقدار چنین شد، فلان حرف را فلان مسئول آمریكایى گفت یا نگفت - تا وقتى دنبال این حرف‌ها باشیم - به جایى نمی‌رسیم. (28 بهمن 1392 – در دیدار با مردم آذربایجان)
تاریخ نگارش: سه شنبه 1395/12/10 - ساعت: 13:52

همه به مراسم عزاداری حضرت صدیقه طاهره (س) دعوت هستید

 

امسال نیز مراسم عزاداری حضرت فاطمة‌الزهرا (سلام‌الله‌علیها)، در محضر مبارک و نورانی ولی امر مسلمین جهان برگزار میشود و همه شما دعوت هستید.

این مراسم از روز دوشنبه ۹ اسفند تا جمعه ۱۳ اسفند ماه ۱۳۹۵ برقرار است. قبل از اذان مغرب، احکام شرعی بیان می شود و بعد از اقامه نماز مغرب و عشاء، مراسم با قرائت قرآن آغاز و سپس با سخنرانی، عزاداری و نوحه خوانی ادامه می یابد و با سفره غذای حضرت زهرا (سلام الله علیها) خاتمه می پذیرد.

حضور در مراسم برای تهرانیها آسان است، اما شما حتی اگر ساکن تهران هم نباشید، میتوانید برنامه ریزی کنید و به همراه دوستان خود و یا به تنهایی، خود را به تهران برسانید و دستکم در یکی از شبها مهمان امام خامنهای باشید. پیشنهاد میکنم که این فرصت معنوی و تاریخی، و دیدار و بیعت با نایب امام زمان (عج) را از دست ندهید. آنها که از این و آن خواهش میکنند تا فرصتی به دست بیاورند و در محضر امام خامنهای حاضر شوند، اکنون به راحتی میتوانند شخصاً به دیدار رهبرشان بشتابند و از فیض مجلس عزاداری نیز بهرهمند گردند.

اگر میخواهید بهراحتی و بدون دغدغه به مجلس برسید، بیشتر وقت بگذارید و دو سه ساعت زودتر از اذان مغرب در میعادگاه حاضر شوید، چرا که تشریفات بازرسی و ورود به حسینیه زمانبَر است.

نشانی: خیابان جمهوری اسلامی – انتهای خیابان فلسطین جنوبی - حسینیه امام خمینی(ره)

میتوانید از خیابان ولی عصر(عج) تا چهار راه جمهوری بیایید و از آنجا دیگر راهی نیست.

 




تاریخ نگارش: یکشنبه 1395/12/8 - ساعت: 15:14

روزهای فلاکت بار شاه خائن در پایان عمر

 سگ ها به شاه خائن شرف داشتند

دیکتاتوری که خود را سایه خدا (!) می‌دانست و تمام عمر را در ناز و نعمت زندگی کرده، به دیگران امر و نهی کرده و اطرافیان را تحقیر کرده بود، در روزهای پایانی عمرش به خبرنگار بی.بی.سی می‌گوید: «امروز من آینده را پشت سرگذاشته‌ام، بیماری وجودم را تحلیل می‌برد و مثل پدرم در غربت خواهم مرد، ولی یک تفاوت وجود دارد [و آن این] که من توانستم 6 سال بعد از مرگ او جنازه‌اش را به وطن برگردانم، ولی گمان نمی‌کنم دیگر جنازه من هم به ایران برگردد».

دیکتاتور فراری مفلوک در مورد این­که آیا احساس پشیمانی دارد یا خیر، می‌گوید: «شاید در تقسیم املاک بین محرومان تعلل کردم. شاید نباید این طور با روحانیت درمی‌افتادم و شاید نمی‌بایست مسیر غربی ترقی را چنین می‌پیمودم. باید تجارت مشروبات الکلی را قدغن می‌کردم، بعضی کاباره‌ها و سینماها را تعطیل می کردم و با مواد مخدر مبارزه می‌کردم. حالا بعد از مرگم تنها سگ خانوادگی مان برایم خواهد گریست و دیگر هیچ!».

این موجود بدبخت و نگون بخت، همان دیکتاتوری است که در تاریخ ۴ بهمن ۱۳۴۱ در یک سخنرانی و در شهر مقدس قم گفته بود: «امروز به شما می‌گویم، نه در تجربه و نه در عمل هیچ‌کس نمی‌تواند ادعا کند که بیش از من به خداوند و ائمه‌ی معصومین نزدیک است. از هزار سال پیش یا بیشتر فکرشان تکان نخورده، امروز دین مفت‌خوری از بین رفته ولی برای این‌ها چه فرقی می‌کند؟! من این روحانیت را صد برابر بدتر از توده‌ای های خائن می‌دانم».

چهار ماه بعد از یاوه سرایی شاه خائن، یک روحانی که بعدها مردم ایران او را امام خمینی(ره) نامیدند، در  تاریخ ۱۳ خرداد ۱۳۴۲، از همان شهر مقدس قم و از مدرسه فیضیه، خطاب به شاه خائن، سخنانی گفتند که سرآغازی بر قیام خونین ۱۵ خرداد و نهضت اسلامی مردم ایران بود. امام خمینی(ره) در آن سخنرانی، دیکتاتور زمان را مستقیماً مورد خطاب قرار دادند و فرمودند: «آقا! من به شما نصیحت میکنم؛ ای آقای شاه! ای جناب شاه! من به تو نصیحت میکنم: دست بردار از این کارها؛ آقا! اغفال دارند میکنند تو را، من میل ندارم که یک روز اگر بخواهند تو بروی، همه شکر کنند؛ اگر دیکته میدهند دستت و میگویند بخوان، در اطرافش فکر کن،  نصیحت مرا بشنو؛ ربط ما بین شاه و اسرائیل چیست که سازمان امنیت می گوید از اسرائیل حرف نزنید؛ مگر شاه اسرائیلی است؟!»

این بیانات کوبنده، کاخ فرعون زمان را به لرزه درآورد، ولی محمد رضا، این دیکتاتور مغرور و سست اراده، نصیحت روح خدا را نفهمید و به کار نبست. شاه خائن دستور سرکوب نهضت را صادر کرد و شما می‌دانید که چه سرنوشت فلاکت باری برای خود و تاج و تخت کثیفش رقم زد!

نهضت اسلامی به رهبری امام خمینی(ره) روز به روز گسترده تر و تنومندتر شد و در نهایت، شاه خائن در تاریخ ۲۶ دی ۱۳۵۷ از کشور گریخت و مردم جشن گرفتند و خدا را شکر کردند و کمتر از یک ماه بعد، و در تاریخ ۲۲ بهمن ۱۳۵۷ انقلاب اسلامی مردم ایران به پیروزی رسید و نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران با قدرت و صلابت شکل گرفت.

شاه خائن که به مصر گریخته بود و با سرطانی مشکوک و صعب العلاج دست و پنجه نرم می‌کرد، روزهای خفت باری را می گذراند. اغلب ساعات در تنهایی و افسردگی بود، اربابانش او را ترک کرده بودند، خانواده‌اش از او فراری بودند، اجازه مصاحبه نداشت و ملاقات هایش محدود بود. امام خمینی(ره) در اوج نهضت فرموده بودند: «شاه فقط یک راه دارد و آن خودکشی است» و حالا محمدرضا در مصر حقیقت کلام امام(ره) را با بندبند وجود مفلوک خود حس می‌کرد.

شاه خائن در پی روزنه امیدی از مصر به مراکش رفت و دوران آوارگی او که از لحظه فرار آغاز شده بود، پیچیده‌تر و ناامید کننده‌تر شد. باهاما، مکزیک و امریکا مقصد بعدی دیکتاتور بدبخت بودند. در امریکا او روند درمان خود را پی گرفت که به نظر می‌رسد امریکایی ها فرصتی یافتند تا با نادرمانی و جراحی های غیر اصولی مرگ نوکرِ تاریخ مصرف گذشته خود را جلو بیندازند. سپس ارباب، نوکر خود را اخراج کرد و او را به پاناما فرستاد و  دیکتاتور چندی بعد از پاناما راهی مصر شد.

دعای مردم ایران مستجاب شده بود. این­جانب شخصاً به یاد دارم که در سن ۸ سالگی و در تظاهرات، هم­صدا با سیل خروشان مردم انقلابی، از ته دل فریاد می زدیم:

ای شاه خائن آواره گردی

خاک وطن را ویرانه کردی

کشتی جوانان وطن، الله اکبر

کردی هزاران در کفن، الله اکبر

مرگ بر شاه، مرگ بر شاه.

مرگ بر شاه، مرگ بر شاه.

شاه فراری به سرنوشتی دچار شده بود که بدتر از آن قابل تصور نیست. شاه خائن در بیمارستانی با سیطره نظامیان بستری شد تا به خیال خود درمان شود، اما در یک عمل جراحی مشکوک، طحال او بیرون آورده شد که در نهایت موجب مرگ دیکتاتور گشت.

وقتی سران کاخ سفید از مرگ قریب الوقوع شاه خائن اطمینان یافتند، اجازه آخرین مصاحبه را به او دادند و در اوایل خرداد ۱۳۵۹ دو تن از خبرنگاران وابسته به سی.آی.اِیْ بر بالین شاهِ رو به موت حاضر شدند و بخش اعظم سخنان شاه مخلوع را منتشر نکردند و به رؤسای خود گزارش دادند.

بهترین سندی که از سخنان محمدرضا شاه خائن در دست است، همان جملاتی است که به خبرنگار بی.بی.سی گفته است: «امروز من آینده را پشت سرگذاشته‌ام، بیماری وجودم را تحلیل می‌برد و مثل پدرم در غربت خواهم مرد، ولی یک تفاوت وجود دارد [و آن این] که من توانستم 6 سال بعد از مرگ او جنازه‌اش را به وطن برگردانم، ولی گمان نمی‌کنم دیگر جنازه من هم به ایران برگردد. شاید در تقسیم املاک بین محرومان تعلل کردم. شاید نباید این طور با روحانیت درمی‌افتادم و شاید نمی‌بایست مسیر غربی ترقی را چنین می‌پیمودم. باید تجارت مشروبات الکلی را قدغن می‌کردم، بعضی کاباره‌ها و سینماها را تعطیل می کردم و با مواد مخدر مبارزه می‌کردم. حالا بعد از مرگم تنها سگ خانوادگی مان برایم خواهد گریست و دیگر هیچ!».

اما این شایدها دردی از دیکتاتور فراری دوا نکرد، تاریخ به عقب بازنگشت و جنایت‌های محمدرضا جبران نشد. دیکتاتور در بدترین درجه از ذلت و خواری، دور از وطن و خانواده مرد و در حالی به زباله‌دان تاریخ سقوط کرد که آرزو داشت دست‌کم سگ خانوادگی‌اش برای او عزاداری کند. شاه خائن مرد، در حالی که حتی سگ‌ها هم برایش گریه نکردند!




تاریخ نگارش: چهارشنبه 1395/12/4 - ساعت: 10:14

خط شکنی لاریجانی در دفاع از حریم ولایت

 

دیروز و در افتتاحیه ششمین کنفرانس بین‌المللی حمایت از انتفاضه فلسطین، علی لاریجانی رئیس مجلس شورای اسلامی، هنگامی که از مقام معظم ولایت دعوت به سخنرانی کرد، معظم له را «حضرت امام خامنه ای» نامید.

بنده شخصاً از این اتفاق مبارک ذوق زده شدم، نه این که عنوان امام برای رهبر معظم انقلاب عجیب و غریب باشد، اما آن قدر مسئولین عالی رتبه نظام، به بهانه ارادت به امام خمینی(ره)، شأن امت و امام در جامعه اسلامی را به فراموشی سپردند، که جاری شدن عبارت «حضرت امام خامنه ای» بر زبان رئیس مجلس شورای اسلامی، دل و جان ما را صفا می دهد. و اما سخنی با برادر لاریجانی:

جناب آقای لاریجانی؛ ریاست محترم مجلس شورای اسلامی

با سلام و تحیت؛

با این که شخصاً از شما دلخوری هایی دارم و با این که انتقاداتی به سلوک سیاسی شما وارد می دانم، اما به خاطر این خط شکنی و به خاطر این اقدام از شما تشکر می کنم.

بنده معتقدم تا روح کسی - ولو در مقطع یا مقاطعی - به تعالی نرسد، نمی تواند این گونه با شهامت خط شکنی کند و حرکتی منحصر به فرد از خود به ثبت برساند، به همین دلیل به شما تبریک می گویم.

عاقبت به خیر باشید.




تاریخ نگارش: جمعه 1395/11/22 - ساعت: 22:58

از جمهوری اسلامی پاسداری می‏‌کنیم

 لبیک یا خامنه ای

مرگ بر شاه: کلاس سوم ابتدایی هستم. از مدرسه تعطیل می‏‌شوم و به محل قرار با پدر می‏‌روم. پدر با شهید ابوالفضل بیتا و برادرش مرحوم علیرضا بیتا صحبت می‏‌کنند. قم- خیابان ایستگاه – ابتدای خیابان فرهنگ، یعنی در یکصد متری ساواک. چون اجتماع بیش از سه نفر در خیابان ممنوع است، آن طرف خیابان فرهنگ بازی می‏‌کنم. روی دیوار، یک شعار با رنگ پوشانده شده است و روی رنگ را کسی نوشته است:«ننگ با رنگ پاک نمی‏شود». با یک سکه دو تومانی (به قاعده‏ سکه‌های آن زمان) روی دیوار گچی می‏‌نویسم:«مرگ بر شاه». شهید بیتا پدر را مطلع می‏‌کند و پدر می‏‌گوید:«انگار امیر عباس خیلی هم حواسش پرت نیست.» بیتا به من اشاره می‏‌کند به نزدشان بروم. پدر می‏‌گوید:«کیفت را به آقای بیتا بده.» چند دقیقه بعد چند برگ – فقط چند برگ – اعلامیه در کیف من جاسازی شده و باید به تنهایی به منزل بروم، چون کسی به من شک نمی‏‌کند. کیفم را که در منزل باز می‏‌کنم، دو نوار سونی آکبند هم می‏‌بینم. به ظاهر خالی است، ولی در واقع سخنرانی‏‌های حضرت امام خمینی(ره) است.

صدای انقلاب: مدرسه مرتب تعطیل می‏‌شود. یک روز، دو روز، یک هفته و ... .کم و بیش صدای انقلاب مردم شنیده می‏‌شود. صدایی که شاه خائن هم به دروغ گفت که شنیده و آمادۀ جبران است. در خیابان که راه می‏‌روی گاهی بین آجرها، کاغذی تا شده را می‏‌بینی. می‏‌دانی که اعلامیه است. باید برداری، با بزرگترت بخوانی و بعد در جایی قرار دهی تا دیگری ببینید و بخواند.

همه هستند: زندانیان سیاسی آزاد می‏‌شوند. باید به دیدن اکبر سوری بروید. فرزند یکی از دوستان پدر که توده‏‌ای است. خیلی زود با تو انس می‏‌گیرد و چند کتاب را برای مطالعه هدیه می‏‌کند. پدر اخم‏‏‌هایش در هم می‏‌رود. اما صبر می‏‌کند تا شهید بیتا با تو صحبت کند. شهید بیتا می‏‌گوید کتاب‏‌های صمد (بهرنگی) را نخوانی بهتر است و چند کتاب داستان به تو می‏‌دهد. تو هم بدون توجه همه را  می‏‌خوانی!

چنتۀ توده‏‌ای‏‌ها خالی است:جلسه در کلبه هنری بهمن تشکیل شده. «بهمن» ها هم توده‏‌ای هستند. در مبارزه همراه هستند ولی اختلاف عقیده و سستی ایدئولوژیک‌شان برای تو نیز که 9 سال داری هویداست. وقتی کسی در بحث کم می‏‌آورد، سرخ می‏‌شود و به لکنت می‏‌افتد، یک بچه 9 ساله هم متوجه می‏‌شود. بعد از جلسه پدر به شهید بیتا می‏گوید:«من فعلاً برای تکثیر نوارها و اعلامیه‏‌ها نمی‏‌توانم پولی کمک کنم» و شهید بیتا می‏‌گوید:«ما به قدرت کلام شما افتخار می‏‌کنیم و به آن احتیاج داریم.» پدر خوب حرف می‏‌زند و بحث می‏‌کند، اما شهید بیتا هم کمی غلو کرده است، چرا که خود در این زمینه استاد است.

شلیک به مردم: دست در دست پدر به تظاهرات می‏‌رویم. به کوچه آبشار قم می‏‌رسیم. یادم نیست حس کردم یا چیزی از مأمورها شنیدم. به پدر گفتم:«می‏‌خواهند آتش کنند.» دقیقاً همین جمله را گفتم. پدر گفت به سمتی برویم که اگر لازم شد جلو گلوله جا نمانیم. در همین حین اخطارها هم شروع شد. ریتم تند مرگ بر شاه و پراکندگی جمعیت که آغاز شد، شلیک هم شروع شد. گفتند سه نفر شهید شدند، اما در خبرهای بعدی تا 155 شهید ذکر شد.

تیرآهن؟!:در کلاس نشسته‏‌ایم. زنگ اول یا دوم است که صداهایی می‏‌آید. فرتاش که پدرش ساواکی است (و گویا اعدام شد) در گوشم می‏‌گوید:«صدای تیراندازی است.» چند دقیقه بعد مدیر (طیب نما) که در شاه دوستی زبان‏زد است، سر کلاس می‏‌آید و می‏‌گوید:«سر و صدا اذیت‏‌تان نمی‏‌کند؟ این نزدیکی دارند تیرآهن خالی می‏‌کنند.» و من در دل می‏‌گویم:«آن قدر این روزها صحبت گلوله است که ما از صدای تیرآهن هم می‏‌ترسیم. » دانش‏‌آموزان یکی یکی فراخوانده می‏‌شوند. والدین در پی‏‌شان آمده‏‌اند. پدر به دنبالت می‏‌آید. در راه صدای گلوله می‏‌آید. به پدر می‏‌گویی که آقای طیب‏‌نما گفته صدای خالی کردن تیرآهن است و پدر می‏‌گوید:«آقای طیب‏‌نما غلط کرده!»

بوی حکومت اسلامی می‏‌آید: مدارس به کلی تعطیل می‏‌شود. بوی حکومت اسلامی می‏‌آید. این جمله را پدر به هر که می‏‌رسد با خوش‏‌حالی می‏‌گوید. نوارهای حضرت امام بیش از پیش در دست‏رس مردم است. مأمورین هم مستأصل اند. ارتشی‏‌ها که برای حفظ پایه‏‌های رژیم متزلزل پهلوی در خیابان‏‌ها هستند، بیش از پلیس با مردم مهربان اند. همه منتظر آن خبر بزرگ هستند.

خبر بزرگ: عصر روز 22 بهمن 57 است. در مغازه میرزا رضای ساعت ساز (یکی از پاتوق‏های بحث پدر) نشسته‏‌ایم. قم- نزدیک میدان نو (مطهری)- سر کوچه ژاندارمری (پست فعلی). چون وضعیت فوق العاده است، ژاندارمری بلندگویی سرکوچه نصب کرده و صدای رادیو از آن شنیده می‏‌شود. ناگهان خبر بزرگی که مردم منتظرش بودند: شنوندگان عزیز ...! این صدای انقلاب اسلامی مردم ایران است؛ این صدای انقلاب اسلامی مردم ایران است. همه بالا و پایین می‏‌پرند. چند نفر پراکنده تکبیر می‏‌گویند. پدر از داد و قهقهه سرخ می‏‏‌شود. گاهی هم الله اکبر می‏‌گوید. جوان مکانیکی با عجله می‏‌خواهد از زیر ماشینی که در حال کار است بیرون بیاید که سرش خونی و مالی می‏‌شود. فریاد می‏‌زند:«به خدا می‏‌دانستم، به خدا منتظر همین خبر بودم؛ به خدا گوشم به رادیو بود که همین را بشنوم.» اما جز من کسی به او توجه نمی‏‌کند. خودش هم به شکستن پیشانی‏‌اش اهمیتی نمی‏‌دهد. پدر دوستان را در آغوش می‏‌گیرد. کمی که التهاب کم می‏‌شود، میرزا رضا به پدر می‏‌گوید:«اصغر؛ یعنی تمام شد؟» و پدر انگار خودش به تنهایی انقلاب کرده باشد:«بله، بفرما! هی می‏‌گفتی امکان ندارد، حالا دیدی میرزا؟»

ارزان پیروز نشدیم: سر خیابان فرهنگ و شهید بیتا و خوش و بش و تبریک پدر. خاطره‏‌ها که مرور می‏‌شود شهید بیتا اشک می‏‌ریزد. تعجب مرا که می‏‌بیند، موهای سرم را می‏‌بوسد و می‏‌گوید:«ارزان پیروز نشدیم!» بیتا از دانشجویان پیرو خط امام بود. از جلوداران امور تربیتی در قم هم بود و در عملیات بیت المقدس به شهادت رسید. خیلی‏‌های دیگر هم هستند که جان‌شان را در این راه تقدیم کردند. بعضی‏‌شان را می‏‌شناسیم و می‏‌شناسید. ارزان پیروز نشدیم. جمهوری اسلامی و استقلال و آزادی و عزت و قدرت و پیشرفت هم کم ارزش ندارد! از این دستاوردها پاسداری می‏‌کنیم. در صحنه می‏‌مانیم و از هزینه دادن نمی‏‌ترسیم. دارایی و خانواده و آزادی و آبرو و خون ما از خاندان پیامبر اسلام (ص) و از حسین بن علی (ع) باارزش‏‌تر نیست! هر چه داریم فدا می‏‌کنیم و نظام و ارزش‏‌هایمان را حفظ می‏‌کنیم. من نوکر آن نوجوانی هستم که می‏‌گوید:«من از اکنون که خود را شناخته‏‌ام، می‏‌خواهم بگویم من هم در همین صف هستم.» من فدای آن نوجوان و جوانی بشوم که وقتی یادی از امام و شهیدان می‏‌کنند، و وقتی سری به گلزار شهدا می‏‌زنند، می‏‌گویند:«شما به رسالت خود عمل کردید و حالا نوبت ماست.» خدایا! ما را در راه شهیدان‌مان ثابت قدم بدار و بر دشمنان دینت پیروز گردان؛ آمین.


نظرات (9)




تاریخ نگارش: پنجشنبه 1395/11/21 - ساعت: 17:32

آآقای روحانی اگر برجام یک «کلاه گشاد» نیست، پس چیست؟!

رئیس جمهور دیروز در مراسم اهدای جایزه کتاب سال، در مورد مذاکره با کدخدا و این­که بعضی­ها(!) معتقدند دشمن بر سر دولت مردان ما کلاه گذاشته است، گفت: «ما عمامه داریم، کلاه سرمان نمی رود».

بنا به گفته دوستان، تنها موردی که در آن از برجام با عنوان «کلاه گشاد» یاد شده است، یکی از یادداشت‌های این وبلاگ می­باشد [لینک]؛ به عبارتی آقای رئیس جمهور بعد از این­که به مدد تیم رسانه­ای دولت، عکس و یادداشت این وبلاگ را دیده، به خود زحمت داده و پاسخ «داستان نویس اصول گرا» را داده است؛ ضمن تشکر باید به آقای روحانی گفت، از بازی با کلمات که بگذریم، چه کسی گفته که هیچ عمامه به سری کلاه سرش نمی­رود؟

شما کاظم شریعتمداری را یادتان رفته که منافقین چنان کلاهی به سرش گذاشتند که از یک مرجع تقلید مورد احترام، به یک کودتاچی لایق اعدام تبدیل شد که با رأفت حضرت امام (ره) بخشیده شد و تا زمان مرگ گوشه­ای نشست و دم برنیاورد.

شما حسینعلی منتظری را یادتان رفته است؟ او هم عمامه داشت، مضاف بر این که قائم مقام رهبری نظام بود، اما اطرافیان و به ویژه یک قاتل، چنان کلاهی به سرش گذاشتند که از رفاقت و قائم مقامی امام(ره)، به دشمن امام تبدیل شد، حصر خانگی شد و در نهایت دست در دست دشمنان با زندگی وداع کرد.

جناب آقای روحانی! چرا جای دور برویم؟ اگر عمامه مانع این می شود که کسی سرتان را کلاه بگذارد، پس این برجام چیست که مردم مسلمان و انقلابی کشور را به آن مبتلا کرده­اید؟

همان گونه که قبلاً هم نوشته­ام:

دستاوردهای هسته‌ای (به‌ویژه غنی سازی ۲۰درصد و آب سنگین) که تحویل دشمن شده، تحریم‌ها که باقی است، دشمن هم که بی‌ادب‌تر و گستاخ‌تر شده، نگرانی‌های دشمن برطرف شده و امیدش به آینده برای ادامه خوی استکباری بیش‌تر گردیده و از طرفی گرانی، بی‌کاری، تعطیلی واحدهای تولیدی، فرو رفتن دستگاه اجرایی در گرداب‌های سیاسی‌کاری، دست اندازی به بیت المال مسلمین، رانت خواری و رشوه خواری و فساد و معطل ماندن اوامر ولی فقیه در کشور بیداد می‌کند؛ در چنین شرایطی به جای این‌که آقای روحانی به خود بیاید و با پی‌گیری اقتصاد مقاومتی، تمام قد در رکاب ولایت فقیه، آن چنان خدمت کند که هم کشور را بسازد و هم دنیا و اخرت خودش را، ساده‌لوحانه دل به برجام خوش کرده و فکر می‌کند یا وانمود می‌کند که بناست از برجام آبی برای کشور گرم شود، در حالی که دیگر اکنون دوست و دشمن فهمیده‌اند که برجام هیچ دستاوردی برای جمهوری اسلامی ایران ندارد.

 

جناب آقای روحانی! کلاه خود را قاضی کنید: اگر برجام یک کلاه گشاد نیست، پس چیست؟!




تاریخ نگارش: یکشنبه 1395/11/17 - ساعت: 01:18

نگاه بی طرفانه به فاجعه پلاسکو

بسم الله النّور

اشاره: فاجعه پلاسکو آن همه دلخراش است که هرگز دوست نداشتم در مورد ابعاد سیاسی آن چیزی بنویسم، اما در این مدت، آن همه تحلیلهای آبکی، مغرضانه و مزورانه شنیده‌ام، که به نظر رسید ارسال این یادداشت خالی از فایده نباشد.

   ۱- ساختمان پلاسکو در آتش سوخت و فرو ریخت و تعدادی از آتش نشانان شجاع و چند تن از مردم زیر آوار ماندند، اما شخص رئیس جمهور به دنبال مطامع سیاسی خود، دستوری فوری به وزیر کشور کابینه خود داد و نوشت: «مقتضی است در اسرع وقت،‌ علل حادثه و مسئولیت حادثه بررسی و گزارش شود».  روحانی حتی از فاجعه پلاسکو نیز که ملت بزرگ ایران را داغدار کرده بود، بهره­های سیاسی خود را می خواست و چیزی نمانده بود این اشتباه بر ابعاد فاجعه بیفزاید که پیام مقام معظم ولایت، هم دل مجروح و تن خسته آتش نشانان و امدادگران را تسکین داد، و هم سیاست بازان را به مدار وظایف خود بازگرداند. امام خامنه ای در پیام خود تأکید کرده بودند: «در حال حاضر همه تلاش­ها باید برای نجات جان گرفتارشدگان جهت­دهی شود. رسیدگی به علل حادثه مسئله بعدی است»؛ این گونه بود که عوامل اجرایی صحنه پلاسکو، مجاهدت خویش را با تمام قوا ادامه دادند و انجام «وظیفه فوری را بر هر حرف و حدیثی مقدم» شمردند.

   ۲- اکنون باید دید مقصر حادثه کیست؟! برخی وانمود می­کنند که شهرداری می توانسته پلاسکو را پلمپ کند، اما مطالعه ماده ۵۵ قانون شهرداری‌ها (تبصره بند ۱۴ ماده ۵۵) نشان می‌دهد که شهرداری‌ها فقط ملزم به رفع خطر و مزاحمت شده­اند و اجازه پلمپ ندارند و به قول دادستان کل، تعداد ساختمان های ناامن آن قدر زیاد است که بودجه شهرداری به همه آن ها نمی رسد؛ پس اساساً مدیریت شهری اجازه قانونی پلمپ هیچ ساختمانی را ندارد. این قانون نیازمند اصلاح به گونه ای است که در آینده مدیریت شهری مجوز پلمپ ساختمان‌های فاقد ایمنی را داشته باشد.

   ۳- وزارت کار، بر اساس قانون کار، وظیفه و اختیار قانونی پلمپ پلاسکو را داشته است. در فصل چهارم قانون کار و در بند ۱۰۱ آمده است: «گزارش بازرسان کار و کارشناسان بهداشت کار در موارد مربوط به حدود و وظایف و اختیارات­شان، در حکم ضابطین دادگستری خواهد بود». با این حساب باید پرسید که چرا وزارت کار در پلمپ پلاسکو کوتاهی کرده است؟!

   ۴- هجمه­ها به شهردار تهران کاملاً سیاسی است و شواهد نشان می دهد که شهرداری به وظایف خود در این زمینه عمل کرده است. به سه سال قبل باز می گردیم که در همین خیابان جمهوری اسلامی، یک کارگاه پوشاک دچار حریق شد و دو زن که از پنجره آویزان شده بودند ثانیه هایی قبل از دست یابی مأموران حاضر در صحنه، خود را رها کردند و جان باختند، اما چند دقیقه بعد یک مرد که تحمل بیشتری داشت، با مجاهدت آتش نشانان از مرگ نجات یافت. در هیاهوی سیاسی آن روز هم کسی توجه نکرد که شهرداری تهران قبلاً به آن کارگاه تذکر داده بود و آتش نشانی مسئله را به دستگاه های دولتی ابلاغ کرده بود.

   ۵- در آن واقعه نیز دستور فوری دولت یافتن مقصر حادثه بود و کمیته­ای به همین منظور تشکیل داد تا همه متوجه شوند دولت محترم حتی از جان باختن شهروندان نیز بهره برداری سیاسی می کند. در ادامه، دولت کمیسیونی خاص تأسیس کرد تا «امور کلانشهر تهران و سایر کلانشهرها» را پی گیری کند؛ ریاست کمیسیون بر عهده جهانگیری بود و ۱۰ وزیر در آن عضو بودند. نتیجه تشکیل این کمیسیون، «سند آسیب شناسی کلانشهرها» بود که با عنوان «تصویب نامه هیئت وزیران در بخش آتش نشانی و امور ایمنی» به تصویب هیئت دولت رسید و به دستگاه های اجرایی ابلاغ گردید.

   ۶- طبق مصوبه هیئت دولت در تاریخ ۱۳۹۳/۱۰/۱۸، «دستگاه مجری» در رسیدگی و برخورد با واحدهای کارگاهی مثل پلاسکو، «وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی» است، دستگاه همکار شهرداری تهران (سازمان آتش‌نشانی) محسوب شده است و «دستگاه ناظر» بر امور اصناف نیز، وزارت کشور بوده است؛ با این حساب و بنا به مصوبه دولت روحانی، وزارت کار مسئول اصلی فاجعه پلاسکو است.

   ۷- معاون امورشهرداری های وزارت کشور، در مصاحبه با روزنامه دولت در تیرماه ۹۴، مسئولیت دولت را به روشنی تبیین کرده است. علی نوذرپور در مصاحبه با روزنامه ایران گفته است: «یکی از وظایف بازرسان وزارت کار، بررسی ایمنی کارگاه‌های سطح شهر است؛ همه ما هنوز حادثه آتش‌سوزی خیابان جمهوری را که موجب مرگ دو زن شد به خاطر داریم، درآن حادثه مأموران آتش‌نشانی بارها ناایمن بودن کارگاه را اعلام کرده و حتی رونوشت آن را هم به وزارت کار داده بودند، با این حال وزارت کار برای خود هیچ الزامی قائل نشده بود تا این کارگاه را پلمب کند. آنها گزارش را گرفته و در برنامه‌شان گذاشته بودند تا یک روزی به آن بپردازند. الان کارگاه‌های ناایمن زیادی در سطح شهر وجود دارد که از دست آتش‌نشانی هم کاری بر نمی‌آید». اما در مورد ساختمان پلاسکو، وزارت کار با نادیده گرفتن مصوبه دولت، باعث بروز فاجعه شد.

    ۸- نوذرپور در ادامه در پاسخ به این سؤال که «آیا این سند می‌تواند وزارت کار را ملزم کند که بحث عدم ایمنی کارگاه‌ها را تمام کند؟» تأکید می‌کند: «براساس این سند، دولت وزارت کار را موظف کرده به محض ارائه گزارش آتش‌نشانی، این مسئله را در اولویت کاری بازرسی‌اش قرار دهد. این حکم است و نمی‌توان از آن سرپیچی کرد. یا دولت، شورای عالی حفاظت فنی را هم موظف کرده تا ضوابط و مقررات ایمنی و آتش‌نشانی کارگاه‌ها و واحدهای صنفی، تجاری و تولیدی که وزارت کشور تهیه می‌کند را در نخستین فرصت تصویب کند. خب اگر این مصوبه در گذشته وجود داشت، بسیاری از این ضوابط و مقررات را می‌توانستیم زودتر از این ها لازم الاجرا کنیم.»

   ۹- در ادامه خبرنگار روزنامه دولتی ایران صریحا از معاون امور شهرداری­های و دهیاری­های وزارت کشور می­پرسد: «پس اگر این سند اجرایی بشود دستگاهی که در حادثه کوتاهی کرده باید جواب بدهد، در این­جا یعنی وزارت کار نه سازمان آتش‌نشانی، درست است؟» می گوید: «بله، درحقیقت مقصر اصلی (یعنی وزارت کار) باید جوابگو باشد و به نوعی اینکه چه کسی کوتاهی کرده، روشن شده و این بلاتکلیفی‌ها تمام می‌شود.»

   ۱۰- اکنون در حالی برخی مسئولین دولت تلاش دارند تقصیر را به گردن شهرداری بیندازند که نوذرپور در مصاحبه دیگری با خبرگزاری دولتی ایسنا، در 16 مهرماه سال جاری به نکته قابل تأملی اشاره می­کند: «در گذشته در ارتباط با واحدهای ناایمن شهری بازرسی این وزارتخانه کار نظارت را برعهده داشت و شهرداری‌ها حق نظارت مستقیم را نداشتند اما در این سند به عنوان یکی از بندها، سازمان‌های آتش‌نشانی شهرداری‌ها می‌توانند گزارشات ناایمن بودن کارگاه‌ها را به وزارت کار ارجاع کنند و این وزارتخانه نیز باید رسیدگی به این گزارش‌ها را در اولویت کاری خود قرار دهد».

   ۱۱- در بخشی از سند آسیب شناسی کلانشهرها که مصوبه هیئت دولت است، آمده: «قرار گرفتن گزارش­های سازمان­ها و واحدهای آتش نشانی و خدمات ایمنی شهرداری­های کشور در خصوص کارگاه­های ناایمن شهری، در اولویت بازرسی وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی است». براساس این سند، دولت «وزارت کار» را موظف کرده به محض ارائه گزارش آتش‌نشانی، این مسئله را در اولویت کاری بازرسی‌اش قرار دهد؛ این حکم است و نمی‌توان از آن سرپیچی کرد؛ با این حساب وقتی فاجعه پلاسکو پیش می­آید و مشخص می شود که شهرداری و آتش نشانی هشدارهای لازم و رسمی را بارها ارائه داده­اند، شکی باقی نمی ماند که دستگاه مسئول، یعنی وزارت کار مقصر حادثه است.

   ۱۲- گفته شد که طبق ماده ۱۰۱ قانون کار وزارت کار به عنوان ضابط دادگستری مجاز به پلمپ کارگاه‌های فاقد ایمنی استاندارد می‌باشد؛ بندهای دیگری از قانون کار به وظایف وزارت کار صراحت بیشتری دارد، به عنوان نمونه در ماده ۱۰۵ آمده است: «هرگاه در حین بازرسی به تشخیص بازرس کار یا کارشناسان بهداشت حرفه ای، احتمال وقوع حادثه و یا بروز خطر در کارگاه داده شود، بازرس یا کارشناس بهداشت حرفه­ای مکلف است مراتب را کتباً و فوراً به کارفرما و یا نماینده او و نیز رئیس مستقیم خود ارائه دهد»؛ با توجه به این قانون صریح، باید پرسید که چرا وزارت کار هیچ تذکری به کارفرمایان پلاسکو نداده است؟

   ۱۳- در تبصره یک ماده ۱۰۵ آمده است که در مورد کارگاه‌های فاقد ایمنی، وزارت کار موظف است از دادسرا تقاضای تعطیلی و مهر و لاک کردن کارگاه‌های مورد نظر را بنماید. پلاسکو، یک ساختمان «کارگاهی» است؛ از نظر قانونی امکان پلمپش در اختیار «وزارت کار» بوده است، نه تنها این کار صورت نگرفته، بلکه گزارش‌های متعدد آتش نشانی شهرداری تهران نیز مسکوت گذاشته شده است.

   ۱۴- بعد از گزارش‌های کارشناسی آتش نشانی و اخطارهای شهرداری، وزارت کار و بازرسی این وزارتخانه، می‌بایست طبق قانون اقدام به پلمپ ساختمان پلاسکو می‌کردند، که این کار انجام نشده است. شهرداری نیز طبق ماده ۵۵ قانون شهرداریها امکان پلمپ این قبیل املاک را ندارد.

   ۱۵- در ماده ۱۰۰ قانون شهرداری‌ها، نحوه برخورد با تخلفات ساختمانی پیش بینی شده است. آرای کمیسیون ماده ۱۰۰ ملاک عمل شهرداری تهران است و می تواند نسبت به پلمپ، قلع و یا تخریب ساختمانی نامناسب از نظر شهرسازی و ایمنی تصمیم گیری کند. این کمیسیون اختیار ضابط قضائی را به منظور پلمب یا تخریب ساختمان به آتش نشانی یا شهرداری نمی دهد.

   ۱۶- با توجه به تصویب قانون نظام مهندسی و کنترل ساختمان در سال ۱۳۷۴ و مقرارت مبحث سوم مقرارت ملی ساختمان در دهه ۸۰ درباره ساختمانهای جدیدالاحداث، رعایت مقررات ملی ساختمان الزامی است و در صورت عدم رعایت از سوی مالکان، از صدور پایان کار ممانعت خواهد شد؛ اما ساختمان پلاسکو چند دهه پیش از این ساخته شده است و شهرداری برای جلوگیری از فعالیت آن مجوز قانونی نداشته است.

   ۱۷- در پیشنویس قانون جدید آتش نشانی، به موضوع نداشتن قوه قهریه و امکان برخورد قاطع با اماکن خلاف شرایط ایمنی برای سازمان آتش نشانی شهرداری پرداخته شده است، اما هیچ بندی که در آن آتش نشانی ضابط قضایی محسوب شود، وجود ندارد و آتش نشانی عملاً اختیار قانونی برخورد با چنین ساختمان­های غیراستانداردی را در اختیار ندارد.

   ۱۸- با توجه به قوانین و حوزه اختیار و عملکردی که «دولت» و «قوه قضائیه» برای «وزارت کار» و «شهرداری» تعریف کرده­اند، در مورد ساختمان پلاسکو، به جز اخطار به کارفرمایان، عملاً هیچ کاری از دست شهرداری برنمی‌آمده است که این امر انجام شده است؛ اخطارهای شهرداری نیز ضمانت اجرایی ندارد و در اصل قوه قضاییه باید دستور پلمپ این ساختمان‌ را می داده است؛ لذا تا زمانی که این مصوبات، ضمانت اجرایی نداشته باشد، انجام بازدیدهای دوره‌ای بازرسان آتش نشانی و خدمات ایمنی شهرداری، فقط قابل ارائه به وزارت کار است که این کار صورت گرفته است.

   ۱۹- اگر شهرداری ها بدون داشتن حکم قضایی مکانی را پلمپ می کردند، عملی غیرقانونی مرتکب شده بودند.

   ۲۰- سازمان آتش نشانی در سه سال گذشته بیش از ۷ اخطار، و در مجموع ۲۱ اخطار به مدیران و کسبه ساختمان پلاسکو داده اند، مع الأسف «بی توجهی» تنها واکنش آنان بوده است و درنهایت این حادثه سنگین، به مجموعه شهرداری و آتش نشانی و مردم عزیز تحمیل شد؛ با این حساب در کنار وزارت کار و وزارت کشور، اصلی‌ترین مقصر حادثه ساختمان پلاسکو، «هیئت مدیره، مالکان و کسبه ساختمان پلاسکو» می‌باشند. کسانی که به مسئولیت حقوقی اهالی پلاسکو نگاه سیاسی و جناحی دارند، بلافاصله با هیجان یادآوری می­کنند که ساختمان متعلق به بنیاد مستضعفان است، در حالی که رسیدگی به اخطارهای قانونی بر عهده دارندگان سرقفلی واحدهای تجاری و کارگاهی می باشد و بنیاد مستضعفان تمامی سرقفلی های ساختمان را واگذار کرده بوده است!

   ۲۱- همه اقدامات و اخطارهایی که در بندهای قبل گفته شد، دغدغه شهردار تهران را جهت ناامنی ساختمان های فاقد ایمنی مرتفع نکرد؛ لذا در جلسه ۱۳۹۳/۷/۲ در حضور نمایندگان وقت شورای شهر، دکتر قالیباف به صورت مشخص به دو مورد «ساختمان پلاسکو» و «پاساژ علاء الدین» اشاره می کند و از نمایندگان شورا می خواهد تا تکلیف اجرایی شهرداری و آتش نشانی را برای برخورد و مواجهه با ساختمان های این چنینی، صریح و شفاف کنند؛ اما این تذکر شفاف و صریح نیز به نتیجه اجرایی نمی رسد.

   ۲۲- متأسفانه علی رغم تمامی هشدارهایی که مدیریت شهری طی سال های اخیر مبنی بر حادثه خیزبودن ساختمان پلاسکو می دهد، ‌هیچ یک از نهادهای دولتی و قضائی که طبق قانون «مجری، ناظر و صادرکننده مجوز» شناخته شده­اند، برای معلق کردن فعالیت این ساختمان تا زمان برقراری ایمنی، اقدامی نکرده اند.

    ۲۳- ملاحظه می‌فرمایید که شهرداری تهران طبق قوانین موجود به وظایف خود عمل کرده است و در مقابل، دولت و همچنین اهالی ساختمان پلاسکو در انجام وظایف خود کوتاهی کرده­اند، با این وجود همچنان سیاست بازان و مغرضان، با هجمه تبلیغاتی و رسانه ای، سعی در مقصر جلوه دادن شهرداری تهران هستند.

   ۲۴- سلام و درود خدا بر شهیدان آتش نشان، که با شهامت و فداکاری خود، هم جان ده‌ها نفر را در ساختمان پلاسکو نجات دادند، هم آتش نشانی را از غربت بیرون آوردند و موجب افتخار و سربلندی همکاران خود شدند، و هم مردم و مسئولین را از خواب غفلت بیدار کردند تا فکری به حال بافت‌های فرسوده و ساختمان‌های فاقد ایمنی بکنند. امید است به مدد این بیداری، تمهیداتی اندیشیده شود تا در آینده از حوادث مشابه جلوگیری به عمل آید و دیگر شاهد مرگ دلخراش هموطنان و از بین رفتن کسب و کار و اندوخته‌های آنان نباشیم.

دعا بفرمایید.




تاریخ نگارش: پنجشنبه 1395/10/30 - ساعت: 14:07

این پادشاه لخت است، برجام دستاوردی ندارد

 

حتماً قصه لباس جدید پادشاه، اثر نویسنده و شاعر مشهور دانمارکی، هانس کریستین آندرسن را شنیده یا خوانده‌اید، و یا شاید کارتونش را دیده باشید. ماجرا این است که یک پادشاه چاق و مغرور، دوست داشت همیشه لباس‌های نو و تازه بپوشد. روزی رسید که دیگر خیاط‌ها طرح جدیدی برای لباس پادشاه نداشتند؛ تا این‌که یک روز دو آدم حقه باز به قصر وارد شدند و ادعا کردند که می‌توانند پارچه‌ای مخصوص ببافند که آدم‌های نادان نمی‌توانند آن را ببینند. پادشاه استقبال کرد و با خود گفت: «هم لباس جدید می‌پوشم و هم نادان‌ها را تشخیص می‌دهم.»

پادشاه پول زیادی به آن‌ها داد و حقه بازها مشغول کار شدند. بعد از مدتی پادشاه وزیر را برای کسب خبر به نزد آن‌ها فرستاد. وزیر دید که آن دو نفر مشغول کار هستند ولی اثری از پارچه نیست. با خود گفت: «اگر این موضوع را به پادشاه بگویم مرا به چشم یک فرد نادان نگاه می‌کند»، برای همین نزد پادشاه رفت و شروع به تعریف و تمجید از لباس کرد. این کار توسط رئیس نگهبانان هم تکرار شد، خود پادشاه هم برای سرکشی رفت، ولی برای پنهان کردن نادانی خود، به روی خودش نیاورد که پارچه‌ای نمی­بیند.

مدتی بعد بافنده‌ها نزد پادشاه رفتند و گفتند که کار تمام شده است و اگر مردم شما را در این لباس ببینند، حتماً اعلیحضرت را تحسین می‌کنند. سپس به پادشاه کمک کردند تا لباس‌هایش را بیرون بیاورد و لباس جدید را بپوشد.

پادشاه لباسی نمی‌دید، اما وانمود می‌کرد که در حال پوشیدن لباس جدید است. سپس یک نمایش عمومی برپا کردند و شاه در خیابان به قدم زدن پرداخت.

مردم از ترس این‌که متهم به نادانی شوند، از لباسی که قابل دیدن نبود تعریف و تمجید می‌کردند؛ اما ناگهان کودکی از میان جمعیت فریاد زد: «پادشاه لخته، لباس نپوشیده.»

پادشاه و مردم به خود آمدند. پادشاه به قصر برگشت و بچه را احضار کرد و به او پاداش داد و به اطرافیان گفت: «فقط این بچه راست‌گو بود و حقیقت را به من گفت.»

**

دستاوردهای برجام هم دقیقاً مانند همان لباس جدید پادشاه است. چیزی وجود ندارد، دستاوردی نیست، اما قاعده این است که اگر کسی حقیقت را بگوید، متهم می‌شود به نادانی.

مردم نگران هستند که اگر واقعیت را بگویند، با توهین‌های بی‌ادبانه رئیس جمهور منتخب خود مورد نوازش قرار بگیرند؛ توهین‌هایی چون: «کم‌سواد، بی‌قانون، افراطی، کاسب تحریم، بی‌شناسنامه، متوهم، مستضعف فکری، مخلوقات ترسو، تخریبگر، لرزان، عصر حجری، هوچیباز، کودک، تازه انقلابی شده، نیازمند به عینک و ... 

 یادآوری می‌کنم که مقام معظم ولایت بارها و بارها به مردم و دولت فرموده‌اند که برجام دستاوردی برای کشور نداشته است، برای مثال در روز اول سال جاری در حرم مطهر  امام رضا (علیه السلام)، در جمع پرشور مردم فرمودند: «این چیزی است که ما امروز در مقابل چشم خودمان داریم می‌‌بینیم؛ یعنی خسارت محض». [لینک]

جناب آقای روحانی و تیم فخیمه می‌توانند همچنان برای دستاوردهایی که نیست، حماسه بسرایند و می‌توانند باز هم به ملت شریف ایران و اندیشمندان صادق و شجاع توهین کنند، اما فحش و ناسزا و هوچیگری دردی از دولت به اصطلاح تدبیر و امید دوا نمی کند و این حقیقت را نمی‌توان انکار کرد که دولت روحانی بدجوری قافیه را باخته است، دستاوردهای هسته‌ای (به‌ویژه غنی سازی ۲۰درصد و آب سنگین) را تسلیم دشمن کرده، تحریم‌ها باقی مانده، دشمن بی‌ادب‌تر و گستاخ‌تر شده، نگرانی‌های دشمن برطرف شده و امیدش به آینده برای ادامه خوی استکباری بیش‌تر گردیده و از طرفی گرانی، بی‌کاری، تعطیلی واحدهای تولیدی، فرو رفتن دستگاه اجرایی در گرداب‌های سیاسی‌کاری، دست اندازی به بیت المال مسلمین، رانت خواری، رشوه خواری و فساد و معطل ماندن اوامر ولی فقیه در کشور بیداد می‌کند.

... و ماجرای این خیانت ادامه دارد.




تاریخ نگارش: پنجشنبه 1395/10/30 - ساعت: 12:42

ساختمان قدیمی پلاسکو فرو ریخت

آتش سوزی و انهدام ساختمان پلاسکو 

مجتمع تجاری پلاسکو واقع در خیابان جمهوری اسلامی، در منطقه ۱۲ شهرداری تهران، یک ساختمان ۱۷ طبقه بود که از آن به عنوان قدیمیترین ساختمان بلند و مدرن کشور یاد میشد.

ساختمان پلاسکو قبل از حادثه

صبح امروز آتش سوزی در ساختمان پلاسکو به سامانه آتش نشانی شهر تهران اعلام شد و مأموران ۱۰ ایستگاه آتش نشانی به همراه وسایل و تجهیزات به محل حادثه اعزام شدند. ضمن اینکه ۱۵ تانکر آب به همراه ۲۰۰ آتش نشان تا لحظه فرو ریختن ساختمان، در حال اطفای حریق بودند.

کسانی که در ساختمان گیر افتاده بودند و به ویژه ۶ نفر که که به لب پنجره ­ها آمده بودند، توسط مأمورین آتش نشانی نجات یافتند.

در هنگام تلاش ایثارگرانه مأموران اطفای حریق، طی دقایقی دود سفید برخاسته از ساختمان، نشانگر کنترل آتش بود و عملیات رو به پایان بود، ولی رسیدن حرارت و آتش به برخی مغازه‌ها که احتمالاً مواد صنعتی قابل اشتعال در آن ها نگه داری می شد، چند انفجار شدید در مغازه‌های ساختمان پلاسکو رخ داد و مجدداً شعله های آتش زبانه کشید. در ادامه دیوار شرقی ساختمان و دقایقی بعد، کل ساختمان فرو ریخت. 

از زمان اعلام آتش سوزی به آتش نشانی تا فرورزختن ساختمان، دو ساعت و نیم طول کشید. شبکه خبر سیمای جمهوری اسلامی ایران در حال پخش گزارش زنده از ساختمان پلاسکو بود که این ساختمان قدیمی در پیش چشم بینندگان شبکه خبر فرو ریخت.

بنا به اعلام اورژانس تهران، تا قبل از فرو ریختن ساختمان، ۳۸ مصدوم به مراکز درمانی اعزام شدند و بعد از ساعتی این آمار به ۷۰ تن رسید که ۴۰ نفر از ایشان به صورت سرپایی درمان شدند، ولی مشخص نیست در زمان فرو ریختن ساختمان چند آتش نشان و یا احیاناً صاحب مغازه در ساختمان حضور داشته اند. برخی تعداد محبوس شدگان زیر آوار را حدود ۳۰ نفر تخمین می زنند که بعد از آوار برداری میزان مصدومین و تلفات احتمالی مشخص خواهد شد.

بیشترین مغازه های این ساختمان را لباس‌فروشی‌ها و کارگاه های تولید پوشاک تشکیل می‌دادند و به همین دلیل مواد پلاستیکی و منسوجات فراوان، اطفای حریق را با مشکل مواجه ساخت و منجر به فرو ریختن ساختمان پلاسکو شد؛ در عین حال به نظر این جانب با توجه به نزدیک بودن پایان سال، مواد آتش‌زا برای تهیه ترقه و اسباب آتش‌بازی، در شروع یا ادامه آتش سوزی بی تأثیر نبوده است. همچنین استفاده از بخاری های برقی و گرم شدن سیم های برق و جرقه زدن، می تواند در شروع آتش سازی نقش داشته باشد. به علاوه عدم وجود لوله کشی گاز در مغازه ها و استفاده از کپسول گاز، ممکن است منجر به منفجر شدن چند کپسول گاز یا گاز پیک نیک شده باشد. در این صورت انفجارهایی که به شعله ور شدن مجدد زبانه های آتش و فروریختن ساختمان گرددید، قابل توجیه است.

پی نوشت:

۱- یکی از مهندسین آتش نشانی در مصاحبه زنده ساختمان پلاسکو و الومینیوم را اشتباه گرفت (هر دو این ساختمانها بلند هستند و در خیابان جمهوری قرار دارند، که البته پلاسکو دیگر وجود ندارد)؛ بنده هم در ابتدا همین اشتباه را کردم. حدسی که در مورد وجود مواد آتشزا و ترقه بازی زدم به دلیل همین اشتباه بود، با این حساب در ساختمان پلاسکو احتمال وجود مغازهای که در آن موادِ آتش بازی نگهداری شود منتفی است.

۲- یکی از مغازهداران اظهار داشته که یکی دیگر از مغازهداران، گاز پیکنیک را برای آماده کردن صبحانه روشن کرده و از مغازه خارج شده است، در بازگشت در حالی که گاز پیکنیک خاموش شده بوده و گاز در مغازه پخش بوده، کلید برق را زده که منجر به جرقه و آتش سوزی شده است؛ ضمن این­که تماس با اتش نشانی با تأخیر حدوداً ۳۰ دقیقه‌ای صورت گرفته است.

۳- همان‌گونه که قبلاً نوشتم، این ساختمان فاقد گاز لوله‌کشی بوده و کپسول‌های گاز و مواد نفتی می­توانسته در شروع مجدد آتش سوزی و انفجار نقش داشته باشد.

۴- در طبقه زیرزمین ساختمان مخزن گازوئیل وجود دارد و ممکن است در اواخر آوار برداری، منجر به انفجار شود که همین موضوع کار آتش نشانی را حساس و سخت کرده است.




تاریخ نگارش: یکشنبه 1395/10/26 - ساعت: 06:09

«معجزه عشق» هاشمی را عاقبت به خیر کرد

 عشق هاشمی رفسنجانی

برای دیدن تصویر در اندازه اصلی اینجا کلیک کنید. [لینک]

مردم ما، همان گونه که از خدمات ارزشمند مرحوم هاشمی رفسنجانی در دوران مبارزه علیه طاغوت و در سال­های اول انقلاب خبر دارند، از اشکالات و خطاهای او نیز مطلع هستند.

همان‌گونه که مردم می‌دانند هاشمی جوانی خود را در مبارزه با طاغوت گذراند، می‌دانند که سیاست­های غلط اقتصادی هاشمی، چه لطمات جبران ناپذیری به کشور و مردم زده است.

هاشمی بخشی از اموال شخصی خود را صرف مبارزه با طاغوت کرد و این در حافظه تاریخی ملت ما ثبت است، اما مردم می‌دانند که ثروت اندوزی اطرافیان او در سال‌های اخیر، چه خسارتی را به بیت المال مسلمین تحمیل کرده است.

مردم می‌دانند فقط یک قلم رانت «دانشگاه آزاد»، چه ثروت هنگفتی را نصیب خانواده هاشمی کرده است و می‌دانند که سرریز این ثروت، حرکت‌های تخریبی منافقین را تغذیه کرده است.

همان‌گونه که مردم می‌دانند هاشمی جان‌فشانه در رکاب امام خمینی(ره) با رژیم طاغوت مبارزه کرد، می­دانند که فتنه سال ۱۳۸۸ با نامه بدون سلام هاشمی آغاز شد؛ می‌دانند که دستور آشوب از زبان همسر هاشمی صادر شد؛ می­دانند که فرزند هاشمی اراذل و اوباش را برای حضور در کف  خیابان و جنگ با مردم و نظام سازمان­دهی کرد؛ می‌دانند که هاشمی میخواست از رقیب سال ۱۳۸۴ خود، انتقام بگیرد و برای همین میریزید منافق و کروبی ابله را به میدان فرستاد و در آن مقطع از این­که نظام لطمه بخورد هم ابایی نداشت.

مردم میدانند که هاشمی در سال­های اخیر خلاف مصالح نظام و اوامر امام خامنهای(مدظلهالعالی) موضع گرفته است؛ می­دانند که در سیاست خارجی و مثلاً مذاکره و رابطه با امریکا چه نگرش خطایی داشته است. فقط در یک نمونه، مردم به یاد دارند که او برنامه دفاع موشکی جمهوری اسلامی را زیر سؤال برد و رهبر معظم انقلاب این نگرش را یا ناآگاهانه دانستند و یا خائنانه. [لینک]

   حال سؤال این است که مرگ هاشمی با آن همه خطا، چگونه با عزت و احترام توأم بود و چه شد که مرگ او برای نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران، خیر و برکت به همراه داشت؟ چگونه شد که منافقین برای حضور تخریبی در مراسم تشییع و تدفین او برنامهای سنگین تدارک دیدند، ولی با حضور امت حزب الله شکستی سخت و ناباورانه خوردند؟ چگونه منافقین نتوانستند به تکیهگاه سالهای اخیر خود اتکا کنند و چه شد که در مراسم تشییع او ضایع و سرافکنده گشتند؟!

پاسخ این است که هاشمی محبتی عمیق و ارادتی قلبی نسبت به مقام معظم ولایت داشت. علاقه شخصی هاشمی به امام خامنه­ای واقعی و از روی معرفت بود. هاشمی مقام معظم ولایت را از ژرفای جان دوست داشت؛ او نمی‌توانست و نمی‌خواست که پیوند خود را با یار اندیشمند و باصفای خود بگسلد. او این رشته محبت را پاس می‌داشت و از آن با افتخار یاد می‌کرد و از سابقه دوستی و همکاری خود با امام خامنه‌ای به خود می‌بالید.

اختلافِنظرهای هاشمی با رهبر معظم انقلاب گاه عمیق و راهبردی می‌گشت و گاهی نیز به عصبانیت و لجاجت هاشمی ختم میشد، اما ارادت قلبی او به امام خامنهای موجب می­شد که هاشمی در زیر پرچم نظام و ولایت باقی بماند.

باید دانست که این علاقه متقابل بود، به این معنی که امام خامنه­‌ای نیز قدردان خدمات سالهای گذشته­ هاشمی بودند و محبت و رفاقت او را پاس میداشتند و انتصاب هاشمی در جایگاه ریاست مجمع تشخیص مصلحت نظام - در اوج اختلافِ نظرها - نمونه‌ای از عنایت معظم له بود. هر چند که تکلیف امامت جامعه ایجاب می­کرد که برای صیانت از نظام مقدس جمهوری اسلامی، گاه به گاه در برابر هاشمی مواضع صریح اتخاذ کنند، اما همچنان آن «دوستی و رفاقتِ طرفینی» برقرار بود.


خطاهای هاشمی آن همه چشم‌گیر بود که گاه امت حزب الله تعجب می‌کردند که چگونه او همچنان در جایگاه ریاست مجمع تشخیص مصلحت نظام قرار دارد؟! بنده نیز در خرداد ماه سال ۸۸ نوشتم «هاشمی رفسنجانی شکستنی است؟!» [لینک]. در آن یادداشت به ماجرای حسینعلی منتظری اشاره کردم و نوشتم: روح یادگار امام(ره) حاج احمد آقا(ره) شاد که خطاب به حسینعلی منتظری می‌گفت که امام مانند سنگ است و شما مثل شیشه. اگر به امام برخورد کنی خواهی شکست! امام خمینی(ره) در تاریخ جاودانه شد و منتظری فرو ریخت و تکه‌های به ظاهر برنده‌اش در دستان دشمنان اسلام جا خوش کرد و نظام جمهوری اسلامی با صلابت به مسیر پرافتخار خود ادامه داد و به فضل پروردگار ادامه خواهد داد. [لینک]. در آن یادداشت پیش­بینی کرده بودم که هاشمی روزی خواهد شکست و به منتظری دیگری تبدیل خواهد شد و نوشته بودم: اجازه بدهید بگویم اگر آن چنان که متصور است، تاریخ تکرار شود و شیشه‌ای به سنگی بخورد و بشکند و فروبریزد، تعجب نخواهم کرد و اجازه بدهید که علی رغم میل باطنی‌ام پیش بینی کنم که این اتفاق خواهد افتاد و هاشمی رفسنجانی خواهد شکست و فروخواهد ریخت و نظام به راه خود ادامه خواهد داد. فقط یک معجزه ممکن است باعث شود هاشمی قدر خویش بشناسد و باز هم در رکاب ولایت سکنی گزیند و در خدمت اسلام باشد. آیا این معجزه رخ خواهد داد؟ [لینک].

آری معجزه‌ای که بنده انتظارش را می‌کشیدم اتفاق افتاد و آن معجزه عشق بود. هاشمی میگفت: «من عشقم آقای خامنهای است» و همین محبت عمیق، ارادت قلبی و عشق بود که موجب شد قدر هاشمی محفوظ بمانَد، در رکاب ولایت دعوت حق را لبیک بگوید، مرگش در خدمت اسلام باشد و نایب امام عصر(عج) بر پیکرش نماز بخوانند. غفران الهی نصیب او باد.

پ.ن: گمان مبرید که درایت و بزرگواری حضرت آقا در نظرم نبوده است! چرا، آن بزرگواری و مدیریت مقام معظم ولایت همیشگی است و برای دوستان قدیمی بارزتر هم هست؛ اما اگر محبت و رفاقت هاشمی نبود و اگر او شخصاً دلش متوجه ولایت نبود، تضمینی برای عاقبت به خیری اش وجود نداشت. همچنان که خیلی ها کوشیدند حسینعلی منتظری را حفظ کنند، اما قطع محبت و ارادت او نسبت به امام خمینی(ره)، موجب سقوطش شد.




تاریخ نگارش: یکشنبه 1395/09/14 - ساعت: 09:41

تکلیف امروز ما با برجام چیست؟

 مقام معظم رهبری حضرت آیت الله العظمی امام خامنه ای

دوستان زیاد می‌پرسند و خود نیز یک سینه سخن در باره برجام دارم، اما در تنگی شدید وقت فقط چند نکته عرض می‌کنم:

۱-    در مقطع کنونی نباید به دلیل تکرار تصویب قانون تحریم ده ساله، بر طبل نابودی برجام کوبید. نظام هزینه‌های سنگینی برای برجام پرداخت کرده است ولی در عوض چیزی نگرفته است، لذا اکنون به جای کنار گذاشتن برجام، باید در پی اقدام قاطع متقابل باشیم. دل خوش کردن به رایزنی و گفت‌وگو، و حتی دل خوش کردن به پی‌گیری‌های حقوقی بین المللی، کاری بیهوده و اتلاف وقت است و فقط زمان دادن به حریف به شمار می‌رود.

۲-    به دلیل کوتاهی دولت روحانی و تیم مذاکره کننده و همچنین به خاطر «عملکرد غلط، مذاکرات اشتباه و شتاب در رسیدن به توافق»، دشمن اکنون به این نتیجه رسیده است که دولت جمهوری اسلامی در موضع ضعف قرار دارد و می‌تواند همچنان با حربه تحریم، به کشورمان فشار وارد کند، لذا اقدام قاطع متقابل می‌تواند دشمن را از این اشتباه راهبردی بیرون بیاورد و به او بفهماند که نظام مقدس جمهوری اسلامی، بیش از این حاضر نیست هزینه‌ای بپردازد و دشمن موظف است به تعهداتش عمل کند.

۳-    تمدید قانون داماتو در هر صورت نقض برجام است؛ البته برجام قبلاً نیز بارها و بارها نقض شده بود، اما دشمن این بار آن همه گستاخ و زیاده خواه شده که به صورت علنی و وقیحانه پا روی توافق می‌گذارد. امام خامنه‌ای در دیدار با بسیجیان ( لینکفرمودند: «[دشمنان] کارهای متعدّدی کردند، تخلّف‌های متعدّدی کردند، یکی دو تا نیست، تازه‌ترینش این تمدید تحریم ده ساله است، اگر این تحریم [تمدید] بشود، قطعاً نقض برجام است، بدون تردید! و بدانند جمهوری اسلامی حتماً در مقابل آن واکنش نشان خواهد داد.» پس از این موضعِ قاطع و کوبنده، بسیاری از مسئولین و به ویژه نمایندگان مجلس به خود آمدند و آماده عکس العمل مناسب شدند.

۴-    دشمن نیز که خود را آچمز می‌دید و از طرفی دلش نمی‌خواست که از خوی استکباری و دل‌خوشی به نتیجه تحریم‌های جدید دست بردارد، تحریم‌ها را تصویب کرده است و به نظرم بقیه فرآیند قانون تحریم‌های ده‌ساله را تا تصویب و اجرای نهایی (امضای اوباما و یا عدم امضا و تصویب مجدد در کنگره) پیش می‌برد، اما برای این‌که در حرف، خود را پایبند به برجام نشان دهد، خواهد گفت (و گفته است) که «قانون تمدید می‌شود، اما تحریم‌های مرتبط با هسته‌ای اجرایی نمی‌شود». نخست این‌که این سخن هیچ پشتوانه حقوقی ندارد و تا کنون شیطان بزرگ به کدام یک از تعهدات شفاهی (و حتی کتبی) خود عمل کرده که این بار نیز به یک تعهد شفاهی اعتماد کنیم، و دوم این که مقام معظم ولایت در زمان امضای برجام توسط دولت، به صراحت فرموده‌اند که هر گونه تحریم جدید به هر بهانه‌ای نقض برجام محسوب می‌شود.

۵-    برخی نیز می‌گویند توافق ما چندجانبه بوده و نقض برجام توسط امریکا که یک کشور است، نباید نقض برجام تلقی شود؛ پاسخ این است که مگر بنا نبود ما با کدخدا مذاکره کنیم تا مثلاً مشکلات حل شود، پس چه شد این مذاکره و توافق با کدخدا؟ اکنون که همین کدخدا پرروتر و زیاده‌خواه‌تر شده و علنی و وقیحانه به تحریم و مشکل آفرینی پرداخته است!

۶-    دولت تدبیر و کلید از ابتدا تا کنون واقعیت‌های برجام را از مردم مخفی کرده است. به نظرم روحانی از ابتدا نیز می‌دانست که بنا نیست از برجام آبی برای مملکت گرم شود، چرا که از ابتدا یک دستاورد دروغین برای برجام معرفی کرد و گفت که ما از جنگ جلوگیری کردیم؛ این دروغ آشکار برای این بود که هر گاه مردم متوجه شدند برجام که به واسطه آن هزینه‌های سنگینی به نظام تحمیل شد، جلو تحریم‌ها را نمی‌گیرد و مشکلات کشور ادامه خواهد داشت، بگوید: «درست است که وضع اقتصاد ما از قبل بدتر شده و مشکلات مردم بیشتر شده، اما ما از جنگ جلوگیری کردیم.» در صورتی که کارشناسان و بخش قابل توجهی از مردم می‌دانند که دشمن اصلاً توان ایجاد یک منازعه سخت جدید – آن هم با کشور قدرتمند و آماده دفاعی چون ایران – نداشت، و از طرفی در مناسبات بین الملل مواضع مقتدرانه از طمع دشمن و تحمیل جنگ از طرف او جلوگیری می‌کند نه موضع ذلیلانه و بزدلانه. با این حساب، به نظر بنده اگر امریکا توان تدارک حمله به جمهوری اسلامی را داشت، با مواضعی که دولت تدبیر و کلید در سیاست خارجی و به ویژه در مواجهه با امریکا دارد، تا کنون امریکا به ایران حمله کرده بود.

۷-    به نظر می‌رسد رهبر معظم انقلاب زمان را مناسب دانسته‌اند که علاوه بر مسئولین، به مردم نیز متذکر شوند که مراقب باشید که مسئولین شما کشور را نفروشند! امام خامنه‌ای در دیدار با بسیجیان و در روز چهارشنبه ۳ آذر ۱۳۹۵ فرمودند: «حرف من در این زمینه به مسئولین و به مردم این است که این توافق هسته‌ای که اسمش را گذاشته‌اند برجام، نباید تبدیل بشود به یک وسیله‌ای برای فشار هرچند وقت یک‌باری از سوی دشمن به ملّت ایران و به کشور ما! یعنی نباید اجازه بدهیم که این را وسیله فشار کنند. مسئولین به ما گفتند که ما این کار را انجام می‌دهیم، این اقدام را می‌کنیم برای اینکه فشارهای تحریم برداشته بشود؛ حالا علاوه بر اینکه آن کاری را که آن‌وقت قول دادند بکنند و بنا بود همان روز اوّل انجام بگیرد و تا هشت و نُه ماه هنوز به‌طور کامل انجام نگرفته و ناقص است -که مسئولین ما این را صریحاً بیان می‌کنند؛ آنهایی که خودشان دست‌اندرکار بودند این را صریحاً بیان کردند و بیان می‌کنند، این را باز وسیله‌ای قرار بدهند برای فشارهای مجدّد به جمهوری اسلامی.» ( لینک) مردم باید هوشیار باشند و به وعده‌های پوچ و توخالی و دستاوردهای خیالی و غیر واقعی دل خوش نکنند و از مسئولین بخواهند تا در مقابل دشمن و به ویژه امریکای بدعهد و جنایت‌کار قاطعانه موضع بگیرند.

۸-    ممکن است جماعت اندکی همچنان از تحمیل جنگ توسط امریکا نگران باشند؛ امام خامنه‌ای در این زمینه نیز فرمودند: «جمهوری اسلامی با اتّکاء به قدرت الهی و با باور کردنقدرت حضور مردم، از هیچ قدرتی در دنیا هراس ندارد. اگر کسی به تقلید از روحیّه‌های ضعیف بنی‌اسرائیل می‌گوید که «اِنّا لَمُدرَکون»(۱) - حالا به ما میرسند و پدر ما را در می‌آورند - ما هم به تقلید از حضرت موسی عرض می‌کنیم که «کَلّا اِنَّ مَعِیَ رَبّی سَیَهدین».(۲)» ( لینک)

۹-    وقتی بنده از ابتدای تشکیل دولت تدبیر و کلید پیش بینی کردم که روحانی مجدداً انتخاب خواهد شد و حتی درصد آرای او از دوره اول بیشتر خواهد شد، یکی از دوستان در بخش نظرات همین وبلاگ پرسید: «شما کدام رئیس جمهور را سراغ دارید تا این حد در عمل به شعارهایش ناکام باشد؟ حتی یک وعده را تاکنون عملی نکرده . چرا مردم باید دوباره او را برگزینند؟ به خاطر چه حسنی؟». بنده پاسخ دادم: «وقتی مردم دنیاطلب شوند، وعده های دنیایی آنها را فریب میدهد. روحانی کاری نکرده اما، عدهای (اکثریت مردم ایران) هنوز به وعده های تو خالی او دل خوش کرده اند. تاریخ به ما نشان میدهد که وعدههای دنیایی، حتی جانباز در رکاب رسول الله (ص) را نیز فریب می دهد تا سر فرزند رسول الله (ص) را از تن جدا سازد. و لعنت الله علی قوم الظالمین.» لذا تأکید می‌کنم که مردم عزیز کشورمان به جای فریفته شدن به وعده‌های دنیایی که تا همین جا نیز قلابی بودن آن‌ها ثابت شده، باید به وعده‌های الهی باور و یقین داشته باشند.

دعا بفرمایید.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پاورقی:

۱- سوره‌ی شعرا، بخشی از آیه ۶۱.

۲- سوره‌ی شعرا، بخشی از آیه ۶۲؛ «چنین نیست؛ زیرا پروردگارم با من است و به‌زودی مرا راهنمایی خواهد کرد.»




تاریخ نگارش: یکشنبه 1395/09/7 - ساعت: 04:18

سفر ریلی قبلا امن بود !

بسم الله النّور

روحانی مچکریم 

تا قبل از دولت تدبیرو کلید، سفر ریلی امن ترین شیوه سفر بود.

روحانی مچکریم !!!




تاریخ نگارش: جمعه 1395/08/21 - ساعت: 06:04

برجام روی هواست و روحانی در فضا

بسم الله النّور

 کلاه گشاد برجام بر سر روحانی و ظریف

روحانی و ظریف چنان می‌گویند دولت ترامپ مجبور به اجرای برجام است، انگار برجام دستاوردی برای ما داشته است!

دستاوردهای هسته‌ای (به‌ویژه غنی سازی ۲۰درصد و آب سنگین) که تحویل دشمن شده، تحریم‌ها که باقی است، دشمن هم که بی‌ادب‌تر و گستاخ‌تر شده، نگرانی‌های دشمن برطرف شده و امیدش به آینده برای ادامه خوی استکباری بیش‌تر گردیده و از طرفی گرانی، بی‌کاری، تعطیلی واحدهای تولیدی، فرو رفتن دستگاه اجرایی در گرداب‌های سیاسی‌کاری، دست اندازی به بیت المال مسلمین، رانت خواری و رشوه خواری و فساد و معطل ماندن اوامر ولی فقیه در کشور بیداد می‌کند؛ در چنین شرایطی به جای این‌که آقای روحانی به خود بیاید و با پی‌گیری اقتصاد مقاومتی، تمام قد در رکاب ولایت فقیه، آن چنان خدمت کند که هم کشور را بسازد و هم دنیا و اخرت خودش را، ساده‌لوحانه دل به برجام خوش کرده و فکر می‌کند یا وانمود می‌کند که بناست از برجام آبی برای کشور گرم شود، در حالی که دیگر اکنون دوست و دشمن فهمیده‌اند که برجام هیچ دستاوردی برای جمهوری اسلامی ایران ندارد.

ـــــــــــــــــــــــــــــ

پ.ن: سال‌ها پیش به گمانم فینال جام حذفی را تیم‌های پرسپولیس و پاس تهران برگزار می‌کردند که پاس جام را برد، گزارش مستقیم از رادیو پخش می‌شد و گزارشگر که گویا «کوتی» بود، در صحنه‌ای که بازیکنان دو تیم چند ضربه سر متوالی به توپ زدند، گفت: «توپ الان روی هواست و بازیکنان در فضا». تیتر این یادداشت این گونه انتخاب شده است.




تاریخ نگارش: پنجشنبه 1395/08/20 - ساعت: 15:07

دختر بچه چینی در جبهه های جنوب

بسم الله النّور

 فردوس دختر بچه چینی در سرزمین جبهه ها

در این عکس فردوس را در اروندکنار می‌بینید. فردوس دختر بچه چینی به همراه پدرش اسماعیل و مادرش در سفر به کربلای جنوب ایران مهمان ما بود. در مناطق مختلف بیش از حد سنش به فکر فرو می‌ررفت و گاه می‌نشست روی خاک و با انگشتان کوچکش خاک‌ها را زیر و رو می‌کرد و از پدر سؤالاتی می‌پرسید که اسماعیل مجبور می‌شد برای یافتن پاسخ به ما رجوع کند.

به‌ویژه در فکه روی رمل‌ها نشست و دقایق طولانی خاک روی خاک ریخت و پرسید این‌جا کجاست؟ وقت رفتن از زمین فکه دل نمی‌کند و می‌گفت همین‌جا خانه‌مان باشد.

بالأخره باید برمی‌گشتیم و او که می‌دانست پدرش در آن رمل نمی‌تواند دقایق طولانی او را بغل کند، گریه می‌کرد تا پدر او را به بغل بگیرد و وقتی بنده به اسماعیل کمک کردم و فردوس را بغل گرفتم، ریش‌های سفید مرا مورد نوازش قرار داد و گفت: «من پدر می‌خواهم، پدر بزرگ نمی‌خواهم»!

حالا شما خودتان بگویید که ایا بنده حق داشتم لپ او را گاز بگیرم یا خیر؟!




تاریخ نگارش: پنجشنبه 1395/08/20 - ساعت: 05:52

چرا ترامپ در انتخابات پیروز شد ؟!

ترامپ در انتخابات امریکا پیروز شد چون سیستم حکومتی و مناسبت‌های ناسالم موجود در آن، در نتیجه انتخابات دست نبرد و چه بسا این بار نتوانست دست ببرد.

پیش‌بندی بنده از انتخابات امریکا این بود که نمی‌گذارند ترامپ وارد کاخ سفید شود و گرنه در صورت وجود انتخابات تقریباً سالم، کمترین توقع پیروزی ترامپ بود. تحلیلی که ترامپ از وضعیت داخلی امریکا ارائه می‌داد و آنچه در مورد سیاست‌های غلط امریکا در به راه انداختن جنگ‌ها و ایجاد و حمایت تروریست‌هایی نظیر داعش ارائه می‌داد، مواردی بود که به دل قاطبه مردم امریکا می‌نشست.

ترامپ پیروز شد چون باید پیروز می‌شد و این‌که این روزها تحلیلگران وطنی از شگفت‌انگیزی پیروزی ترامپ می‌گویند، نظیر همان تحلیل‌های آبکی‌ای است که از غیر قابل پیش‌بینی بودن مردم خودمان در انتخابات‌ها می‌گویند. دوستان ضعف تحلیل و برآورد خودشان را به شگفتی‌ها نسبت می‌دهند!

اعتراف می‌کنم که بنده باور نمی‌کردم لابی‌های سیاسی فاسد امریکا اجازه دهند ترامپ رئیس جمهور شود و هنوز هم باور نمی‌کنم! حتی وقتی ترامپ در آرای الکترال از هیلاری پیش افتاد، هر لحظه منتظر شکایت هیلاری و ورود دستگاه قضایی امریکا و کنار زدن ترامپ بودم؛ درست همان کاری که در مورد گرگ بوش کردند و او را به ضرب و زور دادگاه وارد کاخ سفید کردند.

چند سال قبل از انتخاب اوباما، گفته بودم که رئیس جمهور بعدی امریکا یک سیاه پوست است! بنده علم غیب نداشتم و این را از مجموعه‌های پربیننده‌ای گفتم که در شبکه‌های تلویزیونی امریکا پخش می‌شد و رئیس جمهور امریکا در آن مجموعه‌ها یک سیاه پوست بود که دست بر قضا چهره‌ای نزدیک به اوباما داشت. اتفاقاً چند سال پیش سریالی در امریکا به نمایش درآمد که در آن رئیس جمهور امریکا یک زن بود که کاملاً اتفاقی (!) قیافه‌ای شبیه هیلاری کلینتون داشت. بله لابی‌های سیاسی کثیف امریکا در پی برگزیده شدن هیلاری کلینتون بودند و در این مسیر از هیچ تلاش و ترفندی فروگذار نکردند، اما این‌که چرا در انتخابات دست نبردند و اجازه دادند ترامپ برنده شود، سؤالی است که هنوز نمی‌توانم پاسخ قطعی بدان بدهم.




تاریخ نگارش: شنبه 1395/08/15 - ساعت: 00:43

مرگ بر امریکا از یک پشتوانه محکم منطقی برخوردار است

 

من دو خطا را امروز می‌خواهم تصحیح کنم. دو اشتباه دارد تزریق می‌شود به افکار عمومی مردم ما. عامل این تزریق هم در درجه‌ی اوّل خود دستگاه استکبار و آمریکا هستند، و درجه‌ی دوّم بعضی آدم‌ها در داخل؛ آدم‌هایی که - من همه را متّهم نمی‌کنم - بعضی‌شان وابسته‌ی به تشکیلات سرویس‌های جاسوسی یا سیاسی یا مراکز خاصّ آمریکایی هستند، بعضی‌شان هم نه، وابستگی ندارند؛ ازنفس‌افتاده‌ها، پشیمان‌شده‌ها، بوی لذّت دنیا به مشامشان رسیده‌ها. آنها این فکر را، این دو خطا را دارند حواله می‌دهند به این‌ها، اینها هم در منبرهای مختلف، در جایگاه‌های مختلف، این را توسعه می‌دهند و گسترش می‌دهند؛ داخل دانشگاه، بیرون دانشگاه، در مطبوعات و جاهای مختلف. من این دو خطا را امروز می‌خواهم تصحیح کنم.

 یکی این‌که این‌جور تبلیغ می‌کنند که این‌که امام فرمود هرچه فریاد دارید، بر سر آمریکا بزنید -که امروز هم همین حکم جاری است- از سر تعصّب و غرور است یعنی منطقی پشت سرش نیست؛ این را می‌خواهند ترویج کنند. می‌خواهند بگویند جوان‌های ما، انقلابیّون ما، مردم ما، مسئولین ما، که سینه سپر می‌کنند و در مقابل آمریکا می‌ایستند و نسبت به توطئه‌های او افشاگری می‌کنند، مردمان متعصّبی‌اند؛ کارشان از روی حمیّت جاهلی و از روی تعصّب است؛ این را می‌خواهند بیان بکنند. درحالی‌که درست ۱۸۰ درجه قضیّه عکس است. این‌که فرمود هرچه فریاد دارید، بر سر آمریکا بزنید، پشتش یک منطق محکم وجود دارد. آن منطق این است که اساس سیاست آمریکا بر افزون‌طلبی و دست‌اندازی است. تاریخ آمریکا در این ۲۵۰ سالی که از عمر آن می‌گذرد، این را نشان می‌دهد.

سیاست کلّی آمریکا این است که امنیّت داخلی‌اش را به‌وسیله‌ی دست‌اندازی به کشورهای جهان و تصرّف مناطق نفوذ فراوان تأمین کند؛ این‌جور عمل می‌کنند؛ این سیاست آنها است. این سیاست را در منطقه‌ی غرب آسیا اِعمال کردند، در ایران در دوران طاغوت اِعمال کردند، در کشورهای همسایه‌ی ما اِعمال کردند.

اینکه گفتند در مقابل آمریکا بِایستید، هرچه فریاد دارید بر سر آمریکا بزنید، به‌معنای دفاع از ارزشهاست؛ نه‌فقط ارزش‌های مخصوص مسلمان‌ها، دفاع از ارزش‌های انسانی!

امروز به اعتراف خود آمریکایی‌ها، دولت آمریکا و نظام آمریکا از ارزش‌های انسانی فرسنگ‌ها دور افتاده. این مناظره‌ی دو نامزد آمریکا [دونالد ترامپ و هیلاری کلینتون] را دیدید؟ حقایقی که این‌ها بر زبان راندند دیدید؟ شنیدید؟ اینها آمریکا را افشا کردند. چند برابر چیزهایی را که ما می‌گفتیم و بعضی باور نمی‌کردند و نمی‌خواستند باور کنند، خود این‌ها گفتند؛ و جالب این است که آن که صریح‌تر گفت، بیشتر مورد توجّه مردم قرار گرفت. آن مرد چون واضح‌تر گفت، صریح‌تر گفت، مردم آمریکا بیشتر به او توجّه کردند. طرف مقابل گفت این پوپولیستی کار می‌کند؛ عوام‌گرایانه، چرا عوام‌گرایانه؟ برای خاطر اینکه حرف‌هایش را مردم نگاه می‌کردند، می‌دیدند درست است؛ در واقعیّات زندگی خودشان آن را می‌دیدند. ارزش‌های انسانی در آن کشور نابودشده و لگدمال‌شده است؛ تبعیض نژادی وجود دارد. همین چند روز قبل از این آن مرد در تبلیغات انتخاباتی‌اش ایستاد و گفت شما اگر رنگین‌پوست هستید، اگر سیاه‌پوست و سرخ‌پوست هستید، در خیابان‌های نیویورک و شیکاگو و واشنگتن و کالیفرنیا و غیرذلک وقتی راه می‌روید، نمی‌توانید مطمئن باشید که تا چند دقیقه‌ی دیگر زنده‌اید. شما ببینید! این حرف را کسی دارد می‌زند که انتظار دارد چند روز دیگر برود در کاخ سفید، بنشیند آمریکا را اداره کند. نژادپرستی آمریکا یعنی این.

 فقر آمریکایی‌ها را گفت ۴۴ میلیون نفر در آمریکا گرسنه‌اند. او گفت و دیگران هم گفتند که کمتر از یک درصد مردم آمریکا مالک نود درصد ثروت آمریکا هستند. ارزش‌های انسانی در آن‌جا لگدمال شده است؛ تبعیض، اختلاف، نژادپرستی، لگدمال کردن حقوق بشر. «مرگ بر آمریکا» که شما فریاد می‌زنید، این‌که گفتند «هرچه فریاد دارید بر سر آمریکا بکشید»، یعنی مرگ بر این چیزها. امام به‌خاطر همین چیزها گفت که هرچه فریاد دارید، بر سر آمریکا بکشید.

 این‌ها همه یک طرف، یک طرف دیگر قضیّه و یک عامل مهمّ دیگر قضیّه هم این است که این‌ها همان روزهای اوّل، زمینه‌ی یک ضربه‌ی بزرگ به ملّت ایران را فراهم کردند، یعنی محمّدرضا را پناه دادند در آمریکا، برای اینکه او را نگه دارند، زمینه را فراهم کنند، عواملش را در اینجا تقویت کنند، خود او هم باشد، بعد همان کاری را که در ۲۸ مرداد سال ۳۲ انجام دادند -یعنی ۲۵ سال قبل از آن تاریخ- دومرتبه انجام بدهند. در ۲۸ مرداد هم محمّدرضا از ایران فرار کرد؛ انگلیسی‌ها و آمریکایی‌ها دست به دست هم دادند، مخفیانه آمدند داخل، از سفارت‌های گوناگون استفاده کردند، پناه گرفتند، عوامل خودشان را تجهیز کردند، آماده کردند، از غفلت آن روز مردم استفاده کردند، دومرتبه محمّدرضا را برگرداندند و همان برگرداندن بود که ۲۵ سال تسمه از گُرده‌ی این ملّت کشید و پدر این مردم را درآورد. اینها می‌خواستند این کار را دوباره انجام بدهند. امام جلوی این را گرفت، سد کرد، ملّت ایران را بیدار کرد و ملّت ایران بیدار شدند. بنابراین این شعار ضدّ آمریکایی، این فریاد کشیدن بر سر آمریکا از روی تعصّب نیست، از روی جهالت نیست، از روی لج‌بازی نیست؛ از روی منطق است؛ متّکی به یک پشتوانه و عقبه‌ی منطقی و فکری است. پس هم جوان‌های عزیز ما، هم کسانی که می‌نویسند و می‌گویند و دارای منبر هستند برای گفتن -منبر مطبوعات، منبر دانشگاه، منبر کلاس درس، منبرهای گوناگون- بدانند و توجّه کنند که اگر امروز ملّت ایران شعار ضدّ آمریکا می‌دهد و قبلاً هم در این سی و چند سال شعار می‌داده است، به خاطر یک منطق محکم است.


 در طول این سال‌ها هم ما هشت سال با صدّام جنگ داشتیم، آمریکایی‌ها پشت سر صدّام محکم ایستادند؛ هرچه توانستند به او کمک کردند. [آمریکایی‌ها] بعد از جنگ یک جور، قبل از شروع جنگ یک جور، در دوران جنگ یک جور، تا امروز یک جور، در قضیّه‌ی برجام یک جور، بعد از برجام یک جور [دشمنی کردند]. چند روز قبل از این، همین آقای مذاکره‌کننده‌ی آمریکایی [جان کری] صریحاً ایستاد و گفت -و در تلویزیون ما هم پخش شد- که ما بعد از برجام هم ایران را تحریم کردیم. آمریکا این است! ایستادگی ملّت ایران در مقابل آمریکا ایستادگی متّکی به منطق است. [پس] خطای اوّل این بود که می‌خواهند وانمود کنند مردم از روی لجاجت در مقابل آمریکا ایستاده‌اند. واقع قضیّه عکس این است؛ مردم از روی منطق در مقابل آمریکا ایستاده‌اند. این تصحیح خطای اوّل.

 خطای دوّم؛ فکر غلط و خطایی که این هم باز دارد به‌نحوی از سوی آمریکایی‌ها تزریق می‌شود و کسانی هم در داخل آن را ترویج می‌کنند و از اوّلی خطرناک‌تر است، این است که اگر ما با آمریکا سازش کنیم، مشکلات کشورمان حل خواهد شد، از آن اشتباهات عجیب‌وغریب و بسیار خطرناک [است که] اگر ما با آمریکا سازش کردیم، مشکلات کشور حل می‌شود. خب، حالا ده تا دلیل میشود شمرد برای اینکه این حرف غلط است، این حرف دروغ است، این حرف فریب است. سازش با آمریکا مشکلات کشور را به‌هیچ‌وجه حل نمی‌کند؛ نه مشکلات اقتصادی را، نه مشکلات سیاسی را، نه مشکلات امنیّتی را، نه مشکلات اخلاقی را، بلکه بدتر خواهد کرد. ده پانزده دلیل وجود دارد و می‌شود شمرد و ردیف کرد برای این قضیّه؛ آخری‌اش همین قضیّه‌ی برجام است. من چقدر در طول مذاکرات گفتم که این‌ها بدعهدند، اینها دروغ‌گویند، این‌ها پای حرفشان نمی‌ایستند؛ حالا ملاحظه می‌کنید! امروز آن کسی که دارد می‌گوید آنها بدعهدند دیگر من [فقط] نیستم؛ مسئولین محترم کشور، خود مذاکره‌کنندگان ما دارند می‌گویند.

----------------------------------------------------------------------- 

بیانات امام خامنه ای در در دیدار دانش‌آموزان و دانشجویان 12 آبان 1395:

متن ] لینک[

فیلم ] لینک[

صوت ] لینک[

تصاویر ] لینک[






  • تعداد صفحات :12
  • 1  
  • 2  
  • 3  
  • 4  
  • 5  
  • 6  
  • 7  
  • ...