جانم فدای امام خامنه ای

داستان نویس اصول‌گرا - مطالب فروردین 1397
بسم الله الرّحمن الرّحیم



ن و القلم و ما یسطرون
Iranian hashtags: Ayatollah al ozma Imam Khamenei ; Imam Komeini ; Ayatollah Ruhollah Khomeini ; Islamic republic of Iran ; Leader ; Shahid ; Martyr ; Tehran ; Qom ; seyed mohammad khatami ; hasan rohani ; hashemi Rafsanjani ; mehdi karrobi ; Ahmadi nejad ; hoseinali montazeri ; sanei ; dr. ebrahim yazdi ; mehdi bazargan ; Mahdi ; mosaddegh ; nategh nori ; amir kabir ; reisi ; sardar aziz jafari ; Mohsen rezaei ; rashid ; haji zade ; Tehrani moghaddam ; Ahmadi roshan ; shahriari ; rezaei nejad ; Iranian ; Hezbollah ; hizbollah ; allah ; Imam Ali ; Ahvaz ; karaj ; najaf abad ; Isfahan ; kashan ; fordo ; dehloran ; khoozestan ; oil ; petroliom ; war ; f14 ; qaher ; ghaher 313 ;
امام خامنه‌ای (مدّظلّه‌العالی): اگر چنانچه ما بر روى توان خودمان تكیه كنیم، استقامت آنها در هم خواهد شكست؛ این را بدانند! تا وقتى كه ما چشم‌مان به دست دیگران باشد، به جایى نمی‌رسیم. (28 بهمن 1392)
تاریخ نگارش: شنبه 1397/01/25 - ساعت: 18:17

مردم از پیام رسان سروش استقبال کردند

بسم الله النّور

 

مدیر پیام‌رسان سروش با اشاره به ۵ میلیونی شدن اعضای این پیام رسان از به روزرسانی زیرساخت‌های آن برای ارائه خدمات باکیفیت‌تر خبر داد.

 

میثم سیدصالحی با اشاره به عملیات به روزرسانی گسترده در زیرساخت‌های پیام‌رسان سروش، گفت: با توجه به استقبال گسترده کاربران در سال جدید و نزدیک شدن به مرز 5 میلیون کاربر، به منظور ارائه سرویس با کیفیت به کاربران، به روزرسانی گسترده در سرورهای سروش ضروری بود.

 

وی افزود: با توجه به پایان عملیات بروزرسانی، کاربران جدید می‌توانند بدون اختلال از سرویس‌های سروش استفاده کنند. البته همراهان قدیمی ما، برای استفاده بدون اختلال لازم است نسخه جدید را نصب کنند.

وی با اشاره به 5 میلیونی شدن خانواده سروش، خاطرنشان کرد: با توجه به شبکه گسترده اعضای سروش‌، کاربران جدید با ورود به این پیام‌رسان تعداد قابل توجهی از مخاطبان و دوستان خود را در سروش پیدا می‌کنند.

 

سیدصالحی خاطرنشان کرد: باتلاش شبانه‌روزی تیم فنی سروش نسخه‌های جدید این پیام‌رسان در پلت‌فرم‌های اندروید، iOS و دسکتاپ آماده و منتشر شده است.

 

مدیر سروش از کاربران قدیمی این پیام‌رسان خواست تا برای استفاده باکیفیت از سرویس‌های سروش، نسخه‌های قدیمی خود را حذف و با مراجعه به وب‌سایت سروش به نشانی  https://sapp.ir نسخه جدید را دانلود و نصب کنند.




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 



تاریخ نگارش: سه شنبه 1397/01/21 - ساعت: 14:13

هرچه آموخته‌ام از خارج دانشگاه است

بسم الله النّور

 

من بچه شاه عبدالعظیم هستم و درخانه‌ای به دنیا آمده و بزرگ شده‌ام که درهر سوراخش که سر می‌کردی به یک خانوادۀ دیگر نیز برمی‌خوردی .

 

تصور نکنید که من با زندگی به سبک و سیاق متظاهران به روشنفکری ناآشنا هستم، خیر من از یک راه طی شده با شما حرف می‌زنم.

من هم سال‌های سال در یکی از دانشکده‌های هنری درس خوانده‌ام، به شب‌های شعر و گالری‌های نقاشی رفته‌ام. موسیقی کلاسیک گوش داده‌ام. ساعت‌ها از وقتم را به مباحثات بیهوده دربارۀ چیزهایی که نمی‌دانستم گذرانده‌ام. من هم سال‌ها با جلوه فروشی و تظاهر به دانایی بسیار زیسته‌ام. ریش پروفسوری و سبیل نیچه‌ای گذاشته‌ام و کتاب «انسان تک ساحتی» هربرت مارکوز را -بی‌آنکه آن زمان خوانده باشم‌اش- طوری دست گرفته‌ام که دیگران جلد آن را ببینند و پیش خودشان بگویند:«عجب فلانی چه کتاب‌هایی می‌خواند، معلوم است که خیلی می‌فهمد.»... اما بعد خوش‌بختانه زندگی مرا به راهی کشانده است که ناچارشده‌ام رودربایستی را نخست با خودم و سپس با دیگران کنار بگذارم و عمیقاً بپذیرم که «تظاهر به دانایی» هرگز جایگزین «دانایی» نمی‌شود، و حتی از این بالاتر دانایی نیز با «تحصیل فلسفه» حاصل نمی‌آید. باید در جست‌وجوی حقیقت بود و این متاعی است که هرکس به‌راستی طالبش باشد، آن راخواهد یافت، و در نزد خویش نیز خواهد یافت.

 

حقیر هرچه آموخته‌ام از خارج دانشگاه است. بنده با یقین کامل می‌گویم که تخصص حقیقی درسایۀ تعهد اسلامی به دست می‌آید و لاغیر. قبل از انقلاب بنده فیلم نمی‌ساخته‌ام اگر چه با سینما آشنایی داشتم. اشتغال اساسی حقیر قبل از انقلاب در ادبیات بوده است. اگر چه چیزی – اعم از کتاب یا مقاله – به چاپ نرسانده‌ام. با شروع انقلاب، حقیر تمام نوشته‌های خویش را اعم از تراوشات فلسفی، داستان‌های کوتاه، اشعار و ... در چند گونی ریختم و سوزاندم و تصمیم گرفتم که دیگر چیزی که «حدیث نفس» باشد ننویسم و دیگر از خودم سخنی به میان نیاوردم. هنر امروز متأسفانه حدیث نفس است و هنرمندان گرفتار خودشان هستند. به فرمودۀ خواجه شمس الدین محمد حافظ شیرازی (رحمه‌الله علیه): «تو خود حجاب خودی حافظ از میان برخیز».

سعی کردم که خودم را از میان بردارم تا هرچه هست خدا باشد و خدا را شکر بر این تصمیم وفادار مانده‌ام. البته آنچه که انسان می نویسد همیشه تراوشات درونی خود او است -همۀ هنرها این‌چنین‌اند، کسی هم که فیلم می‌سازد اثر تراوشات درونی خود  اوست- اما اگر انسان  خود را در خدا فانی کند، آنگاه این خداست که در آثار ما جلوه‌گر می‌شود. حقیر اینچنین ادعایی ندارم، اما سعی‌ام بر این بوده است.




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 



تاریخ نگارش: سه شنبه 1397/01/21 - ساعت: 02:24

دو اشتباه رایج

بسم الله النّور

 

۱-        یکی از اشتباهات رایج این روزها این است که بعضی‌ها «مدیریت اجرایی کشور» یعنی دولت را با «کلیّت نظام»، یکی فرض می‌کنند. یعنی وقتی دولت از پس وعده‌های دروغین خود برنمی‌آید و وقتی مسیر را اشتباه می‌رود و روز به روز وضع معیشت مردم بدتر می‌شود، خیلی‌ها این ناکارآمدی را به «نظام» نسبت می‌دهند؛ غافل از این‌که بی‌عرضگی متعلق به دولت است.

۲-        اشتباه دیگر این است که بعضی‌ها گمان می‌کنند چون مردم با فشار اقتصادی مواجه هستند، این نظام با خطر مواجه است؛ این اشتباه را در درجۀ نخست دشمنان بیرونی دارند و در درجۀ بعد کسانی که در داخل با دشمن همنوا هستند، دچار چنین توهمی می‌باشند؛ و دست آخر برخی از دل‌سوزان نظام نیز دچار همین اشتباه هستند؛ در حالی که مردم دل‌بستۀ ولایت هستند و همیشه سربزنگاه‌ها نگاه‌شان به امر رهبر معظم انقلاب است و از نظام و آرمان‌ها دفاع خواهند کرد. به نظر بنده اگر دل‌سوزان و خواص هیچ تلاشی هم انجام ندهند، یک انرژی مرکزی در متن امت وجود دارد، که ظرف یکی دو سال آینده، خود به خود آب رفته به جوی باز خواهد گشت و مردم دست از دنیاطلبی برمی‌دارند و در انتخابات بعدی، یک رئیس جمهور مکتبی و ولایی را انتخاب خواهند نمود.




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 



تاریخ نگارش: یکشنبه 1397/01/19 - ساعت: 17:44

چرا انتقاد به «مهران مدیری» مُد شده است؟!

اشاره: در یک گروه تلگرامی بحثی در خصوص «مهران مدیری» درگرفت، چون نظر نگارنده طولانی و از حوصلۀ تلگرام خارج بود، در وبلاگ منتشر می‌شود و دوستان به این‌جا ارجاع داده خواهند شد.

نویسنده باید بیش از دیگر اقشار جامعه بصیرت داشته باشد و به هنگام مواجه شدن با پدیده‌ها و اخبار از سطح و ظاهر عبور کند و ژرفای رویدادها و پشت پرده‌ها را کشف کند.

بسیاری از اخباری که در فضای مجازی منتشر می‌شود، ساخته و پرداختۀ اتاق جنگ روانی دشمن است و البته منافقان بیرونی و داخلی و همچنین دگراندیشان نیز این شگرد را به‌کار می‌برند و تفاوتی نمی‌کند که این اخبار اجتماعی باشد، یا سیاسی، یا فرهنگی و ... .

اجازه بدهید چند مثال ذکر شود:

ü      وقتی یکی دو کودک ربایی و کودک آزاری اتفاق می‌افتد، به‌دنبال آن پشت سر هم عکس کودکان در گروه‌ها منتشر می‌شود و درخواست بازنشر داده می‌شود، هدف عاملین انتشار، القای ناامنی بی حد و حصر در کشور می‌باشد. در چنین مواقعی خیلی‌ها که یا احساسات‌شان جریجه‌دار شده و یا به این دلیل که می‌خواهند خود را خیراندیش و دل‌سوز نشان دهند و نمی‌خواهند از دیگران عقب بمانند، بدون بررسی درست یا غلط بودن خبر، اقدام به بازنشر عکس و خبر می‌کنند.

 

ü      وقتی یک بازیکن فوتبال (رونالدو) از کودکان مظلوم فلسطینی حمایت می‌کند، چندی بعد یکی دو عکس لو رفته از او و خانواده‌اش کنار ساحل (که در فرهنگ خودشان خطا نیست)، منتشر می‌کنند و موج ضد رونالدویی درست می‌شود و کمتر کسی درمی‌یابد که صهیونیست‌ها در حال انتقام‌گیری از رونالدو هستند! 


ü      وقتی یک بازیکن سابق سرخابی فوتبال، علیه نظام مصاحبه می‌کند و مدتی بعد از دنیا می‌رود، بلافاصله با جریان سازی رسانه‌ای، او را تبدیل به اسطورۀ بی‌بدیل ورزشی می‌کنند به نحوی که هم استقلالی‌ها و هم پرسپولیسی‌ها او را می‌ستایند. کسی هم حواسش نیست که این بازیکن، اگر چه مدت کوتاهی درون دروازۀ فوتبال تیم ملی درخشیده است، اما این درخشش حتی در حد عابدزاده هم نبوده است! در جنجال خبری، کسی نمی‌بیند که این آقای مثلاً اسطوره، به گفتۀ پزشک معالجش بر اثر استعمال دود(!) مرده است و کسی یادش نمی‌آید همین آقای اسطوره وقتی مربی بود، هر وقت می‌باخت، بدون هیچ سند و مدرکی، به بازیکنانش تهمت کم‌کاری می‌زد و سابقۀ ورزشی آنان را لکه‌دار می‌کرد و آیندۀشان را نابود می‌ساخت. حالا این‌ها به کنار، هیچ کس متوجه نمی‌شود که دلیل اسطوره خواندن این بازیکن، مصاحبه‌ای بوده که علیه نظام انجام داده است و همه در اسطوره خواندن این بازیکن و بازنشر اخبارش از هم سبقت می‌گیرند.

 

همۀ این‌ها عرض شد تا برسم به «مهران مدیری» و «دورهمی». مدتی است که انتقاد به مهران مدیری مد شده و ممکن است ما هم ناخودآگاه با این جریان همراه شویم.

قدر مسلّم اگر بنده و شما می‌خواستیم دورهمی را بسازیم، نتیجه با آنچه اتفاق افتاد متفاوت می‌بود؛ قدر مسلّم انتقادهایی هم به مهران مدیری وارد است، اما آنچه نگران کننده است، این‌که خیلی‌ها متوجه نیستند دلیل جوسازی علیه مهران مدیری چیست؟!

 

در سه سلسله (سری) و ۳۰۰-۲۰۰ قسمت برنامۀ دورهمی، «مهران مدیری» زبان گویای مردم در نقد سیاست‌های غلط دولت بود. به ویژه در سلسله سوم، او جابه‌جا (و به‌جا) از روحانی، جهانگیری، ظریف و ... انتقاد کرد، این‌گونه شد که مافیای رسانه‌ای دست به کار تخریب «مهران مدیری» شد.

وقتی بناست «مهران مدیری» تخریب شود، هیچ وقت نمی‌آیند اعتراف کنند که «مهران مدیری» را تخریب می‌کنیم تا دیگر به دولت انتقاد نکند؛ طبیعی است که یا روی نقاط ضعف برنامه‌اش انگشت می‌گذارند و یا نکاتی را که می‌توانند ضعف جلوه دهند طرح می‌کنند.

 

کسی دقت نمی‌کند که حمایت از مردم و نقد سازندۀ سیاست‌هایی که موجب فشار بر اقشار مردم می‌شود، یک کار ارزشی است.

کسی حواسش نیست که مهران مدیری در یک بازۀ زمانی نسبتاً طولانی، شادی و محبت به خانواده‌ها هدیه داده است.

کمتر کسی متوجه است که دورهمی بسیاری از ناهنجاری‌های جامعه را نقد کرده و به مردم آموزش‌های اجتماعی ارزانی داشته است.

خیلی‌ها فراموش می‌کنند که دورهمی موفق‌ترین برنامه در جذب مخاطب بوده است.

 

یک جریان معلوم الحال کوبیدن «مهران مدیری» را باب می‌کند و من و شما هم به دام می‌افتیم.

 

·         یکی می‌گوید: آیا مهم‌ترین مسئلۀ کشور «عشق» است؟

اگر از بنده بپرسید عرض می‌کنم که بله، اتفاقاً یکی از مهم‌ترین مسائل کشور عشق است، اگر باور ندارید نگاهی به آمار ازدواج، و مهم‌تر از آن، نگاهی به آمار طلاق بیندازید!

و آیا ندیده‌ایم که در پاسخ به همین سؤال عوام پسندِ مهران مدیری که «آیا تا حالا عاشق شده‌اید»، چه پاسخ‌های درخشانی هم داده شده است؟ آیا ندیده‌ایم که کسی بگوید عشق اول من خداست؟ آیا کسی از عشق به مادر صحبت نکرد؟ و بله خیلی‌ها هم از عشق‌های زمینی گفتند که منجر به ازدواج شده یا نشده و وقتی برآیند این سؤال و جواب، به ازدواج و تحکیم خانواده می‌انجامد، کجایش اشکال دارد؟

 

·         یکی می‌گوید: چرا مهران مدیری فقط از صنف خودش دعوت می‌کند و مثلاً چرا منِ نویسنده را دعوت نمی‌کند؟

واقعاً آیا مهران مدیری هیچ نویسنده‌ای را دعوت نکرده است؟ چرا؛ اما پاسخ دقیق‌تر این است که در جامعه چند نفر می‌خواهند منِ نویسنده را ببینند و پای حرفم بنشینند؟ منِ نویسنده‌ای که کتابم حتی در بین ۱۰۰عنوان پیشنهادی دوستانم هم قرار نمی‌گیرد را چرا مهران مدیری باید دعوت کند؟ وقتی کتاب بنده را که بیش از ۲۰  جایزۀ کشوری دارد و برگزیدۀ جشنوارۀ کتاب سال شهید غنی‌پور شده، حتی دوستانم در فهرست پیشنهادی‌شان قرار نمی‌دهند و فراموش می‌کنند؛ و وقتی فلان منتقد که از زمرۀ دوستانم می‌باشد، مراسم فاتحه‌خوانی کتابم را در یک مقالۀ شبه نقد، آن هم در روزنامۀ کیهان(!) و نه مثلاً شرق، برگزار می‌کند، دیگر از مهران مدیری چه توقعی هست؟

اگر مردم هنرپیشه‌ها را – به درست یا غلط – بیشتر از هر قشر دیگری دوست دارند و به زندگی خصوصی‌شان علاقمند هستند، گناهش به گردن مهران مدیری نیست، او یک جُنگ خانوادگی دارد و موظف است لحظات شاد و فرح بخش بیافریند.

...

سخن زیاد است و مثال‌ها فراوان، چکیدۀ عرض بنده این است که مواظب باشیم ناغافل با جریان خبری نابه‌حقی که دیگران به‌راه می‌اندازند، همراه نشویم و همواره با بصیرت کامل، لایه‌های پنهان اخبار و جریان‌ها را ببینیم و متوجه پشت پرده‌ها باشیم.




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 



تاریخ نگارش: شنبه 1397/01/18 - ساعت: 19:09

این ۳۰۰ نفر خود را بسیجی نمی‌دانند

اخیراً نامه‌ای از فرقۀ احمدی‌نژادیسم خطاب به امام خامنه‌ای منتشر شده است که ۳۰۰ اسم زیر آن درج شده است، برخی به غلط این افراد را بسیجی خوانده‌اند، اما این‌گونه نیست.

اگر کسی متن نامه را بخواند، خواهد دید که نویسندگان نامه از بسیج اعلام برائت کرده اند.

نویسندگان این نامۀ منافقانه، در مورد بسیج نوشته‌اند: «بسیج عزیزمان که قرار بود محل مشارکتِ فعال و واقعیِ مردم در انقلاب بوده، و با ساختاری پایین به بالا، ضامن و ناظرِ مردمی و آرمانی ماندن حکومت‌مان و موتورِ محرکِ فداکار آن باشد، اما امروز نقشی ابزاری پیدا کرده و تقریباً به بخشِ پایین‌دستِ حزبی سیاسی و کم‌نسبت با مردم تبدیل شده است. تفوقِ ساختارها و نگاه‌های نظامی و بالا به پایین و رویکردهای اساساً غلط، از بسیج، مجموعه‌ای بی‌نشاط، کم‌عمق، ضعیف، و بدون ابتکارِ عمل ساخته که حتی امکانِ هرگونه حرکتِ جدی و مستقلِ مردمی را به بخش‌های زنده‌ی بدنه‌ی خود نیز نمی‌دهد. در واقع در شرایطی که متأسفانه از شکل‌گیری سندیکاها و هرگونه سازمانِ مردم‌نهادِ واقعی و موثر در کشور جلوگیری می‌گردد، بسیج نیز استحاله شده و بدین ترتیب امکانِ نقش‌آفرینیِ مردمی در امور کشور سلب گردیده است».


در این نامه به روش دشمنان نظام و ضدانقلاب فراری، تمام ارکان نظام زیر سؤال رفته و سیاه نمایی شده است؛ از جمله در بخشی از آن، همان گونه که مشاهده میفرمایید، نقش «سازمان بسیج مستضعفین» را ابزاری و کم‌نسبت با مردم نمایانده است و همچنین تهمت‌های دیگری را نیز به این نهاد انقلابی روا داشته‌اند که موجب خوش‌حالی دشمنان و منافقان شده است.



با این حساب، وقتی نویسندگان این نامۀ منافقانه به صراحت از بسیج اعلام برائت کرده‌اند و وقتی این نامه موجب خوش‌حالی کثیف‌ترین منافقان روزگار شده است، بسیجی خواندن نویسندگان نامه از اساس باطل و خنده‌دار است.

 

صرف نظر از این‌که صاحبان تمامی این ۳۰۰ اسم، از درج نام خود باخبر بوده‌اند یا خیر و اگر باخبر بوده‌اند، در چه شرایطی به ذکر نام خود رضایت داده‌اند و آیا قبل از انتشار، از محتوای نامه مطلع بوده‌اند یا خیر؛ این‌جانب از انتشار چنین نامۀ منافقانه‌ای، به هیچ وجه تعجب نکردم.

همراهان این وبلاگ در سال‌های اخیر، مکرر شاهد پیش‌بینی‌های سیاسی نگارنده بوده‌اند، که به لطف خدا همۀ آن پیش‌بینی‌ها محقق شده‌اند؛ از جمله در تاریخ 25 فروردین سال گذشته که حدود دو ماه تا انتخابات ریاست جمهوری زمان باقی بود، در مورد احمدی نژاد نوشتم:

«پرسش بعدی این است که بعد از شکستِ احمدی نژاد چه اتفاقی خواهد افتاد و آیا او به قانون تمکین می کند یا جماعتی را به کف خیابان خواهد کشاند؟ در پاسخ باید عرض شود که بنده معتقدم اگرچه ممکن است احمدی نژاد کمی شلوغ کند، اما او در این مقطع فتنه انگیزی نخواهد کرد. همان گونه که عرض کردم زاویه احمدی نژاد با ولایت روز به روز بیشتر می شود و اکنون به حدی نرسیده که به فتنه ای علیه نظام دامن بزند. بنده گمان می کنم که اگر عمری از او باقی باشد و اگر مسیر سیاسی خود را اصلاح نکند، شاید 5-4 سال بعد این اتفاق بیفتد ». [لینک]


انتشار این نامۀ منافقانه شاهد دیگری بر عزم احمدی نژاد برای فتنه در سال‌های آینده است و اگر این اتفاق بیفتد، احمدی نژاد نیز مانند دیگر کسانی که در مقطعی از قطار انقلاب پیاده شدند و سقوط کردند، در اردوگاه منافقان و دشمنان سکنی خواهد گزید، و قطار نظام با راهبری نایب برحق امام زمان(عج) با پشتیبانی مردم به راه خود ادامه خواهد داد.




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 



تاریخ نگارش: جمعه 1397/01/17 - ساعت: 04:52

امام خامنه ای از زبان برادر - قسمت چهارم (آخر)

پیش‌درآمد: سیدمحمدحسن خامنه‌ای برادر کوچک‌تر مقام معظم رهبری، برای مردم چندان شناخته شده نیست.  ایشان همزمان با رهبر معظم انقلاب و دیگر برادرشان در زندان کمیتۀ مشترک (که الان با نام موزۀ عبرت شناخته می‌شود) در اسارت ساواک بوده‌اند. ایشان نیز مثل دیگر اعضای خانوادۀ شریف امام خامنه‌ای، ناگفته‌های زیادی از سبک زندگی و اندیشۀ‌ سیاسی، فرهنگی و اجتماعی مقام معظم ولایت دارد که طبیعتاً در بیان همۀ آن‌ها و در شرح برجستگی‌های شخصیتی امام خامنه‌ای، محذوراتی دارد؛ آنچه در این مجال می‌خوانید، قسمت چهارمِ بخش‌هایی از مصاحبۀ مفصل پایگاه مثلث با برادر کوچک امام خامنه‌ای است.



امام خامنه ای از زبان برادر – قسمت اول [لینک]

امام خامنه ای از زبان برادر – قسمت دوم [لینک]

امام خامنه ای از زبان برادر – قسمت سوم [لینک]


✳ یعنی فامیل هم که به منزل ایشان می‌روند همین طور است؟

✅   بله، فقط یک خورشت. یعنی تجملات مطلقا. تجملات و بی‌تکلف‌بودن غیر از این نمی‌تواند باشد. یک وقت شما برایتان آشپزخانه‌تان همیشه کباب و بگیر‌و‌ببند و گرم بوده‌، یک وقت نه، اصلا بند این چیزها نبودید. به فکر این چیزها نبودید که حالا چون ما این‌جا ریاست‌جمهوری شدیم، باید این‌طوری باشد؛ نه. یعنی اصلا این قضیه نیست که ایشان تشریفات؛ یک تشریفات ویژه‌ای دارد برای خودش که آن تشریفات برای ایشان نیست، برای جایگاه است که آن جدا است. محافظان، خودی، بگیر‌و‌ببند و حتی اتومبیل، یعنی حتی اتومبیل هم مربوط به ایشان نمی‌شود. ایشان همین است، ایشان همین است که می‌بینید. غیر از این‌که شما می‌بینید، همین است. یعنی سعی در این‌که حتما دمپایی فلان مدل باشد، نه. سعی در این‌که حتما مثلاً فرض کنید فرش داشته باشد، نه. همین الان واقعا در خانه‌شان گلیم است، موکت است در کتابخآن‌های که است، اندرونش هم اگر پایین خانه است، آن هم همین است. ایشان مبل ندارند، در آشپزخانه‌شان احتمالا از این صندلی‌های پلاستیکی است که پایین دیدید گوشه پارکینگ که من خریدم و‌ فرستادم برایشان. خودشان حاضر نبودند حتی آن را هم بخرند، چون برای شخصی‌شان را که نمی‌گویند ریاست‌جمهوری یا دفتر رهبری بخرند، باید از جیبشان بخرند؛ نمی‌خواست بخرد. یعنی صندلی‌اش صندلی معمولی‌ای است. حالا آن صندلی این‌طوری است که من هم تهران دارم از این صندلی‌های این‌طوری، من چهار تا از آن را دارم. همان پشت حسینیه هم که شما می‌بینید آن صندلی‌ها را می‌گذارند، آن‌ها هم صندلی پلاستیکی است که برای دفتر است. مبل‌هایشان هم مبل‌های ساده‌ای است. ایشان یک نکته‌ای را هم گفته‌اند که ما مثلاً روی همین مبل‌ها، نشستیم، بلند شدیم، از زمان ریاست‌جمهوری تا الان، طوری شده؟ این طوری شده خیلی مهم است، این لغت طوری شده را ما باید این را بدانیم. مثلاً من این‌طوری نشستم، طوری شده؟ نه. من این‌ها را جلوی شما گذاشتم، جلوی خودم هم گذاشتم، از شما متمول‌تر، متمکن‌‌تر، پولدارتر این‌جا نشسته، همین‌طور بوده؛ به آقای آجرلو که ارادت داریم، باز هم همین است. قبلش هم که این را برای من نیاورده بودند، در آن سینی بود، پیاله‌های چینی داشتم، همین‌ها را در آن می‌گذاشتم و می‌آ‌وردم. آقا هم همین‌طوری است. شما اگر بروید در خآن‌هاش، احساس این را نمی‌کنید که خانه یک مقام درجه یک جهان اسلام، نه جهان ایران، جهان اسلام؛ آن سر دنیا ایشان مرید دارد، آن سر دنیا فلان دارد، یک این‌طوری بکند ایشان، هزار تا راک فلر از دستش می‌ریزد، اما همه این‌ها است، برای خودش نیست. من تهران اوایل در سال 72-71 فرش خریده بودم، الان فرش‌هایش هست. دو تا قالی سه در چهار از مشهد خریده بودم قسطی 700 هزار تومان. مدت‌ها خجالت می‌کشیدم خانواده اخوی را دعوت کنم؛ آقا که جای خود دارد. بچه‌ها را دعوت کنم که بگویند عمو فرش خریده، فرش و مبل. واقعا خجالت می‌کشیدم. احساس شرمندگی می‌کردم؛ البته از این‌ها احساس شرمندگی نمی‌کنم، چون این‌ها حساب و کتابشان به شما می‌گویم؛ آن را که داده، این را که داده، این را که داده، نرفتم بخرم مثلاً.

 

✳ با کدام یک از آقازاده‌های رهبری بیشتر معاشرت دارید؟

✅   من با هیچ کدام به تنهایی معاشرت ندارم. آن‌ها هر وقت می‌آیند، سه، چهار تایی با هم می‌آیند که تهران خانه‌مان، که دعوت کنیم، قرار بگذاریم، چه این‌جا که بیایند مشهد، قرار بگذاریم و خیلی مقید هستند، خیلی احترام می‌کنند، خیلی محبت دارند. هر چقدر بزرگ‌تر باشند، درجه‌شان بیشتر است.

 

✳ سن‌و‌سال من نرسیده که امام را در زمان حیاتشان بفهمم، ولی آنچه که شنیدم یا مثلاً دیدم، یا مثلاً خواندم در جاهای مختلف، فکر می‌کنم عنصر شجاعت مهم‌ترین چیزی است که حضرت آقا را شبیه امام می‌کند. مثلاً، در بدترین شرایطی که همه گفتند می‌خواهند حمله کنند به کشورمان، حضرت آقا گفتند که غلط می‌کنند بزنند، نمی‌توانند بزنند. یا مثلاً همان جمله معروفشان که خیلی هم در برهه خیلی حساسی هم گفتند که دوران بزن و دررو تمام شده؛ این شجاعت انگار هر چقدر هم زمان می‌گذرد، خودش را بیشتر نشان می‌دهد.

✅  این را شما اسمش را شجاعت می‌توانید بگذارید، اما همان نتیجه خلوص و ایمان و یقین است. ایشان به مرحله‌ای به نظر من از مراحل انسانیت رسیده که «ان تنصروا الله ینصرکم و یثبت اقدامکم»؛ یعنی ایشان به این آیه ایمان دارد. ببینید، این خیلی مهم است. شما اگر مشهدی باشید، هفته‌ای یک بار حرم می‌روید. اگر در مشهد کسی را در بهشت‌زهرا(س) یا بهشت‌معصومه(س) یا بهشت‌رضا(ع) فامیل دور یا نزدیکی داشته باشید، سالی سه، چهار بار قبرستان می‌روید، مرده‌ها را می‌بینید، حال‌و‌هوای اطرافیان مرده‌های جدید را هم می‌بینید؛ دارند دفن می‌کنند، دارند می‌شورند، دارند می‌برند، دارند نماز می‌خوانند، دارند فاتحه می‌خوانند، دارند گریه می‌کنند، همه این‌ها را می‌بینید. همان لحظه ناراحت هستید. خوش به حال کسی که همان لحظه بگیرد، چون همان لحظه توبه کرده‌اند تمام کثافت‌کاری‌هایشان را. پایمان را می‌گذاریم در ماشین و می‌آییم به اولین پیچ نرسیده، چشممان به آلودگی شروع می‌شود، دهنمان به آلودگی شروع می‌شود. می‌پیچید جلویمان می‌گوییم ای فلان. ما می‌آییم بیرون، یادمان می‌رود. ایشان به آنچه که به مرحله یقین رسیده؛ من نمی‌گویم کسی را دیده، من نمی‌گویم الهام می‌شود، اما با فرمول قرآنی، با فرمول اعتقادی، کسی که خدا را یاری کند، حتما یاری می‌شود، شک نکنید.

 

✳ شما فرمودید در دوران زندان با آقا مرتضی نبوی بودید. غیر از آقا مرتضی با کدام یک از شخصیت‌های سیاسی حشر‌و‌نشر دارید؟

✅   من آقا‌مرتضی را هم الان زیاد نمی‌بینم. آقا‌مرتضی خآن‌هاش در ‌ترجمان است، معیری. خانه ما یک مقدار بالاتر یک آپارتمانی که دارم الان، در منیریه است، در همان نرسیده به میدان منیریه در ولیعصر(عج). خانه پدر‌خانم آقا‌حامد ما، حسین آقای محمدی که در دفتر آقا است، ایشان هم از رفقای قدیمی ‌و هم‌محلی ما هستند. با ایشان بوده، با ضرغامی، با چند تای دیگر هنوز با هم هم‌محلی هستند. من در روضه‌ها آقا‌مرتضی را زیاد می‌بینم که آن هم در موحد‌ی‌نیا است در ابوسعید، یعنی 300-200 متر فاصله دارد. ارتباط به این دلیل، نه این‌که من خانه‌شان بروم و بیایم، ولی هر دفعه که می‌بیند، انگار همان سال 53 است، ‌آنقدر که صمیمی ‌است.

 

✳ غیر از ایشان با چه کسی؟

✅   با هیچ کس. من با همه آشنا هستم، همه را می‌شناسم، ولی ببخشید، تحویل نمی‌گیرم، کاری ندارم به آن‌ها. ارادتی ندارم به آن‌ها. من با چپ و راست رفیق هستم. مثلاً فرض کنید یک وقتی یک جایی باشم؛ ما با همه سران فتنه رفیق بودیم. جز موسوی، من با آقای خاتمی همین‌طوری که با شما نشستم، همین‌طوری با آقای خاتمی می‌نشستیم. این افتخار نیست البته، می‌خواهم بگویم یعنی ارتباط داشتیم، مدیرکل ایشان بودم، رفاقت داشتیم با ایشان. آقای کروبی خیلی به من محبت داشت، خیلی، یعنی این‌طوری نبود؛ الان کروبی این‌طور شده  و مثل گذشته نیست. آن موقع‌هاوگرنه بد نبود.

 

✳ آقای موسوی چطور؟

✅   موسوی نه، خیلی به من مربوط نبود، از اول مربوط نبود. مثلاً در مجاهدین انقلاب. خیلی‌هایشان همکاران ما بودند و در وزارت ارشاد با هم رفیق هستیم. الان مثلاً یک وقت فرودگاهی یا یک جایی ببینیم، می‌نشینیم، همچنان که با جنابعالی نشستیم، با آن‌ها هم ممکن است بنشینیم، ولی من خیلی سعی می‌کنم خودم را نشان ندهم.

 

✳ شما به‌واسطه نسبتی که داشتید، تا به حال واسطه شدید برای حل مسئله‌ای یا اصلا ورود نکردید؟

✅   نه. من سعی کردم خدمت آقا کمتر چیزی ببرم و بیاورم. البته همسرم گاهی اوقات نامه می‌گیرد و می‌برد، اما من مخالفم.

 

✳ تحصیلات شما چیست؟

✅   من فوق‌دیپلم علوم انسانی هستم

 

✳ چطور شد رفتید در بحث سینما؟ پیشنهاد خودتان بود یا پیشنهاد دادند؟

✅   من این‌جا که می‌خواستم بروم تهران، مهدی فریدزاده، مدیر شبکه یک بود در زمان آقای محمد‌هاشمی. با من رفیق بود. گفته بود یا محمد هاشمی شنیده بود یا گفته بود، گفته بود که فلانی دارد از ارشاد می‌آید. گفته بود کجا می‌خواهد بیاید؟ برود صدا و سیما، برود بشود مدیر شبکه خراسان. گفته بود نه او کلاسش بالاتر است، دارد می‌آ‌ید تهران. گفته بود خب بیاید تهران، بیاید پیش ما. به من گفت، گفت محمدآقا این‌طوری گفته. گفتم ببین به آقای هاشمی شما بگو که من تازه رفتم نفت، یک ماه است، زشت است از این شاخه به آن شاخه بپرم. محمد‌آقا که با آقای آقازاده رفیق است، خودشان بین خودشان حل کنند. اگر می‌خواهد، من بیایم. ضمنا کجا؟ یک ناهار دعوت کرد. سه‌تایی نشستیم، ناهار هم خوردیم و صحبت کردیم و جوک گفتیم، خیلی لطیفه می‌گویم؛ من هم اهلش بودم، شوخی هم کردیم، برادر آقای هاشمی و برادر آقای خامنه‌ای، بالأخره هر دو یک‌جور بودیم. گفت بیا این‌جا مدیر امور مجلس باش. گفتم ببین من بیایم این‌جا بشوم معاون امور مجلس، باید با نماینده‌ها مچ بندازم. خب طبیعتا من برنده می‌شوم. اگر من برنده بشوم، می‌گویند برادر رئیس‌جمهور، برادر رهبر، اصلا دارند درو می‌کنند مملکت و صدا‌و‌سیما را. معلوم است ما زورمان به این‌ها نمی‌رسد؛ نماینده هم هستیم، اما زورمان نمی‌رسد. اگر خدای ناکرده یک وقت کسی این‌طوری کند دست ما را، می‌گویند این‌ها که این‌طوری باشند، آن‌ها هم مثل همین‌ها هستند. ارج و غرب، کلک و پر می‌ریزد، ضمن این‌که من بلد نیستم ارتباط و پاچه‌خواری نمایندگان را، روششان را می‌دانم چیست، اما بلد نیستم این کار را، برای من خوب نیست، من مدیر دفتری هم بلد نیستم. آقای آقازاده به من گفت بیا مدیرکل دفتر نظارتی شو. خیلی بدم آمد؛ اولا به من توهین بود؛ البته در وزارت نفت خیلی بالا است، می‌دانید که هرچه رانت و پانت دارد، آنجاست؛ همه‌کاره وزیر است در واقع. گفتم که نه، من روابط‌عمومی‌ام خوب نیست. گفت شما روابط‌عمومی‌تان خیلی خوب است که. گفتم بله، ارتباطم خوب نیست، من نمی‌توانم به نماینده زنگ بزنم و بگویم آقای آقازاده گفت. من خودم را باید بگویم. یکی برای من باید زنگ بزند. خلاصه یک مقدار به من برخورد. بنابراین نشد بروم آنجا. بعد به مهدی آقا فرید‌زاده گفتم ما نیامدیم، ما را در همین شوراها عضو کن. ما قدقدمان را در نفت می‌کنیم و یک حقوقی آن‌جا می‌گیریم، این‌جا هم در شورا باشد، می‌آییم. شدم عضو شورای برنامه‌ریزی شبکه یک؛ این از این‌جا شروع شد. همزمان عضو شورای بررسی فیلم و سریال شبکه یک هم شدم یک مدتی. تا آقای فرید‌زاده آمد ارشاد و شد معاون سینمایی در زمان آقای میرسلیم. آقای‌میرسلیم شد وزیر‌، آقای فرید‌زاده شد معاون سینمایی و فوری من را گذاشت در شورای فیلمنامه و سناریو باتوجه به آن سابقه‌ام و شش سال ارشادم. بعد یک رفیقی داشتیم او را گذاشت مدیرعامل سینمای جوان، من را گذاشت عضو هیات‌مدیره سینمای جوان. این سه تا سمت را من داشتم.

 

✳ شما چند بچه دارید؟

✅   چهار تا.

 

✳ بعد از ترور حضرت آقا، آقا را دیدید، خود آقا چه احساسی داشتند؟ و خود شما؟

✅   آقا که خیلی خوب بودند. من خودم خیلی ناراحت بودم. من آن‌وقت معاون آموزش و پرورش منطقه احمدآباد بودم در سال 60. ظهر داشتیم می‌آمدیم، برخلاف هر روز با مینی‌بوس اداره، سرویس. دیدیم مدام راننده و رئیس اداره دارند لوندی می‌کنند. مدام  می‌گفتند حسن‌آقا، آقا خامنه‌ای، فلان؛ من برنامه‌ام این بود که از آن‌جا که می‌آمدم، پیاده می‌شدم، یا من را می‌بردند میدان شهدای فعلی، از آن‌جا اتوبوس سوار می‌شدم، می‌رفتم سردخانه سام در جاده فردوسی. آن‌جا هیات‌مدیره بودم من. شرکت بود، یک سردخانه مشهد داشت، اهواز به ساری، من هیات‌مدیره آن شده بودم زمان شهید امیرزاده در سال 59. این مختصر بود، به دلیل رفاقتمان با آقای امیرزاده فقط نه به دلیل تخصص. می‌رفتم آنجا، نماز می‌خواندم، ناهار می‌خوردم، یک چرت مختصری می‌زدم، کارهای سردخانه را بازدید می‌کردم، سالن‌ها را که چه دارد، موتورخانه و انبارها را نگاه می‌کردم و یک حرفی می‌زدیم و یک جلسه‌ای و تقریباً کار هر روز من بود. آن روز این‌ها مدام گفتند آقای خامنه‌ای نمی‌خواهید بروید سردخانه؟ گفتم آقا چه‌کار دارید؟ می‌خواهم بروم. گفتند نه، پیاده شوید، برویم خانه. در واقع من را به‌زور پیاده کردند. من خانه پدر‌خانم خودم می‌نشستم در فلکه برق، میدان بسیج، پیاده شدم، اولین کوچه دست راست، کوچه گلچین. پیاده شدم و رفتم خانه، خانم من گفت این‌طوری شده است. حالا ساعت دو اخبار را گفته بودند، این‌ها شنیده بودند، رادیو را خاموش کردند که من نفهمم. نمی‌دانستند که من نمی‌دانم، من هم نمی‌دانستم. بعد به مادرم زنگ زدم و گفتم خانم چه شده؟ گفتند آره، این‌طور شده، فلانی این‌طور شده، ‌هادی آقا دارد می‌رود تهران.‌ هادی‌آقا آن روزش رفت. من نمی‌دانم چه موقع بود، صبر کردم، صبر کردم، ماه رمضان شد، بلند شدم و ماه رمضان رفتم که آن‌جا که رفتم در بیمارستان قلب، همین در اتاق بود آقا، خوب شده بودند و از آن حالت آنچنانی درآمده بودند. خیلی محبت کردند، پاسدارها دورشان نشستند و یک عکس گرفتند. به نظرم دور آن سفره من هم هستم. که آقای مقدم خیلی نگران بود، شب‌ها دعا می‌خواند، تا صبح یک ختم قرآن می‌خواند همین آقای سیدعلی مقدم. یک شب یا دو شب من بودم، برگشتم.

 

✳ آقا که رهبر شدند، شما در اولین دیداری که با آقا داشتید، چه فرقی دیدید با گذشته؟

✅   هیچی؛ هیچی به خدا.

 

✳ در یک جمله اگر بخواهید برادرتان را که رهبر انقلاب اسلامی هستند را بیان کنید، چه می‌گویید؟

✅ نمی‌دانم چه بگویم. یک انسان مخلص، یک بنده مخلص خدا به نظر من؛ باحقیقت، مخلص، همین اخلاصی که لغتش را شما گفتید. یک بنده مخلص، فقط وظیفه بندگی‌اش را ایشان به نظر من انجام می‌دهد.


امام خامنه ای از زبان برادر – قسمت اول [لینک]

امام خامنه ای از زبان برادر – قسمت دوم [لینک]

امام خامنه ای از زبان برادر – قسمت سوم [لینک]




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 



تاریخ نگارش: جمعه 1397/01/17 - ساعت: 04:51

امام خامنه ای از زبان برادر - قسمت سوم

پیش‌درآمد: سیدمحمدحسن خامنه‌ای برادر کوچک‌تر مقام معظم رهبری، برای مردم چندان شناخته شده نیست.  ایشان همزمان با رهبر معظم انقلاب و دیگر برادرشان در زندان کمیتۀ مشترک (که الان با نام موزۀ عبرت شناخته می‌شود) در اسارت ساواک بوده‌اند. ایشان نیز مثل دیگر اعضای خانوادۀ شریف امام خامنه‌ای، ناگفته‌های زیادی از سبک زندگی و اندیشۀ‌ سیاسی، فرهنگی و اجتماعی مقام معظم ولایت دارد که طبیعتاً در بیان همۀ آن‌ها و در شرح برجستگی‌های شخصیتی امام خامنه‌ای، محذوراتی دارد؛ آنچه در این مجال می‌خوانید، قسمت سومِ بخش‌هایی از مصاحبۀ مفصل پایگاه مثلث با برادر کوچک امام خامنه‌ای است.

امام خامنه ای از زبان برادر – قسمت اول [لینک]

امام خامنه ای از زبان برادر – قسمت دوم [لینک]





 شما در چه برهه‌ای خیلی دل‌تان برای آقا سوخت و احساس کردید خیلی مظلوم شدند؟

  ✅ آقا مظلوم نیستند. گفتند من مظلوم نیستم، نگویید این را.

 

 کجا احساس کردید خیلی به ایشان اجحاف شده است؟

✅   اجحاف هم نشده، بی‌معرفتی کردند، خب بی‌معرفتی را هر آدم بی‌معرفتی ممکن است انجام دهد. آقا مظلوم نیستند، آقا در اوج قدرت هستند. الان ایشان در اوج قدرت معنوی هستند. یک وقتی یکی آمد دفتر ما در تهران نشست، گفت حاجی چه وضعش است، فلان و... گفتم ‌آن‌قدر زیر و بر می‌کنی، این مملکت صاحب دارد. خدا شاهد است حداقل آن‌جا را روی اعتقاد گفتم، ممکن است الان تظاهر کنم، ولی آن‌جا با اعتقاد گفتم. گفتم این مملکت صاحب دارد، صاحبش هم امام زمان(عج) است. ما لیاقت نداریم، اما او معرفت دارد. مملکت ما را دارد اداره می‌کند. خداوکیلی من این را خیلی جاها گفتم و همه هم می‌دانند و چیزی نیست که من بگویم. این مملکت در انقلاب پیروز شد، بعد از چند روز غائله کردستان، گرگان، گنبد، خوزستان، تبریز، هر کدام این‌ها یک مملکت را چپه می‌کند. کودتا، حمله طبس، بنی‌صدر، غائله مرحوم شریعتمدار، دعوای انجمن‌های فلان و فلان، جنگ، جنگ هم هشت سال. 33 روزش یک مملکت را نابود می‌کند، 20 روز جنگ، یک هفته جنگ نابود می‌کند، دو سالش نابود می‌کند، پنج سالش نابود می‌کند، هشت سالش هیچ طوری نشد. یک وجب، یک سانت از خاکمان را ندادیم. این‌ها خیلی مهم است. امام فوت کرد، هیچ حرکتی انجام نشد. من روزی که امام فوت کردند، شب خبر داشتند که مریض هستند و بیمارستان و دعا و این‌ها. رادیوی من صبح خاموش بود، رفتم اداره ارشاد، نشستم، رادیو گفت. رادیو را روشن کردم، ساعت هفت و نیم بود. مادرم خدا بیامرز زنگ زد. گفت ننه تسلیت. با همین تعبیر. من واقعا دلم نمی‌آمد صندلی‌ام را ترک کنم. نمی‌دانستم من بلند‌شوم، چه می‌شود. آسمان به زمین آمده دیگر، امام مرده دیگر، مملکت صاحب ندارد. امروز سیزده بود، فردایش مجلس خبرگان تشکیل شد با آن مکافات، با آن مسائل و با آن بحث‌هایی که شهره خاص و عام بود. رهبر انتخاب شد، از پس‌فردایش مملکت هم قانون داشت و هم رهبر داشت. چند روز بعد هم رئیس‌جمهور تعیین شد. یعنی مثل این‌که شما حساب کنید یک وقتی آقا راجع به مرگ این مثال را می‌زدند. یعنی کسی که می‌میرد، اگر آدم درست و درمانی باشد، مثل این است که سوار است، دارد می‌آید و می‌آید و می‌آید، می‌رسد به جوی، این جوی مرگ است. می‌پرد و می‌رود آن طرف و ادامه دارد تا ابد. یعنی مرگ و مردن هلاکت و سختی و ناراحتی نیست. مثل پریدن از روی جوی است. در واقع مملکت بعد از رحلت امام مثل پریدن از روی جوی شد، بعد روز به روز هم قوی‌تر شد. اصلا شوخی ندارد، 40 روز است.   40 سال مانده است دیگر، دیگر از این ناب‌تر شما می‌خواهید؟ لیبی، عراق، افغانستان، یمن، مصر؛ در همه این‌ها انقلاب شد، نشد؟ کو الان؟ الان همه در بدبختی و بیچارگی و داعش و غیرداعش و جنگ و فلان هستند. الان در ایران امنیت که داریم حالا بماند، ممکن است آدم بله یک وقت یک تقی هم به توقی بخورد. مثل‌ ترقه‌بازی بچه‌ها که چهار نفر می‌آیند در خیابان. آن‌ها جدی هستند، برای مملکت مثل عرض خود می‌بری و زحمت ما می‌بری. یارو مورچه را داشت می‌کشت، گفتند تو نشنیدی که فردوسی می‌گوید میازار موری که دانه‌کش است. گفت خب درست است، گفته موری که دانش‌کش است، این دانه دهنش نبود، من کشتم. دانه داشته باشد، من نمی‌کشم. یعنی واقعا این‌ها چیزی نیست، اما سخت است. حالا شما ببینید این چیزی نیست‌‌ و ما می‌بینیم چیزی نیست، اما باز هم یک لایه‌هایی دارد دیگر. این لایه‌ها آن‌هایی که من می‌گویم فشار و آدم دلش می‌سوزد، برای این است. ایشان در اوج قدرت است، ولی این‌ها هست دیگر، این‌ها خدشه‌هایی است دیگر.

 

 شما به جهت این‌که خیلی خودتان تمایل نداشتید خبری باشید یا شناخته‌شده باشید بیشتر در جمع مردم هستید و شاید راحت‌تر. شما هم همین حس را دارید که حضرت آقا برخلاف خیلی از رهبران دنیا، رهبر همه مردم است. یعنی همه‌شان این حس را دارند که یک نفری است که می‌توانند به او اعتماد کنند، یک سکان اعتماد است. این سرمایه یا این اعتماد از کجا درآمد؟

✅   زیر و بالای ایشان یکی است. ایشان یک کلمه را روی ریا نگفته تا حالا. به نظر من فردی هستندکه حرف دلش را در هر جایی مطلبی لازم بدانید می‌گویند، یعنی لازم باشد بگویند می‌گویند، هیچ ملاحظه‌ای هم ندارند. این برای امروز هم نیست، قدیم هم همین‌طور بود. هر حرفی هم که می‌زنند، اعتقادشان است ایشان. ایشان هر فرمایشی را در هر سخنرانی گفتند، تظاهر در آن نیست، این اعتقاد من است.

 

 منظورتان بحث اخلاص ایشان است؟

✅   شما اسمش را بگذارید اخلاص.

 

✳ امسال هجمه‌های زیادی به ایشان وارد شد؛ یکی از آن‌ها انتشار فیلم جلسه خبرگان بود.

✅   من هم در فضای مجازی دیدم.

 

 یک بخش هست که حضرت آقا اصرار دارند قبول نکنند این پست را. حالا آن‌طرفی‌ها خیلی شیطنت کردند که آقا خودش، خودش را قبول ندارد. ولی از این طرف اگر نگاه کنید، نشان‌دهنده تقوای بالای ایشان است. این فیلم اتفاقا خیلی به نفع حضرت آقا شد. یعنی من برداشتم این است که هرکس دید، برگشت گفت یک تواضعی دیده می‌شود.

✅   همین است که شما می‌گویید. همه این‌ها کار خدا است. کسی که برای خدا فداکاری می‌کند، کار می‌کند، برای خدا از چیزی دریغ نمی‌کند مهمترینش جان و آبرو است، از بچه و از پول و از ثروت مهم‌تر است؛ آبرو و جان، این دو عزیز است. ایشان هیچ دریغی ندارند. در نماز‌جمعه بعد از 88 هم ایشان صراحتا گفتند و قطعا خالصانه گفتند. این یک مسئله.‌ موقعی شما از هجمه فحش‌دادن می‌ترسید، اکشن می‌گیرید، مقابله می‌کنید، دفاع می‌کنید از خودتان ‌چون از میزتان ‌می‌ترسید که بگیرند؛ درست است؟ یعنی قدرت به خرج می‌دهید برای یک نفر یا شدت به خرج می‌دهید یا یک عکس‌العمل، اما وقتی برای من مهم نیست که امروز شهید شوم‌ ایشان بارها و بارها همین اواخر هم گفتند؛ آدمی‌که قرار است در رختخواب بمیرد، بهتر است شهید شود. مردن در راه خدا؛ حالا من می‌گویم می‌ترسند باز هم، اما ایشان به ضرس قاطع صد درصد عقیده‌شان این است. البته آدم خودش را نمی‌رود بیندازد وسط خیابان که تیرش بزنند، خب اگر تیر بزنند، آرزوی تیرخوردن دارد، آرزوی مردن در راه خدا که شهادت است؛ آرزوی این را دارد ایشان. منتها خب اگر در راه خدمت هم آدم فوت کند، قاعدتا این‌طوری نیست که حالا بگوییم هرکسی شهید نشده، در این بزرگان، در این مثلاً علما، در این فقها هر کسی که الان زنده هستند یا به مرگ طبیعی مرده‌اند، آدم‌های خوبی نیستند؛ نه، یکی از زیباترین مردن‌ها شهادت است. مردن در راه و خدمت هم شهادت است، مردن در حال فعالیت هم شهادت است. امام هم قطعا عروج کرده، یعنی عروج شهادت‌گونه.

 

 نگاه آقا به مردم هم خیلی جالب است. آقا مردم را قبول دارند. صاحب امر و صاحب فرمان هستند، اما مثلاً در بم راحت می‌روند، در چادر زلزله‌نشین‌ها می‌نشینند. در همین کرمانشاه همه دیدند که ابایشان خاکی شده بود، کفششان خاکی و گلی شده بود و می‌رفتند و هیچ ابایی هم از چیزی نداشتند.

✅    اگر بخواهید شما لباستان را خاکی کنید، معلوم می‌شود، لباس اگر درست کار کنید، خاکی می‌شود. ممکن هم بود خاکی نشود. کسی چیزی نمی‌گفت چرا آقا خاکی نشده، اما خاکی شد. خاکی نکردند، خاکی شد. طبیعی است، شما از یک مسیری که بروید، لباستان خاکی می‌شود. این خلوص را شما در نظر بگیرید.

 

✳ حالا نسبتشان با مردم هم خیلی جالب است.

✅   علاقه‌مندی ایشان به مردم است.

 

 شما همه سخنرانی‌های ایشان را نگاه می‌کنید؟

✅   هرچه که بتوانم نگاه کنم، نگاه می‌کنم.

 

✳ بعد مورد تحلیل هم قرار می‌گیرید از طرف اطرافیانتان؟

✅   نه. از من نمی‌پرسند، می‌دانند که نظر نمی‌دهم. دلیلی ندارد من نظر بدهم.

 

✳ ولی خودتان همه را دنبال می‌کنید؟

✅   سعی می‌کنم دنبال کنم. مثل دیگران. آحاد مردم. عوام‌الناس همین است کارشان؛ نگاه می‌کنند، می‌بینند، علاقه‌مند هستند، خبر‌گوش می‌دهند.

 

✳ اصلا سیاسی نیستید؟

✅   یعنی چی سیاسی نیستم؟

 

✳ گرایش سیاسی دارید؟

✅   بله، دارم. من راست هستم‌ منتها ولایتی هستم. قبل از این‌که راست باشم، ولایتی‌ام. با چپی‌ها نیستم، با این‌هایی که الان گروه اصلاح‌طلبی هستند، اصلاح‌طلب نیستم. ذاتم اصولگراست. الان دیگر اصولگرا نیستم. من و بچه‌هایم سعی می‌کنیم منش آقا را دنبال کنیم، حتی مثلاً فرض کنید در دسته‌بندی‌های بیرون، قرار نمی‌گیریم. اوایل رحلت امام بود. خدمت آقا رسیدم و گفتم شما فرموده بودید در آن سخنرانی 14 اسفندتان که بنز و این‌ها را مسئولان سوار نشوند. یادتان است؟ من یک چیزی گفتم، ایشان دو تا نکته را گفتند. البته به یک مناسبتی، پیش‌زمینه‌ای داشت، پیش‌زمینه‌اش هم این بود که من که رفتم تهران، قرار گذاشتم معاون اداری‌-‌مالی وزیر نفت در سال 69؛ رسیدیم تهران و از این‌جا کندیم که به آن‌جا وصل شویم، آن دوست واسطه‌مان گفت بیا پخش، بشوی قائم‌مقام پخش. ابلاغ ما را زدند، شدم قائم‌مقام شرکت ملی پخش فرآورده‌های نفتی ایران. آن وقت این شرکت پالایش پخش نبود. مدیر پالایش بود، مدیر خطوط لوله بود، شرکت پخش فرآورده‌های نفتی، یکی از شرکت‌های معروف بود؛ شدم قائم‌مقام آنجا. پست را برای من ایجاد کرده بودند. زدند قبلش داشت، بعدش حذف شد. یک مدتی در یک اتاق کوچکی بودیم، بعد از آن اتاق، اتاق هیات‌مدیره را مدیرعامل به من داد و رفتیم با معاون مدیر بازرگانی از داخل میرداماد رفتیم مبل بخریم. یک مدل مبلی خریدیم به نظر 300-200 هزار تومان؛ البته زیاد بود. مدل فرانسوی بود. در میرداماد می‌رفت داخل زیرزمین و خیلی جای باکلاسی بود. من گفتم می‌شود یک تغییراتی دهیم؟ گفتند بله. گفتم اولا من دوتایی و سه‌تایی نمی‌خواهم، من هشت تا تکی می‌خواهم، این‌جا هم هشت تا تکی شما می‌بینید. هشت تا تکی می‌خواهم، شش‌تا هم صندلی‌اش را می‌خواهم، چهار تا هم میزش را می‌خواهم، میز کوچولو. این‌طوری باشد و آماده کنید و بدهید. بعد یک پاترولی بود که من نمی‌دانستم، چون من گفته بودم که تهران ماشین ندارم، راننده می‌خواهم، راننده هم هر کاری که من بگویم است، برای سوارکردن و بردن من فقط نیست. خرید خآن‌هام را باید بکند، چون زن من اهل خرید نیست، تهران غریبیم، جایی را نداریم، باید خرید خآن‌هام را بکند، سرویس به خانواده من بدهد. این‌ها را من طی کرده بودم با واسطه‌مان که به آقای آقازاده گفته بود. دو؛ خانه سازمانی‌ام هم پول شارژ نمی‌دهم، چون شنیده بودم شارژ در تهران گران است. گفتم من 30-20 تومان حقوق می‌گیرم، نمی‌توانم پول شارژ بدهم، پول شارژ را هم من نمی‌دهم، شما بدهید. همه این‌ها را پذیرفتند. روز اول که غروب بود، من را از فرودگاه تهران آوردند و بردند هتل مشهد. رفتیم آن‌جا و البته رفته بودم قبلش آنجا؛ با یکی از همکارهای ارشادی رفته بودیم از این‌جا که او کار داشت و با هم رفتیم و گفتم بیا هتل ما و یک سوئیت برای ما گرفته بودند. برعکس همان شب سر شام برق رفت، شام را در تاریکی خوردیم و من خیلی احساس غربت کردم. می‌خواستم تهران بمانم و زن‌و‌بچه‌ام هم مشهد بودند. خیلی ناراحت بودم. صبح آمدم و رفتم اداره، چمدان را بستم، گذاشتم، ماشین آمده اداره. همان ماشینی که آمده بود، همان راننده آمد دنبال من. این شد راننده من. فردی که همراه ما بود به‌عنوان تشریفات، گفت حاج‌آقا ببخشید، آقای صیفی راننده شماست. صیفی را صدا زد، گفتم ببین، شما باید خرید کنید، میوه، گوشت، نان، ماست، پنیر، کره، سیب‌زمینی، پیاز و... گفت بلد نیستم. گفتم خانه‌تان چه کسی خرید می‌کند؟ گفت خانم من. گفتم برو یاد بگیر‌. اول‌ها در کاسه من می‌گذاشت. مثلاً می‌گفتم برو پرتقال بخر فرض کنید. می‌رفت پرتقال می‌خرید به این گندگی. شش تا پرتقال ‌آن وقت دو هزار تومان. کیلویی 200 تومان بود، یک عالمه می‌خرید. یک روز صدایش زدم و گفتم ببین داداش، با ما بازی نکن. اول این‌که دو کیلو پرتقال بگیر، این را بگیر، آن را بگیر، این را ببر خآن‌هات، این را هم برای خانه ما. این را که گفتیم، ‌با ما رفیق شد و خیلی دیگر فداکار شد، واقعا فداکار شد، امین من شد. بازنشست شد. یکی از داخل امور مالی این سندها را دیده بود و یک نامه‌ای نوشت. یک نامه‌ای به آقا نوشته بود، همان نامه را به وزیر نوشته بود و خلاصه رونوشت آن را به خود من داده بود. با اسم و امضا‌، امضا‌ کرده، این شجاعتش بود. که یک کسی آمده در پخش که خدا کند برادر شما نباشد. برای شما این‌قدر خرج کردند، فلان کردند. می‌دانید که؛ بگویی کلاه بیار، سر می‌آورند، در ادارات این‌طوری است، مخصوصا در نفت. این نامه رفته بود دفتر ارتباط مردمی، یک پاراگرافش را خلاصه کرده بودند، یک پاراگرافش را فرستاده بودند خدمت آقا. آقا نوشته بودند که سیدحسن خامنه‌ای برادر من است و لحن نامه لحن یک چیزی شبیه مغرضانه است که حدس ایشان درست بود؛ لحن، لحن بدی بود، بی‌ادبانه و مغرضانه‌ منتها نامه را به ایشان نشان دهید، نوشته را به ایشان نشان دهید و بگویید مواظب رفتارش باشد. که نامه را در پاکت کرده بودند، برای من یا دستی دادند یا حضوری دادند، یادم نیست. من در ذهنم بود این‌ها؛ بعدش رفته بودیم خدمت ایشان، ظهر بود که حالا این‌هم یک خاطره خنده‌داری است؛ حالا بماند. ظهر بود، ناهار خوردیم، آقا گفتند اصلا این‌جا استراحت کن، چهارشنبه بود، گفتم نه، باید بروم اداره. گفتند مگر اداره داشتید؟ چطور آمدید اینجا؟ این مورد؛ حالا این را داشته باشید. یک مورد هم همان ایامی ‌بود که ایشان کیسه‌صفرایش را عمل کرده بود. در بیمارستان بودند ایشان، شنیده بودم روز قبلش عمل کرده بودند، من فردایش رفتم. رفتم بیمارستان و ایستادیم و رفتم نگاه کردم، سلام‌و‌علیک کردیم و احوالپرسی و آمدیم بیرون. اتاق بغل پاسدارها نشسته بودند. نشسته با آن‌ها گعده کردیم، ناهار خوردیم. به یکی از آن‌ها گفتم شما هر وقت بیدار شدند، خبر کنید من بروم خداحافظی کنم. گفتند باشد. رفتم داخل، گفتند شما اینجایید؟ نرفتید اداره؟ بروید اداره. مرد حسابی شما مریضی، چه‌کار داری به این کارها؟ دقت در اطرافیان، حفاظت از اطرافیان. به ایشان گفتم آن روزی که ناهار بودیم، گفتم شما یک مطلبی را فلان گفتید، بنز را گذاشتیم ما کنار، پاجیرو سوار می‌شویم. پاجیرو کمتر از بنز است، اما شیک‌تر از بنز است. ماشین‌ها عوض شده است. آقا گفتند من می‌دانستم، این‌ها کنار نمی‌گذارند، خواستم قبح‌ قضیه را بفهمم. بنز سوارشدن برای مسئول قباحت دارد، قبیح است، زشت است. این یکی. بعد هم گفتند من هشت سال روی یک موکت رئیس‌جمهور بودم. نگذشت؟ گفتم چرا. رئیس‌جمهور بدی بودیم؟ گفتم نه، خواهش می‌کنم. بنابراین اگر قالی دستی باشد و چه بنز باشد. آقای نجات هم اخیرا یک چیزهایی گفته بود؛ اخیرا هم نه، در این کلیپ‌های اخیر زیاد آمده است. این‌ها منش ایشان بود.

 

✳ می‌گویند آقا خیلی ساده زندگی می‌کنند، زندگی‌ شخصی‌شان، حتی در خورد‌و‌خوراک گفته بودند. یا مثلاً میهمانی‌های خودمانی می‌روید، خیلی تشریفات ندارند.

✅   آقا یک نکته‌ای را به من گفتند، به من گفتند من خرید شیرینی را در خانه حذف کردم. ایشان معمولا میوه دیدارهایشان دو رقم بیشتر نیست. حتی این‌جا که پذیرایی می‌کنند، دو رقم است،‌ سه رقم نیست. غذا هم یک رقم؛ یک خورشت. 

... ادامه دارد.


امام خامنه ای از زبان برادر – قسمت چهارم [لینک]




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 



تاریخ نگارش: جمعه 1397/01/17 - ساعت: 04:50

امام خامنه ای از زبان برادر - قسمت دوم

پیش‌درآمد: سیدمحمدحسن خامنه‌ای برادر کوچک‌تر مقام معظم رهبری، برای مردم چندان شناخته شده نیست.  ایشان همزمان با رهبر معظم انقلاب و دیگر برادرشان در زندان کمیتۀ مشترک (که الان با نام موزۀ عبرت شناخته می‌شود) در اسارت ساواک بوده‌اند. ایشان نیز مثل دیگر اعضای خانوادۀ شریف امام خامنه‌ای، ناگفته‌های زیادی از سبک زندگی و اندیشۀ‌ سیاسی، فرهنگی و اجتماعی مقام معظم ولایت دارد که طبیعتاً در بیان همۀ آن‌ها و در شرح برجستگی‌های شخصیتی امام خامنه‌ای، محذوراتی دارد؛ آنچه در این مجال می‌خوانید، قسمت دوم بخش‌هایی از مصاحبۀ مفصل پایگاه مثلث با برادر کوچک امام خامنه‌ای است.




✳ بعد از انقلاب همچنان مشهد تشریف داشتید؟

✅   سال 56‌ معلم مدرسه راهنمایی شدم تا 57. فروردین 57 من را به دلیل همان سابقه‌ای که داشتم، اخراج کردند. قانونی نه، یعنی جلوی من را گرفتند، پولم را دادند و گفتند خوش آمدی. آمدم بیرون، دوم اسفند 57 رفتم آموزش و پرورش ابلاغ گرفتم، استخدام نشدم، ابلاغم را گرفتم، مثل معلمی ‌که معلق بوده، ابلاغم را گرفتم و رفتم در مدرسه خدمت کردم. انقلاب که پیروز شد، من معلم بودم، یعنی بلافاصله معلم شدم، سر کلاس بودم، مربی پرورشی بودم.

 

 همچنان روابط با حضرت آقا برقرار بود؟ یعنی رفت و آمد داشتید؟

✅   ایشان تهران بودند. می‌رفتیم و می‌آمدیم. رابطه‌ها رابطه برادری است، الان هم ‌هست. منتها الان ایشان گرفتار هستند، من مشهد هستم، هر چند ماه یک بار ممکن است همدیگر را ببینیم. یا روزی که من فرصت دارم، تهران هستم و بروم، ایشان خسته است، گرفتار است؛ نه این‌که وقت نمی‌دهند، می‌گوییم، می‌گویند اگر می‌شود پس‌فردا بیایید. خب من پس‌فردا می‌روم مشهد و نمی‌روم. این‌طوری است. قرار می‌گذاریم. مشهد هم همین‌طوری است.

 

✳ محدودتر شد به جهت فاصله‌ای که وجود داشت؟

✅   بله، هم فاصله مکانی و هم این‌که ایشان بیکار که نبود. اولش که شورای انقلاب بود، حالا آن وقت‌ها بیشتر تهران که می‌رفتم، می‌رفتم منزل ایشان، ولی بعدها محدودتر شدیم. ایشان ریاست‌جمهوری بود، نمی‌توانستیم برویم، گیر و دارش بیشتر بود؛ البته می‌رفتیم، نه این‌که نمی‌رفتیم. ولی این‌طوری نبود که برویم در خانه زنگ بزنیم. معطلی داشت و شاید معطلی‌اش برای ما سخت بود. من هر وقت تهران می‌رفتم، سه تا برادر هستند، خانه هر‌کدام‌شان یک شب می‌رفتیم. از برادر بزرگ می‌گرفتم تا ‌هادی آقا هر شب می‌رفتم خانه یکی از آن‌ها؛ تا این اواخر. بعد هم که خودم تهران زندگی کردم، تهران خانه داشتیم، زندگی داشتیم، مثل میهمانی؛ آن‌ها می‌آمدند، ما می‌رفتیم، بچه‌هایشان، خانواده، مجالسی که داشتیم، در مجموع با هم رفت و آمد داشتیم.

 

✳ حضرت آقا در این روابط فامیلی چطور هستند؟

✅   بسیار صمیمی.

 

 الان این مشغله بزرگی که ایشان دارند، باعث شده که نباشند؟

✅  دور نیستند. ایشان مقید هستند و هر وقت مشهد تشریف می‌آورند، فامیل مادری یا پدری یا خانواده‌شان را ‌می‌بینند. حالا بستگی دارد‌، یک وقت فرصت‌شان بیشتر است، در دو نوبت، یعنی یک مقدار مفصل‌تر، یک وقت ادغام می‌شود. همه با هم، فامیل، همه می‌روند. اسم می‌دهند و می‌روند در باغ ملک‌آباد و می‌نشینیم و یک ناهار می‌دهند. ما را تک تک با اسم کوچک، با مشخصات.‌ می‌برند  خانم‌ها هم می‌روند، البته خانم‌های محرم‌شان، مثلاً خواهرزاده‌ها، خاله‌ها یا مثلاً فرض کنید نوه‌های برادر، برادر زن‌ها، بچه‌های برادر زن، با همه این‌ها همان انسی که قدیم داشتند را دارند. یعنی همه با ایشان، باوجود  آن فاصله‌ای که هست‌- می‌دانید که فاصله‌ها بیشتر شده-‌ اما این فاصله با رفتار و منش ایشان به صفر می‌رسد. ایشان خیلی صمیمی ‌با حافظه خوب به یادآوری گذشته می‌نشینند، صحبت می‌کنند، دل می‌دهند، صمیمیت به خرج می‌دهند. این‌ها نکاتی است که کمتر کسی ممکن است در این مقامات انجام دهد.

 

✳ الان روابط بین اخوی‌ها چطور است؟

✅   خوب است.

 

 همان روابط گذشته را دارند؟

✅   بله، روابط برادرانه است. می‌روند، دعوت می‌کنند، ماه رمضآن‌ها یک افطاری ایشان خودشان را موظف کرده‌اند که حتما افطاری دهند. کسی هم توقعی ندارد، ولی حتما این افطاری را می‌دهند. مردانه یا یک وقتی امکانش را داشته باشند زنانه هم است، اما اگر نباشد مردانه است. فامیل‌ها؛ برادرزاده‌ها، برادرها. حالا بعضی مواقع اخوان می‌روند، بعضی موقع‌ها اخوان نمی‌روند که آن‌ها هم گرفتاری‌های خودشان را دارند. بچه‌ها، جوآن‌ها، داماد خواهر، داماد برادر، داماد این برادر، عروس آن برادر، همه می‌روند.

 

✳ روابط‌شان با آقازاده‌ها هم خیلی جالب است.

✅   من از نزدیک زیاد ندیدم. همین چیزی که بیرون می‌آید و ما می‌بینیم، به نظرم خیلی تفاوت دارد با آقازاده‌های مثلاً دیگر مسئولان و شخصیت‌ها و این نظر من است.

 

✳ شما خودتان خیلی اهل فیلم و هنر هستید؟

✅   بله.

 

✳ سینما را دوست دارید؟

  سینما را دوست ندارم، ولی بدم نمی‌آید، یعنی مخالفتی ندارم.

 

 فیلم زیاد می‌بینید؟

✅   الان نه.

 

 قبلا زیاد می‌دیدید؟

✅   تقریباً.

 

✳ از چه سالی علاقه داشتید که فیلم ببینید؟

✅   از سال 1346.

 

 چه فیلم‌هایی بیشتر دوست داشتید ببینید‌؟

✅   همه‌چیز. قبل از انقلاب که همه چیز می‌دیدم؛ البته تا سال 52-51 بود که یک مقدار کمتر شد و تقریباً نرفتم دیگر. بعد از زندانم هم که خیلی زاهد شده بودم، نمی‌رفتم. بد هم بود، آن وقت‌ها گناه داشت سینما رفتن. من گناه می‌کردم، یعنی کار بدی می‌کردم اگر می‌رفتم، اما این کار بد زمینه علا‌یق من را فراهم کرد برای این‌که مثلاً سری داشته باشم، آشنایی‌ای داشته باشم در هنر.

 

 این خانواده محترم همان‌قدر که سیاسی بوده، به نظرم خیلی هم اهل فرهنگ است. یعنی حضرت آقا که خودشان هم خیلی فیلم می‌بینند، هم رمان می‌خوانند، هم خیلی کتاب می‌خوانند.

✅   همه همین‌طور هستند.

 

 شما هم مثل حضرت آقا خیلی کتاب دوست دارید، یعنی می‌خوانید و وقت می‌گذارید برای کتاب؟

✅   متاسفانه به آن شدت و به آن اهمیت نه، ولی کتاب می‌خوانم.

 

✳ می‌دانید آقا علاقه‌شان در کتاب و سینما در چه حوزه‌ای است؟

✅   نه.

 

 پیش هم می‌نشینید، صحبت فیلم یا کتاب هم می‌کنید؟

✅   بگذارید من موضعم را نسبت به آقا بگویم. من وقتی خدمت آقا می‌رسم، تا ایشان سوال نکنند، من جواب نمی‌دهم. من شروع‌کننده و حرف‌زننده نیستم. اگر به صورت استثنا یک مطلبی را در ذهنم پرورانده باشم، آن هم موقعیت دارد. حالا احساسم چیست، یک احساس درونی است که از بچگی این‌گونه بودم. من با اخوانم که همه‌شان محترم هستند و همه‌شان برای من عزیز هستند، رفاقت نتوانستم بکنم هیچ وقت. آقا و اخوی بزرگ با هم رفیق هستند، غیر از برادری، هم‌حجره هستند، طلبه بوده‌اند، با هم بودند، می‌رفتند، می‌آمدند، گعده‌هایشان با آن‌ها بود. ‌هادی آقا با آن‌ها رفاقت ندارد، یعنی همنشین نبوده، نشست و برخاست نداشته، به دلایل خودش. من به دلیل فاصله سنی‌ام. بعضی از رفقای من با ‌هادی آقا رفیق هستند. من لطیفه تعریف کنم، ‌هادی آقا نمی‌خندد، ولی همان لطیفه را من برای رفیق‌هایم تعریف کنم، آن‌ها تعریف می‌کنند، خنک‌تر، می‌خندد، چون قرار است روی برادرش به او باز نشود. من هم این‌ها را می‌دانم و خودشان هم می‌دانند. من خدمت آقا که می‌رسم، هرچه مسن‌تر شدم، چون عقلم بیشتر شده، به مشکلات ایشان، به مسائل و درگیری‌های ایشان بیشتر واقف هستم، بنابراین برای ایشان حاضر نیستم مزاحمت ایجاد کنم، حتی مثلاً یک وقتی اصرار می‌کنند که حتما برویم دیدن آقا، می‌گویم من آقا را در تلویزیون دیدم. برویم خانه، مزاحمت است. چون آقا مقید است، وقتی می‌رویم، تشریف می‌آورند و می‌نشینند روی صندلی، ما هم می‌نشینیم روی صندلی، نیم ساعت، سه ربع، کمتر، بیشتر، باید ایشان بنشینند. حرفی هم می‌زنند، ما هم استفاده می‌کنیم، ولی من می‌دانم، خب ایشان خسته است. صبح مثلاً دو، سه ساعت جلسه داشتند، سه ساعت ملاقاتی داشتند، چهار تا ملاقاتی داشتند، مطالعه داشتند. درس دارند. حالا هم که در حسینیه درس خارج می‌دهند، خب آن‌ها هم مطالعه دارد، زحمت دارد، حوصله می‌خواهد، باید فکر آزاد باشد. خب جوآن‌ها این‌ها را نمی‌دانند و فقط می‌گویند برویم آقا را ببینیم.

 

 شما فرمودید که من سوال نمی‌کنم، حضرت آقا بیشتر طرح موضوع می‌کنند.

✅   آخر حضور ما دو نفری هم کمتر اتفاق افتاده است. دو نفری هم قرار نیست اتفاقی بیفتد‌، بچه‌هایم هستند، زنم هست، پسرم هست، دخترم هست، دامادم است.

 

✳ بیشتر با چه‌محوری صحبت می‌کنند؛ مثلاً فرهنگی صحبت می‌کنند، اجتماعی صحبت می‌کنند، سیاسی صحبت می‌کنند، فامیلی صحبت می‌کنند؟

✅   خیلی کلاس خاصی ندارد، ایشان بنا به مقتضیات آن زمان صحبت می‌کنند، اما آن چیزهایی که مربوط به کار است، مربوط به مملکت است یا مثلاً گله‌مندی‌هایی که از افراد وجود دارد. مثلاً فلان رئیس‌جمهور، فلان وزیر ‌یا چیزهایی اینطوری که ‌وجود دارد، موضوعات مملکتی را اگر کسی مطرح کند، یک توضیحی می‌دهند، ولی خیلی باز نمی‌کنند قضایا را، دلیلی هم ندارد.

 

✳ برای ارشاد سیاسی در خانواده صحبت نمی‌کنند؟

✅   منش ایشان ارشاد سیاسی است. ایشان وجودش ارشاد است.

 

✳ مثلاً به‌عنوان تذکر؟

✅   اگر لازم بدانند بله. حتی پیغامی ‌مثلاً.

 

 پس مراقبت می‌کنند؟

✅   بله. من خودم برای همین مراقبم، وگرنه من باید خیلی شلنگ و تخته بیشتری می‌انداختم. شما من را جایی ندیدید. شما (خطاب به یکی از حاضران در جلسه مصاحبه‌) مشهدی هستید؟

 بله.

✅   چقدر من را دیدی؟

 اصلا ندیدم.

✅   من شش سال مدیرکل ارشاد بودم، حداقل تمام این هتل‌ها زیر نظر من بوده، تمام این میراث فرهنگی‌ها زیرنظر من بوده، سینماها و تئاترها زیر نظر من بوده؛ الان هم همین‌طور است. خیلی بازاری نیستم، خیلی هم خوشم نمی‌آید منزوی باشم. این‌ها ملاحظات است. هیچ وقت من برای برادرم، برای برادرهایم نگفتم نظر ایشان این است. یا یک وقت حرف خصوصی‌ای که ایشان زده باشند، بروم به‌عنوان یک امتیاز که من می‌دانم و شما نمی‌دانید، بگویم. خب پز است این‌ها، این‌ها خیلی پز دارد. یارو ارثی بدنش این‌جوری فلج است، می‌گوید ساواک گرفته ما را این‌طوری کرده است. یارو عصا دستش می‌گیرد، کمرش درد می‌کند، می‌گوید این‌طوری شده است. مثل امیر جعفری بود در فیلم میوه ممنوعه، آب می‌خواست می‌گفت خدا لعنت کند صدام را، یعنی من شیمیایی شدم. آقا هم از ناراحتی‌هایشان، از مشکلات زندان و این‌ها تا حالا صحبت خواستی به آن معنا به‌عنوان یک امتیاز نکردند، با این‌که ایشان خیلی زندان رفت. ‌هادی آقا 14 سالش بود زندان رفت. در خیابان پاسداران دیدید ساختمان دارند می‌سازند پشت دارایی؟ آن زندان مشهد بود، حدود 60 سال قبل. اسمش خیابان زندان است. شما به قدیمی‌ها بگویید یا به تاکسی‌ها بگویید خیابان زندان، شما را می‌برد آن‌جا که الان شده خیابان پاسداران که قبلا جم بود. حاج آقا 14 سالش بود، با یکی دیگر بعد از خرداد 42 در مسجد گوهر‌شاد بین دو نماز مغرب و عشا‌ء با آن آدم‌هایی که آن‌جا نماز می‌خواندند، در جمعیت یکدفعه بلند می‌شد، یکی از این‌ور و یکی از ‌آن‌ طرف  یک چیزی راجع به امام به اسم می‌گفتند؛ آن وقت همه می‌گفتند آقای خ. مناسک می‌گفتند مثلاً آیت‌الله فلان، آیت‌الله فلان، آقای خ، آیت‌الله فلان، مثلاً حاج آقای و اسامی ‌مستعار؛ حالا بستگی داشت به معرفت‌شان، نظر فقهی امام را می‌گفتند. دعا می‌کردند امام را، چون این‌ها یکی، دو بار، یا شاید یک‌بار گرفته بود و زیر سن قانون چون بود، برده بودند زندان کودکان. نمی‌دانم 40 روز یا سه، چهار ماه ایشان را نگه داشتند. این اولین زندان ‌هادی آقا بود.


امام خامنه ای از زبان برادر – قسمت سوم [لینک]




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 



تاریخ نگارش: جمعه 1397/01/17 - ساعت: 04:45

امام خامنه ای از زبان برادر – قسمت نخست

پیش‌درآمد: سیدمحمدحسن خامنه‌ای برادر کوچک‌تر مقام معظم رهبری، برای مردم چندان شناخته شده نیست.  ایشان همزمان با رهبر معظم انقلاب و دیگر برادرشان در زندان کمیتۀ مشترک (که الان با نام موزۀ عبرت شناخته می‌شود) در اسارت ساواک بوده‌اند. ایشان نیز مثل دیگر اعضای خانوادۀ شریف امام خامنه‌ای، ناگفته‌های زیادی از سبک زندگی و اندیشۀ‌ سیاسی، فرهنگی و اجتماعی مقام معظم ولایت دارد که طبیعتاً در بیان همۀ آن‌ها و در شرح برجستگی‌های شخصیتی امام خامنه‌ای، محذوراتی دارد؛ آنچه در این مجال می‌خوانید، قسمت نخستِ بخش‌هایی از مصاحبۀ مفصل پایگاه مثلث با برادر کوچک امام خامنه‌ای است.

 




 بنای ما این است که گفت‌وگویی با حضرت‌عالی در مورد برادر بزرگوارتان داشته باشیم. شما خیلی کم تا به حال سخن گفته‌اید. قطعا ناگفته‌هایی دارید که دانستنش جذاب و خواندنی است.

✅ اگر شما دقت کرده باشید در احوالات اخوی بزرگ، ‌هادی آقا و من هیچ وقت نگفتیم برادرمان این‌طوری گفته‌اند، برادرمان آن‌طور می‌گوید. برادران آقای هاشمی گفتند، بچه‌های آقای هاشمی گفتند، ایشان بچه‌هایشان هم نگفته‌اند. بنابراین این مشی ما نیست. ما خانه و بیرون‌مان تقریباً یکی است، یعنی خیلی تفاوتی بین اخلاق داخلی و اخلاق بیرونی‌مان برخلاف خیلی‌ها نیست. یعنی اندرونی و بیرونی‌مان یکی است، واقعاً هم یکی بوده، ما همیشه بیرونی‌مان جلوه‌اش بیشتر از اندرونی‌مان بوده است. این‌ها یک چیزهای قدیمی ‌است که می‌گفتند فلانی در اندرونی‌اش فرش دستی دارد، در بیرونی‌اش گلیم می‌اندازد. من یادم ‌هست ما در اندرونی‌مان فرش دستی بود، در بیرونی‌مان هم فرش دستی بود، منتها هر دو از این فرش‌های خیلی ارزان‌قیمت، متری، زرعی، نه مقاتی و گره‌ای.

 

    بله، همین‌طور بوده و ما هم این حس را همیشه داشته‌ایم در مورد حضرت آقا. اگر اجازه دهید گفت‌وگو را از خانواده شروع کنیم.

✅ پدر ما داماد مرحوم ‌سید‌هاشم نجف‌آبادی بود. مادر ما چهار پسر داشت و یک دختر. دو تا پسر بزرگ اخوان بزرگوار آقای ‌سیدمحمدآقا، سیدعلی آقا، بین این دو خواهرمان که همسر شیخ علی تهرانی بود، بعد ‌هادی آقا و بعد من. اخوی بزرگ متولد 1315 هستند، آقا 1318 هستند، خواهرمان 1321 است، ‌هادی آقا 1326 است و من 1330 هستم. من بچه 58 سالگی پدرم هستم، یعنی در واقع رو به پیری بوده است. من از آن‌ها که یادم نمی‌آید، چون از کوچک‌ترین‌شان شش سال فاصله داشتم، بنابراین خیلی نمی‌توانم خاطرات گذشته آن‌ها را بگویم، اما می‌دانم که مکتبی که این‌ها رفتند، همان مدرسه‌ای که رفتند، مدرسه دارالتعلیم دیانتی بود که من هم یکی، دو، سه سال آن‌جا رفتم که آقای تدین نامی‌ مدیرش بود. آقا آن‌جا رفتند، اخوان دیگر آن‌جا رفتند و بعد دبستان رفتند. احتمالاً یا از همان سنین طلبه شدند که من آن سنین را یادم نیست.

 

 با کدام یک از این اخوان بزرگوار شما بیشتر اخت بودید؟

✅ من به‌لحاظ ته‌تغاری بودن، عزیز‌دردانه همه‌شان بودم. الان هم احساس می‌کنم آقایان عنایت ویژه به من دارند. این اعتقاد من است، حس من این است که هم اخوی بزرگ و هم آقا، ‌هادی آقا یک جور، حالا آقا ‌هادی شاید کمتر، خواهرمان یک جور و دیگران ‌این یک مسئله، مسئله دیگری که هست، فاصله سنی ما، رعایت کوچک‌تر و بزرگ‌تر؛ مثلاً من با ‌هادی آقا در واقع یک حالت همبازی شبه همبازی داشتیم گرچه چند سال فاصله سنی با هم داشتیم، اما یک جاهایی مشترک بودیم و بازی‌های خانه و بحث‌های‌خانگی، بچگی، 12-10 سالگی و مثلاً ایشان بزرگ‌تر بود، مثلاً 14 سالش بود و من 10 سالم بود. اما آقا و اخوی بزرگ به لحاظ فاصله سنی، یک حالت بزرگ‌تری هم بر من داشتند‌. مثلاً من را زیر بال‌شان بگیرند، یک وقت من را جایی ببرند، محبتی کنند، مسافرتی بروند و سوغاتی برای من بیاورند؛ مثلاً می‌گویم، این حالت محبت‌گونه آن‌ها به من بود. چون فاصله سنی‌مان با پدرمان هم بیشتر بود، این‌ها حکم پدر نداشتند. هیچ کدام از برادران بزرگ‌تر ما جای پدر را نداشتند. بعضی‌ها می‌گویند فلانی جای پدرت، نه. هم فاصله سنی ‌آن‌قدر نبود، هم من تا 36-35 سالگی که دو تا بچه داشتم، پدر داشتم. مادرم تا وقتی سه تا بچه داشتم در قید حیات بودند، یعنی مردی بودم که پدر و مادرم فوت کردند، نه بچه که نیازی به مراقبت داشته باشم. اما آقایان خیلی محبت داشتند. مثلاً اخوی بزرگ زمانی که سه تا برادر ایشان یعنی آقا، بنده و ‌هادی آقا زندان کمیته مشترک با هم بودیم یا قصر بودیم، ایشان بیرون واقعا در جهت مثلاً رفت و آمد پدر و مادر ما که می‌آمدند تهران ملاقات هر کدام از ما- که یک بار ‌هادی آقا بود، دو بار من بودم و ملاقات می‌آمدند‌- همه زحمات گردن ایشان بود؛ پذیرایی، بردن، آوردن و... این یک. یا مثلاً فرض کنید برای بعد از زندان که من آمدم بیرون، آقا محبت زیاد می‌کردند چون مشهد تشریف داشتند، ایشان هر روز دیدن پدر ما می‌آمدند؛ قبل از درس یا بعد از درسی که داشتند، وقتی خانه می‌آمدند، من هم خانه بودم و مأنوس می‌شدیم. یادم نمی‌رود ایشان برای دامادی من با آن فولکس‌شان شب تا ساعت  12-11 برای آن‌هایی که جهاز را آورده بودند دنبال شام بودند. یعنی دنبال این کارها در مراسم باشند، در رفت و آمدها باشند، برای کارها، صحبت‌ها، دخالت کنند، در واقع یک جورهایی می‌شود گفت ایشان مثلاً من را داماد کرد. البته پدر و مادر داشتم، ولی تمام زحماتش چون آن اخوی بزرگ تهران بودند، ‌هادی آقا هم که زندان بود، خودم هم جوان بودم، تجربه این کارها را نداشتم، ایشان تمام زحماتی‌ که معمول است را کشید. مثل امروز نبود و طوری دیگر بود، ولی متقبل شدند. حتی صحبت‌کردن با خانواده پدر خانم ما و رفت و آمدهایی که بود. حتی یادم ‌هست در مجلس ما یک معده‌‌دردی داشتند که بعدها معلوم شد کیسه صفر‌ا بوده است. از معده‌درد افتاده بودند آن‌جا و استراحت می‌کردند. خلاصه محبت‌هایی که ایشان نسبت به ما داشتند. مثلاً یک وقت‌هایی که باشگاه می‌رفتند، مثلاً آن وقت‌هایی که باشگاه جوان دو تا اخوی‌های بزرگ ما می‌رفتند، من بچه بودم و من را هم می‌بردند.

 

  باشگاه فوتبال بود؟

✅  نخیر، باشگاه باستانی.

 

 خانواده سیاسی هم بودید از همان اول؟

✅   خانواده سیاسی که قطعاً.

 

 از چه وقت شروع شد؟

✅   من از وقتی که یادم می‌آید. من همه‌جا گفتم، برای پدرم مبارزه علنی نبود، اما بالأخره با رژیم گذشته و زمان پهلوی، هیچ همخوانی و همراهی نداشت. ابوی، پدربزرگ ما، شوهر عمه‌ که شیخ‌محمد خیابانی شوهر‌عمه ما بوده، بالأخره در آن خانواده خواهر ایشان، پدر ما، عمه ما و شوهرش انقلابی بوده و اعدام شده است. پدر بزرگ ما سیدهاشم نجف‌آبادی مثلاً در 100 سال پیش و شاید هم بیشتر، زمان پهلوی تبعید می‌شود سمنان و تبعید می‌شود همدان. یعنی مبارز بوده که تبعید می‌شود. نمی‌دانم حالا به چه مناسبتی تبعید کردند. من نه تاریخش را می‌دانم دقیقا و نه مشخصاتش را می‌دانم. شاید بزرگ‌ترهای من بدانند، ولی این‌طوری بوده است. از اول تکیه‌کلام مثلاً مادر ما پهلوی گور به گورشده بود، یعنی این‌طوری نبود که در خانه عکس شاه باشد یا اعلی حضرت باشد. اعلامیه امام بود، کتاب امام بود. پدر ما شاگرد مرحوم ‌میرزا حسین نائینی است، صاحب الملل و النهل همان حکومت اسلامی امام به یک نوعی دیگرش، یعنی استاد ایشان جزو مبارزان ‌و انقلابیون زمان خودش بوده است. ‌این شاگرد هم قطعا همین‌طوری می‌تواند باشد.

 

 مبارزات سیاسی اخوی‌های محترم و خودتان را بفرمایید که از چه موقع شروع شد، از چه سالی بود؟

✅   مبارزه که از اول این‌ها مبارز بودند.

 

 در چه قالبی بود؟

✅   در قالب سخنرانی. این‌ها در گروه‌ها که نمی‌گنجیدند. حالا اخوی بزرگ را من خیلی نمی‌دانم، چون تهران بودند، ولی آقا در گروه خودشان لیدر بودند، چون هم مدرس بودند، هم عالم بودند، هم جزو افراد مشخص بودند، از سال‌های بعد از 42 در مشهد ایشان شاخص بودند، طلبه فعال، جوان و سرحال و انقلابی بودند. منبر می‌رفتند، سخنرانی می‌کردند؛ حالا نه منبرهای حرفه‌ای، همین منبرهای فصلی که طلبه‌ها می‌روند. چون منبری‌ها بعضی‌ها شغل‌شان منبر است، بعضی‌ها نه، برای تبلیغ می‌روند منبر. یعنی ایام محرم و صفر یا ماه رمضان، بخش تبلیغی، البته درآمد هم داشت، ولی بخش تبلیغی‌اش سنگین‌تر است و هدف‌های مشخص‌تری در داخلش است. ‌

 

 در مورد بازداشت هم می‌فرمایید؟

✅   ما از وقتی یادمان می‌آید، ایشان یا فراری بوده یا زندان بوده است. می‌رفت مثلاً زاهدان منبر، بعد می‌دیدیم او را گرفتند، خبرش از تهران می‌آمد. می‌رفت سبزوار منبر‌ یا‌ کاشمر ‌بعد خبرش می‌آمد که گرفتند و بردند تهران. دائماً، حالا کوتاه و زمان‌ها متفاوت بود، زمان‌ها معمولا سه ماه، دو ماه‌ و 40 روز متفاوت بود. ایشان خودشان بهتر می‌دانند که چقدر بودند و من هم از آن موقع خیلی یادم نیست و اگر هم بگویم، خاطرات ایشان را خواندم و زندگی‌نامه‌ها را دیدم، می‌گویم، ولی خودم را هم که دیدم، این‌طوری بود. دائما ایشان را در خانه می‌گرفتند، می‌آمدند و از خانه پدری می‌گرفتند، بعد که ازدواج کردند، از خانه خودشان می‌گرفتند یا سردست یا از روی منبر می‌گرفتند. در اسفند 52 اول من گرفتار شدم، برای من پخش اعلامیه بود و خیلی مهم نبود. اعلامیه پخش کرده بودیم، پیدا کرده بودند و درآورده بودند، کسی را گرفته بودند، به مناسبتی اسم ما آمده بود و ما را گرفتند. من را که گرفتند و بردند از اینجا، یک هفته مشهد نگه داشتند، بعد بردند تهران. با پرونده خودم، با آنکه قبل از من گرفته بودند. آقای رضا‌توکلی که الان هم ادویه‌فروش و عطار است پایین همین خیابان او هم بود. من را گرفتند و بردند و چند شلاق زدند و یک چیزهایی پرسیدند و بازجویی کردند؛ همان یک شب، ولی بعدش خبر خاصی دیگر نبود. یک هفته هم نگه داشتند، یکی دو بار بازجویی کردند و با ایشان بردند تهران؛ با قطار رفتیم تهران. ما را یکسره بردند کمیته مشترک که عکس ما الان در کمیته مشترک، وجود دارد،آن عکسی که با ریش است. آن عکس برای کمیته مشترک است که بلوز یقه بسته‌ای دارم، چون زمستان بود. من آن‌جا بودم و اواخر اسفند یا اوایل فروردین بود که دیدم یک برگه آوردند در سلول، برگه قرار بازداشت بود. من یادم نمی‌آید خودم برای خودم امضا کرده باشم. آوردند و نگاه کردم، دیدم ‌هادی آقا است. نگهبان آورد دم در و در را باز کرد و گفت امضا کن. گفتم این من نیستم، اشتباه آوردید. نگاه کردم و دیدم ‌هادی آقا است. ‌هادی حسینی خامنه‌ای. گفتم این من نیستم، برد. فهمیدیم حاج آقا را هم گرفته‌اند. حاج آقا بند یک و دو بودند، من را از اول آوردند بند پنج، طبقه سوم، بند پنج، سلول پنج که الان هم است. گذشت ‌تقریباً ‌هفت، هشت، ده ماهی گذشت. یکی از بچه‌ها می‌گفت دیروز، پریروز آقای غفاری را بردند آنجا، مریض شده بود، شکنجه شده بود، بردند بیمارستان که مداوا شود. بعد آن‌جا گذشت، من را بردند قصر.

 

✳ شما اصلا آقا ‌هادی را آن‌جا ندیدید؟

✅   نه، امکانش نبود. البته خبرش را داشتم. یک بار دیگر من را اشتباهی بردند به جای او بازجویی کنند که شانس آوردم، چون او را می‌زدند، من را نزده بودند. او را می‌زدند و خیلی هم شکنجه کرده بودند، خبر داشتم. یک هم‌سلولی مارکسیست داشت ایشان، مهندس بود، دانشجو بود، فنی بود. این را آورده بودند پیش ما، من را شناخت، گفت تو فلانی هستی، گفتم بله. گفت حاج آقا را خیلی زدند. ما هم چون آن‌جا به همه مشکوک بودیم، خیلی مجال نمی‌دادم. گفتم زدند که زدند، می‌خواست اعتراض کند، به ما چه. من آن‌جا به سه نفر اعتماد داشتم. یکی همین هم‌پرونده‌ام بود که رفیق مشهدی بودیم، یکی همین آقای مرتضی نبوی که یک مدت کوتاهی در سلول ما آمد در کمیته مشترک، یکی هم شهید ذوالانوار که جزو آن 9 نفری بود که تهرانی ترورشان کرده بود. با شهید ذوالانوار مرتبط نبودم، اما اطمینان داشتم، چون می‌دانستم چریک مسلمان است و رفتارهایش را هم می‌دانستم. آقای نبوی را هم که نمی‌شناختم، اما منش او را، قرآنی ‌بودنش را و این‌ها را یادم ‌هست. یک آیه هم ما یاد گرفتیم و حفظ هستیم، آن را هم ایشان به من یاد داد. به‌رغم این‌که اصلا به او نمی‌آمد به تیپش، ولی خیلی داغ، خیلی انقلابی، خیلی پرحرارت و هنوز هم الحمدلله آن روحیه را ایشان حفظ کرده و خیلی هم خاکی، الان هم باتوجه به این‌که خیلی مقامات عالیه‌ای هم دارد در مملکت و از قبل داشته، خیلی خاکی است. ما اگر یک وقتی راننده استاندار بشویم، تا 50 سال خودمان را می‌گیریم برای مردم، ولی او نه، وزیر بوده، الان عضو ‌مجمع تشخیص مصلحت نظام است و خیلی آدم معتبر و متقی است. منظورم این است که حاج‌ آقا ما را یک بار بردند اشتباهی و دیدم اتاقم عوض می‌شود و جایی که دارند می‌برند با چشم بسته، دیدم آنجای قبلی نیست. بعد که ایستادم، گفت: آخوندی؟ گفتم نه. به آن نگهبان گفت مرتیکه، قدش را نمی‌فهمی، او قدش از این بلندتر است. راست هم می‌گفت. ایشان ما را برگرداند و به خیر گذشت، یعنی کتک مفتی نخوردیم. حالا خودمان برای خودمان می‌خوردیم، اقلا یک اجری داشت، ولی به جای ایشان هیچ اجری نداشت. (خنده). یک بیژن آژنگ خامنه‌ای اعدام شده بود. او کمونیست بود. آن خامنه‌ای او را به من چسبانده بودند‌. بیرون بعدا شایع شده بود که حسن را اعدام کرده‌اند. اصلا ما اعدامی ‌که هیچی، کشیده‌بخور هم نبودیم. یک عدد در تهران کشیده به من نزدند، چون کاری با ما داشتند، ولی بی‌خودی نگه داشته بودند. البته خوب نیست می‌گویم نزدند، ما می‌گوییم نزدند، شما یک وقتی چیزی شد، بگویید زده‌اند. چون من از این آپولو خیلی تعریف می‌کردم، یک وقت همه فکر می‌کردند من را آپولو بردن. گفتم نه بابا، ‌آن‌قدر آن کسانی که بردند آپولو تعریف درست کردند که من این آپولو را وقتی بعد از انقلاب همین چند سال پیش رفتم بازدید کمیته مشترک و دیدم، گفتم همین است. فقط به این بزرگی نمی‌دانستم، فکر می‌کردم کوچک‌تر باشد. بردند قصر، ما را در قصر هفته‌ای یک بار می‌بردند حمام. در راه حمام که می‌بردند، ‌هادی آقا ایستاده بود. فکر کنم من عینک نداشتم. خیلی دقیق تشخیص نمی‌دادم که ایشان ‌هادی آقا است. از داخل بند این‌ها رد می‌شدیم و ما را می‌بردند حمام. ما بند یک و هفت بودیم، آن‌ها بند چهار و شش بودند. از وسط بند چهار ما را می‌بردند. یک حمام بیشتر نبود. حاج‌آقا ایستاده بود. چون من از کمیته خبرش را داشتم که هست، این‌جا می‌دانستم قصر است. نگاه کردم و دیدم، آمدم که حرف بزنم، نمی‌شد. با حرکات دهان گفت فلانی را گرفته‌اند. به اسم کوچک آقا را گفت و با لب‌خوانی من فهمیدم گرفتند. بعد هم که یک ماه تا 20 روز بعد فهمیدند که من قصر هستم و اخوی بزرگ آمدند ملاقات من، فهمیدند که او هم اینجاست. کمیته مشترک هم بودیم، گفتند به من. حالا یادم نیست، به نظرم اخوی بزرگ آمده بود ملاقات من یک بار، ایشان گفت فلانی هم اینجاست.

 

 یعنی حضرت آقا هم آن‌جا بودند؟

✅   بله. منتها حاج آقا بند یک یا دو بود، بعد آوردند بند پنج و بعد بند شش که من ایشان را ندیده بودم. اصلا بند پنج احتمالا نبود، ولی بند شش بود. ولی بند شش که یک بار رفته بودیم آن‌جا چای بدهیم، چون سابقه‌مان زیاد بود در کمیته مشترک، یک مقدار نگهبانان اطمینان داشتند. چای را دادند که ببریم، من چای را که بردم، مرحوم شریعتی سلول 9 یا 6 بود. یک سلولی بود که درش باز بود. فلاکس را گذاشت بیرون، من پر‌کردم. همین‌طوری که داشتم پر می‌کردم، گفتم دکتر سلام، من حسن خامنه‌ای هستم. گفت عجب، حال‌تان چطور است، همین‌طور نگهبان هم داشت نگاه می‌کرد. بعد چای سلول سه را که می‌ریختم، گفتم که حاج آقا اینجاست؟ گفتند نه، بردند قصر. نمی‌شد خیلی بلند حرف زد.

 

✳ بعد رفتید قصر؟

✅   برد‌ن‌مان قصر.

 

 تا چه سالی؟

✅   سال نه، به ماه بگویید. من تمام محکومیتم یک سال شد.

 

✳ آن تاریخ را بفرمایید.

✅   اسفند 53 تمام شد. یک سال زندان رفتیم.

 

 بعد تشریف بردید مشهد؟

✅   بله؛ آمدم مشهد.

 

 حضرت آقا؟

✅   آقا هم آزاد شدند و بعد یادم نیست.

... ادامه دارد.

امام خامنه ای از زبان برادر – قسمت دوم [لینک]

امام خامنه ای از زبان برادر – قسمت سوم [لینک]

امام خامنه ای از زبان برادر – قسمت چهارم [لینک]




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 



تاریخ نگارش: یکشنبه 1397/01/12 - ساعت: 19:55

ماجرای عزل و ابقای مصلحی در وزارت اطلاعات

اشاره: هفت سال پیش یعنی در روز 30 فروردین 1390، امام خامنهای طی نامهای به مصلحی، از او (و تلویحاً از دولت) خواستند که در مسند وزارت باقی بماند و به این صورت رؤیای جریان انحرافی برای دست یافتن به قلب امنیتی نظام ناکام ماند. هنوز خیلی­ها از ریز ماجرا با خبر نیستند. در این مجال، این ماجرای تاریخی را مرور میکنیم.

  

نامه - حکم - امام خامنه ای در ابقای مصلحی  

برای دیدن عکس بزرگ­تر روی عکس کلیک کنید



 

 

آنچه مسلّم است ماجرا یک شبه اتفاق نیفتاد. بعد از مواضع و عمل­کرد عجیب مشایی و حسّاس شدن تمام دل­سوزانِ بابصیرت نظام، درست شش ماه پیش از حکم امام خامنهای مبنی بر ابقای وزیر اطلاعات، گزارشهایی به معظمله رسید که حاکی از دخالتهای جریان انحرافی در لایههای وزارت اطلاعات بود. مقام معظم ولایت شخصاً از وزارت بازدید کردند و ظاهراً بیاناتی نیز با مسئولین وزارت داشتند. اما جریان انحرافی دست بردار نبود و چند عامل خود از جمله «عبداللهی» (رئیس ستاد اطلاعات) را در درون وزارت فعال کرده بود. 

  

در فروردین ماه سال ۱۳۹۰، مصلحی در جلسهای که با حضور معاونین وزارت و چند عضو دیگر تشکیل داده بود، نکاتی در باب تحرکات جریان انحرافی بیان میکند. عبداللهی بارها سخن وزیر را قطع می­کند و حتی وزیر را متوهّم می­خواند. وزیر که تا آن زمان با عبداللهی مدارا کرده بود، پس از جلسه او را عزل می­کند. 

  

رئیس جمهور از طریق رئیس دفتر خود (مشایی) از ماجرا مطلع شده، وزیر را احضار می­کند و میگوید:«چرا عبداللهی را بدون هماهنگی(!) برداشتی؟». مصلحی تأکید میکند که وزیر به صورت معمول با یک نیروی خود برخورد کرده است. احمدی نژاد میگوید: «از این لحظه نمی­خواهم شما وزیر باشید، استعفا بدهید.» مصلحی امتناع میکند و احمدی نژاد می­گوید: «اگر استعفا ندهید عزلتان می­کنم.» 

  

تا این لحظه هنوز کسی استعفای مصلحی را ندیده است، اما در سایت دولت اعلام شد که رئیس جمهور استعفای مصلحی را پذیرفته است. وقتی خبر به مقام معظم ولایت میرسد، امام خامنه­ای نامهای با دست­خط مبارکِ خود و در پاکتی محرمانه، توسط یکی از اعضای دفتر برای احمدی نژاد ارسال میکنند. احمدی نژاد از حامل نامه، موضوع نامه را سؤال می­کند و او اظهار بیاطلاعی می­کند و وقتی نامه را باز می کند و می­خواند، میگوید: «خب، این مسئله که تمام شده»! 

  

پس از این ماجرا، امام خامنه­ای با قاطعیّت، حکم را طی نامهای برای حیدر مصلحی صادر می­کنند: «بسم الله الرحمن الرحیم. حجة الاسلام جناب آقای مصلحی دام توفیقه، وزیر محترم اطلاعات. استحکام و انسجام و روزآمد بودن دستگاه اطلاعاتی کشور یکی از پایه­های مهم اقتدار نظام اسلامی است، لذا از شما میخواهم بیش از پیش در انجام مأموریت­های مهم داخلی و خارجی وزارت اطلاعات اهتمام به خرج داده و با سرمایۀ عظیمی که آن وزارتخانه از نیروی انسانی توانمند و انقلابی و متدین و فنآوریهای روز برخوردار است و با حمایت دولت خدمتگزار و همکاری سایر نهادهای اطلاعاتی، اجازه ندهید کوچکترین فترت و سستی در انجام وظایف قانونی آن دستگاه مهم پیش آید. برای شما و معاونان و مدیران محترم و همۀ فرزندان ایران عزیز و انقلابیام در وزارت اطلاعات دعا میکنم. موفق و مؤید باشید. سید علی خامنه ای. ۳۰ / فروردین / ۱۳۹۰». 

  

نخستین جلسۀ هیئت دولت در کردستان است و مصلحی در تهران مانده و در جلسه شرکت ندارد. در نخستین جلسۀ هیئت دولت در تهران، مصلحی بنا به مشورت با دفتر، طی سفری به قم، دیدارهایی با طلاب، مراجع و مدیر کل اطلاعات قم برگزار می­کند؛ اما در دومین جلسۀ هیئت دولت شرکت می­کند. رئیس جمهور وارد جلسه میشود، مصلحی را که می­بیند آشکارا به هم میریزد، صبر می­کند درس اخلاق آیت الله حائری شیرازی تمام شود، از او اجازه میگیرد از جلسه خارج میشود و مصلحی را احضار میکند و مورد عتاب قرار می­دهد. مصلحی می­گوید:«دستور آقاست که باشم». احمدی نژاد می­گوید:«شما به مسائل بین من و آقا کاری نداشته باشید». مصلحی ساختمان را ترک می­کند. خبر که به فرمان­دهی معظم کل قوا می­رسد، می­فرمایند که مصلحی حتماً باید در جای خودشان باشند. امام خامنهای همچنین همه را به آرامش و حفظ احترام رئیس جمهور سفارش میکنند.

دکتر محمود احمدی نژاد رئیس جمهور 

در این مقطع احمدی نژاد بزرگ­ترین اشتباه زندگی خود را – تا آن لحظه – مرتکب می­شود و یازده روز از حضور در نهاد ریاست جمهوری خودداری می­کند. البته در دیداری با امام خامنه­ای جسارت را از حد می­گذراند و به خیال خود می­خواهد رهبری را آگاه (!) کند. حضرت آقا با مهربانی و قاطعیت تأکید می­کنند که صلاح کشور و دولت، در بودن مصلحی است و تلویحاً به دکتر می­فهماند که این، یک حکم حکومتی است. رئیس جمهور می­گوید: «آیا اختیار دارم که استعفا بدهم و دیگر سر کار نروم». حضرت آقا پاسخ میدهند که بله، می­توانی استعفا بدهی، ولی آن را مکتوب کن! کمکم نیروهای ارزشی نظام در جایجای کشور علیه شخص احمدی نژاد موضع می­گیرند. پیغام­ها و رایزنی­ها برای نجات رئیس جمهور آغاز می­شود. مجلس خیز جدی برای استیضاح رئیس جمهور برمی­دارد و احمدی نژاد درمی­یابد که یا باید لجبازی را تمام کند و برگردد و یا برای همیشه منفور امت ایران شود. در آخرین رایزنی، وقتی ضرغامی به دیدار احمدی نژاد میرود، احمدی نژاد اعلام می­کند که در محل کار خود حاضر می­شود و با اعلام این خبر توسط ضرغامی، حکایت تلخ تجدیدی احمدی نژاد در یک آزمون ولایتمداری، پایان می­یابد. 


نخستین حضور احمدی نژاد در هیئت دولت بعد از یازده روز خانه نشینی

­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­




داغ کن - کلوب دات کام
مشارکت در بحث() 



تاریخ نگارش: یکشنبه 1397/01/12 - ساعت: 19:07

به دروغ می‌گویند که اگر امام زمان (عج) بیاید ...

پیش‌درآمد: کسانی که امروز پشتیبان ولایت فقیه نیستند، اگر امام زمان (عج) هم ظهور کند، از یاری ایشان خودداری خواهند کرد.

 

دشمن برای فریب مردم و به منظور ایجاد شکاف بین مردم و ولایت فقیه، با سوء استفاده از احساسات مذهبی مردم، بعد از یادآوری مشکلات، القا می‌کند: «اگر امام زمان [عج] بیاید همه چیز درست می‌شود»! بعضی‌ها هم بدون این‌که متوجه باشند تحت تأثیر القائات دشمن هستند، همین جمله را تکرار می‌کنند و آن را حرف خودشان می‌دانند!

 

در صورتی که بنا نیست حضرت حجت (علیه السلام) بیایند و یک تنه همۀ مشکلات جهان اسلام را حل کنند؛ ایشان سرباز و پا‌به‌رکاب می‌خواهند؛ ایشان امام امّت هستند و مردم را هدایت می‌کنند تا دشمنان منکوب و مشکلات جهان اسلام حل شود.

 

کسانی که الآن خود را ملزم به اطاعت از امام خامنهای نمیدانند و آگاهانه یا ناخودآگاه با دشمن هم‌سخن شده‌اند و تبلیغات دروغین غرب را باور دارند، اگر امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) هم ظهور کنند، ایشان را یاری نخواهند کرد!

وقتی حضرت ولی عصر (علیه الاف التحیة و الثناء) ظهور کنند، رسانه‌های معاندی چون بی.بی.سی و صدای امریکا بی‌کار نمی‌نشینند، برنامه می‌سازند و مدعی می‌شوند که این شخص امام زمان نیست!

بعد هم شبکه‌های اجتماعی از قبیل تلگرام و فیسبوک، پر می‌شود از کلیپ‌هایی که نسبت به امام معصوم (ع) شک و شبهه منتشر می‌کنند.

چهار تا عمامه به‌سرِ بی‌تقوا که دوربینی و عاشق مشهور شدن هستند هم چند تا حدیث می‌خوانند و فتوا (!) می‌دهند که امام زمان این طوری نیست و اصلاً بنا نبوده در این برهه از زمان ظهور کند.

چند تا سلبریتی هم در صفحه‌شان یک پست منتشر می‌کنند و با دلقک بازی، ظهور امام معصوم را زیر سؤال می‌برند.

 

شک نکنید تعدادی از همین سیاسیونی که ادعای پیروی از امام خمینی (ره) را دارند و در میان آن‌ها - حتی - از بیت فلان و بهمان هم هستند، خواهند گفت که این «امام زمان» واقعی نیست!

 

در حال حاضر نایب برحق امام زمان (عج) بر مسند نظام مقدس جمهوری اسلامی قرار دارند و بر هر مسلمان ایرانی فرض است که مطیع اوامر ایشان باشد. اگر کسی امروز نتواند دوست را از دشمن تشخیص دهد و زمام عقل خویش را به رسانه‌های بیگانه سپرده باشد، و اگر امروز کسی در رکاب ولایت فقیه نباشد، چه تضمینی وجود دارد که بعد از ظهور حضرت مهدی (عج) به تشخیص درست برسد و دنیا و آخرت خویش را تباه نسازد؟!

 

 یادداشت مرتبط : چرا امام خامنه‌ای را دوست داریم؟ [ لینک ]




داغ کن - کلوب دات کام
مشارکت در بحث() 



تاریخ نگارش: شنبه 1397/01/11 - ساعت: 15:53

بن‌سلمان بر عربستان مسلط خواهد شد !

حسین شریعتمداری گفت: باید دعا کرد بنسلمان قبل از (تسلط بر عربستان و) تحویل گرفتن تسلیحات آمریکایی - که باید در اختیار جبهه مقاومت قرار گیرد -، از دنیا نرود و تا آن زمان سایه‌اش مستدام باشد!




مدیر مسئول کیهان در گفت‌وگو با خبرگزاری فارس، دربارۀ اظهارات اخیر بنسلمان که در مصاحبه با وال استریت ژورنال از احتمال جنگ با ایران طی 10 تا 15 سال آینده خبر داده بود، گفت: قید 10 تا 15 سال برای آن است که آمریکا فرصت کافی برای دوشیدن آلسعود داشته باشد

مدیر مسئول کیهان ادامه داد: عجلۀ آمریکا و اروپا برای سرکیسه کردن بنسلمان با قراردادهای تسلیحاتی کلان و چندصد میلیارد دلاری که به بهانۀ مقابلۀ عربستان با ایران اسلامی صورت گرفته، در حالی است که  آلسعود در گرداب جنگ یمن فرو رفته؛ جنگی که قرار بود حداکثر ظرف یک هفته پایان پذیرد، اکنون وارد چهارمین سال خود شده است.

وی در ادامه گفت: حالا باید پرسید که عربستان این انبوه تسلیحات را برای چه می‌خواهد؟ وقتی در حد و اندازۀ مقابله با انصارالله یمن نیست، چگونه توهم مقابله با ایران اسلامی را دارد؟! از سوی دیگر آمریکا هم اگر توان مقابلۀ نظامی با ایران را داشت، طی چهار دهۀ گذشته حتی یک لحظه را هم از دست نمی‌داد.

شریعتمداری به اعتراف توأم با عصبانیت دیروز ترامپ اشاره کرد که گفته بود ٧ تریلیون دلار در منطقه هزینه کردیم و هیچ دستاوردی نداشتیم و نتیجه گرفت: فروش صدها میلیارد دلار تسلیحات آمریکایی و اروپایی به عربستان برخلاف آنچه که آمریکا ادعا می کند و بنسلمان باور کرده است، برای تأمین نیاز تسلیحاتی عربستان نیست، بلکه آمریکا و انگلیس هستند که برای سامان دادن به اقتصاد ورشکستۀ خود به فروش این تسلیحات نیاز دارند.

مدیر مسئول کیهان تصریح کرد: شواهد موجود حکایت از آن دارند که ادامۀ حاکمیت قرون وسطائی آلسعود بر حجاز با دشواری جدی روبهروست. تلاش بنسلمان برای سکولاریزه کردن حاکمیت، بازداشت و برکناری شاهزادگان آلسعود، شکست خفتبار در جنگ یمن، پیوند بیپرده با رژیم اشغالگر قدس، قراردادهای چندصد میلیادر دلاری خرید تسلیحات از آمریکا و انگلیس و … نشانههای قابل توجهی هستند که احتمال سقوط نه چندان دور آلسعود را قوت میبخشند. از این روی میتوان نتیجه گرفت که آمریکا درپی آن است که فروپاشی حاکمیت آل سعود را مدیریت کند و فاصله 10 تا 15 سال که بر زبان بنسلمان نشانده‌اند، مدت زمانی است که برای فروپاشی حاکمیت عربستان در نظر گرفته‌اند!

شریعتمداری در ادامه به سخن حضرت امام(ره) در جریان جنگ تحمیلی اشاره کرد و گفت: امام راحل (ره) در واکنش به خبر تحویل تسلیحات فراوان کشورهای غربی به صدام، فرمودند؛ «… یک دستهشان هم می‌ترسانند ما را از اینکه حالا دیگر صدام تانکهایش زیاد شده است، اسلحههایش زیاد شده است؛ راست است، اینها زیاد شده و من قبلاً گفتم که این یک خوشحالی است برای ما، برای اینکه جوانهای ما آنها را از آنها می‌گیرند برای خودشان.»

وی افزود: پیشبینی امام راحل‌(ره)، مانند بسیاری دیگر از پیشبینیهای آن بزرگوار تحقق یافته است.

شریعتمداری با اشاره به دعای حضرت سجاد علیه اسلام که خدا را به خاطر برخورداری امت اسلامی از  دشمنان احمق شکر کرده بودند، گفت: باید دعا کرد بنسلمان قبل از (تسلط بر عربستان و) تحویل گرفتن تسلیحات آمریکایی که باید در اختیار جبهۀ مقاومت قرار گیرد، از دنیا نرود و تا آن زمان سایه‌اش مستدام باشد!




داغ کن - کلوب دات کام
مشارکت در بحث() 



تاریخ نگارش: جمعه 1397/01/10 - ساعت: 16:18

تبریک روز پدر به فرزند !

بسم الله النّور

 

سلام و ادب؛


اجازه می‌خواهم امسال روز پدر را به بخشی از فرزندان کشورم تبریک عرض کنم؛ فرزندانی که پدرانشان در راه خدا به شهادت رسیده‌اند.


تبریک عرض می‌کنم به فرزندان شهیدان انقلاب اسلامی و دفاع مقدس که چه بسا الان خود پدر و یا مادر شده‌اند.


تبریک عرض می‌کنم به فرزندان شهیدان راه بصیرت که پدران‌شان آگاهانه به یاری ولایت شتافتند و پروانه‌وار به دل آتش فتنه زدند و آسمانی شدند.


تبریک عرض می‌کنم به فرزندان شهیدان راه علم و فنّاوری، که پدران‌شان چراغ راه جوانان برومند کشور شدند.


تبریک عرض می‌کنم به فرزندان شهیدان مدافع حرم، که دلاورانه در میدان نبرد با جانیان حرامی حاضر شدند و با خون خود از حریم حرم ال‌الله حمایت کردند.


تبریک عرض می‌کنم به فرزندان شهیدان مرزبانی از نیروی انتظامی، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و ارتش جمهوری اسلامی، که امنیت و آرامش را تقدیم ملت بزرگ ایران کردند.

 

روز ولادت حضرت امیر (علیه السلام) و روز پدر را خدمت همۀ فرزندانی که پدران‌شان آسمانی شده‌اند، صمیمانه و خالصانه تبریک عرض می‌کنم.

 

همچنین اجازه می‌خواهم که روز پدر را به پدر معنوی همۀ فرزندان شهید تبریک عرض کنم، به شخصیت بزرگی که هر چه یک انسان غیر معصوم، می‌تواند از کمال انسانی داشته باشد، دارند و به واقع حیدر زمان و نایب برحق حضرت حجت (عج) می‌باشند.




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 



تاریخ نگارش: دوشنبه 1397/01/6 - ساعت: 11:09

به ساده دلی خودم خندیدم !

اشاره: این یادداشت به قلم «جلال توکلی» داستان نویس 48 سالۀ یزدی میباشد.




اخیراً این حقیر در ترجمه‌ی رمان «پایان یک نقش» تقدیر شده در چهاردهمین جشنواره قلم زرین ـ که به وسیله‌ی دوستی آن را به مرکز ترجمه‌ی حوزه‌ی هنری داده بودم ـ با پاسخی مواجه شدم که برایم خیلی جالب بود. با اذعان به اینکه هرگز ادعای خلق اثری منحصر به فرد یا خالی از عیب را نداشته و ندارم، و نظرم بیشتر به ترجمه‌ی آثاری است که به بیان مسائلی جهانی: نظیر صهیونیسم جهانی یا داعش و... می‌پردازد، توجه شما را به متن ذیل جلب می‌کنم.

 

ـ سلام... آقای توکلی؟

ـ سلام‌علیکم... بفرمایید...

ـ آقای جلال توکلی؟!

ـ بله... بفرمایید...

ـ از مرکز ترجمه‌ی حوزه هنری تماس می‌گیرم... راجع به ترجمه کتابتون...

ـ کدوم کتاب؟!

ـ رمان پایان یک نقش

ـ اوه بله... بفرمایید...

ـ تماس گرفتم که به اطلاعتون برسونم متأسفانه موضوع کتاب شما، در اولویت ترجمه‌ی این مرکز قرار نداره...

ـ عجب!... باشه!‌ (پس از اندکی سکوت با کمی دلخوری) مهم نیست!

ـ بالاخره تماس گرفتم که در جریان باشید.

ـ ممنونم...

ـ روز خوش

ـ خداحافظ

و من که تصمیم داشتم اگر «پایان یک نقش» به چاپ دوم رسید، از سوره مهر بخواهم این جمله‌ی حضرت آقا را که می‌فرمایند: «رژیم صهیونیستی ۲۵ سال آینده را نخواهد دید» در ابتدای کتاب درج کنند، به حقایق مهمی رسیدم.

1ـ اینکه اولویت‌بندی ترجمه آثار در حوزه هنری، بر اساس موضوع آثار است، نه خدای نکرده سفارش و رابطه و شهرت نویسنده و... !!!

2ـ اینکه موضوع «بحران هویت صهیونیسم» ـ که پاشنه‌ی آشیل این رژیم غاصب و کودک‌کُش هم هست و کمتر اثری به درون پوسیده‌ی آن پرداخته ـ و فرجام سیاه رژیم اشغالگر قدس ـ که تا حد ممکن در رمان با اسناد و مدارک محکم به تصویر کشیده شده ـ در اولویت مسئولان یا کارشناسان محترم مرکز ترجمه‌ آثار حوزه هنری نیست!

3ـ اینکه موضوع فلسطین به عنوان پاره‌ی تن اسلام، در اولویت مسئولان یا کارشناسان محترم مرکز ترجمه آثار حوزه هنری قرار ندارد!

4ـ اینکه این حقیر سراپا تقصیر چقدر از مسائل امروز و الویت‌های اساسی جمهوری اسلامی ایران عقب هستم! یک عقب‌مانده‌ی فرهنگی تمام عیار!

 

و راستش، حسابی خندیدم!

1ـ به ساده‌دلی خودم... که فکر کرده‌ام: موضوع فلسطین و رژیم صهیونیستی از اولویت‌های مهم حوزه‌ی هنری ـ به عنوان داعیه‌دار دفاع از ارزش‌ها و آرمان‌های انقلاب اسلامی ایران ـ است!

2ـ به ساده‌دلی خودم... بخاطر اینکه فکر می‌کردم به موضوعی جهانی پرداخته‌ام... از شما چه پنهان، در مصاحبه‌ای هم گفته بودم که شاید نیم بیشتر مخاطبین این رمان، خود جوان‌های صهیونیست باشند... و بین خودمان باشد، فکر می‌کردم می‌شود این کتاب را حتی به زبان عبری ترجمه کرد و رساند به دست مخاطب صهیونیستش!... خنده‌دار نیست؟! آن‌هم کتابی از یک نویسنده‌ی گمنام شهرستانی که هنوز به هیچ برنامه‌ای در صداوسیما دعوت نشده یا برای آثارش صفی تشکیل نشده و... خنده‌دارتر اینکه کتاب مذکور هنوز در شهر خود نویسنده توزیع نشده، چه برسد به اینکه...

3ـ و باز به خاطر ساده‌دلی خودم... بخاطر اینکه فکر می‌کردم در «این جنگ نرم» موشکی فرهنگی ساخته‌ام و انشاءالله با ترجمه به زبان انگلیسی یا عربی ـ عبری پیشکش ـ بُردش را آنقدر زیاد کرده تا قلب اسرائیل را به آتش بکشد!

4ـ و همچنان به خاطر ساده‌دلی خودم... بخاطر اینکه می‌پنداشتم در زمانی که عده‌ای روشنفکرنما و جریان صهیونیسم داخلی، با چراغ سبز عافیت‌طلبان خسته از مبارزه، بر طبل تئوری «توهم توطئه» می‌کوبند و اخیراً نیز با برچسب «توهمات دائی‌جان ناپلئونی» سعی در ایجاد شک و شبه در دل بخصوص نسل جوان دارند، این اثر چنان می‌کند و بهمان و...!

5ـ و باز همچنان بخاطر ساده‌دلی خودم... که فکر می‌کردم تولید یک اثر ضدصهیونیستی، به مراتب اثرش از این همایش‌های گاه‌وبی‌گاه یا دوره‌ای «دفاع از مردم مظلوم فلسطین» بیشتر است!

و نمی‌دانم چرا به یاد این موضوعات افتادم:

1ـ اسرائیل باید از صحنه روزگار محو شود.

2ـ ملت عاشق مبارزه با صهیونیست‌هاست!

3ـ مرحوم سلحشور، ‌یکبار در یکی از مصاحبه‌هایش گفت (نقل به مضمون): سریال حضرت موسی اگر ساخته شود، قلب اسرائیل را به آتش خواهد کشید!

4ـ وقتی سریال «مدار صفر درجه» از سیمای جمهوری اسلامی پخش می‌شد، یکی از روزنامه‌های رژیم اشغالگر قدس (به گمانم یدیعوت آحارونوت) اعلام خطر کرده بود که در ایران سریالی با این مشخصات ساخته شده و...

5ـ اسرائیل سومین (یا چهارمین؟!) فیلم به زبان فارسی‌اش را هم ساخته است!

6ـ هنوز دلخوشیم به بازپخش‌های فیلم‌ سینمایی «بازمانده» مرحوم سیف‌الله داد و این آخری‌ها «شکارچی شنبه» آقای شیخ‌طادی در روز جهانی قدس.

7ـ نتانیاهو خطاب به رؤسای سازمان سیا: برای ایرانی‌ها در شبکه‌های ماهواره‌ای سریال هالیوودی پخش کنید تا آن‌ها خودشان نظام‌شان را تغییر دهند!

8 و 9 و 10 و... از این به بعد را خودتان در فضای مجازی بگردید پیدا کنید. بی‌شک موارد زیادی را پیدا خواهید کرد!

 

و مطلب آخر اینکه؛ دیگر جوان هم نیستیم که به دوستان مرکز ترجمه حوزه هنری بگوییم: جوان بودیم و خام... ما را به بزرگیتان ببخشایید!




داغ کن - کلوب دات کام
مشارکت در بحث() 



تاریخ نگارش: جمعه 1397/01/3 - ساعت: 18:02

مگر ایران برون آرد جهان را از پریشانی

بسم الله النّور

 

مرا یاد است سطری بی‌بدیل از شعرِ خاقانی

«که سلطانی است درویشی و درویشی است سلطانی»


الا روح صداقت معنی ایثار و آزادی

جهان غرق است در خود بینی و تزویر و نادانی


تویی از عاشقان سربه‌زیر و سربلند ما

تویی از اهل بیت عشق ای خورشید پیشانی


دمی که از شهیدان خدا میراث می‌گویی

تو حتی می‌توانی قدسیان را هم بگریانی


چه رازی خفته در جان تو ای آیینۀ ایمان؟

که روحانیّت تو آبرو داده به روحانی


نوشتی دیو نفست را ببر اول به قربانگاه

به روی خاتم انگشترت با خط دیوانی


خلیل بت‌شکن کم دیده‌ام چونان تو در میدان

که اسماعیل جان را می‌کند هر روز قربانی


به بازار قلندرها قلندروار پا بگذار

سرت را صرف کن در کوی صرافان ربانی


برآ از این شبِ سنگین چو مولانا و شمس الدین

بخوان آیه‌یْ: مسلمانان مسلمانی مسلمانی


الا پیر خراسانی مریدی این چنین داری

سبق برده است از رستم مگر این گُردِ کرمانی؟


سلام ما به این ظلمت‌شکن ماهِ بلند اختر

درود ما به آن خورشید آن پیر خراسانی


صدای پارسایان از عراق و شام می‌آید

مگر ایران برون آرد جهان را از پریشانی


یهودان اند این از گرگ بدتر نابرادرها

نیفتی در زمینِ چاه کنعان، یوسف ثانی!


الا ای قاسمِ فتح درخشان! فتح دیگر کن

که خصلت‌های قاسم داری و خوی سلیمانی


در این میدان فراوان مدعی دیدم مگر آخر

نگین قدس را از دست اهریمن تو بستانی

 

(استاد علی‌رضا قزوه)




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات()